Blog over het hondenverleden

28-03-2026

Bob genoot van het wonen bij ons in het grote huis met een afgesloten tuin. 's Morgens vroeg, de eerste die opstond en beneden kwam, gooide snel de keukendeur open zodat Bob naar buiten kon gaan. Dat deed hij ook altijd enthousiast. Sprong de tuin in. Na het ontbijt reed ik altijd met hem naar het bos. Hij genoot van het rennen achter de bal aan en als we bij het kleine watertje kwamen, in het bosje tussen Baarn en Soest, (waar Paleis Soestdijk op uitkijkt) dan vloog hij springend het water in om daar de bal op te halen die ik er dan in gooide. Het was voor hem iedere ochtend een fantastisch uitje. Daarna terug naar huis, waar hij soms een paar uurtjes alleen achterbleef. Als je dan thuis kwam, schrok je je rot in de woonkamer.  Soms spelend met een schoen die hij gevonden had, maar in het eerste jaar vond hij het ook heerlijk om kussens helemaal kapot te scheuren en  te kauwen op boeken die hij uit de boekenkast trok. Als ik niet naar de wijnstudio ging, werkte ik  aan mijn eerste boek "Heb uw lot lief"
Het proloog  van dit boek start als volgt: 
"7 mei 1945, Over de weg , omzoomd met hoge bomen, zacht uitlopend in het groen, loopt een verpleegster. Net klaar met haar dienst. De sneeuwwitte schort met brede schouderbanden als een grote vlinder gestrikt op haar rug. Arm in arm wandelt ze met een jonge vent, in de richting van de Langestraat. Hij in een plusfour met een elegant bruin geruit colbertje. Het is de zoon van de dominee, vorige week ontslagen uit het ziekenhuis na een acute darmoperatie. Zij heeft hem thuis , in haar functie  van wijkverpleegster dagelijks verzorgd. Nu zijn ze vrienden. 
Overal lopen, rennen en dansen mensen op straat. Ongelooflijk, maar waar! Het is een feit. De bevrijding is eindelijk daar. De Engelse eenheid, de "Polar Bears" , is Hilversum binnengereden. Vanaf de Utrechtseweg langs het kleine Tolhuis, rollen de tanks met donderend geluid het dorp in. De mensen drommen samen bij Hotel Gooiland. Juichend, huilend, onmachtig hun gevoelens onder woorden te brengen. 
De verpleegster en haar metgezel kijken elkaar met stralende ogen aan.  God nog aan toe.  Het is echt waar! Geen moffen meer die op straat regeren. 

Ik zal morgen deze proloog verder in het blog vermelden. :|)

29-03-2026

Op zondagochtend kijk ik altijd naar de Eucharistieviering op de televisie. Vandaag was het heel mooi uit Bolsward met de geschiedenis van Here Jezus hoe hij zich voor ons allen heeft opgeofferd.  Na deze dienst verder nagedacht over Bob. Ons heerlijk Labrador. De lente komt er aan en wat deden wij in die dagen altijd met Bob? Heerlijk naar het strand in Noordwijk op de Koningin Astrid Boulevard, waar honden toegestaan zijn op het strand. We liepen dan met hem hele stukken langs de zee, waar hij enthousiast meerende en af en toe het water in sprong als we zijn bal die kant opgooide. Bij onze strandstoelen lag hij verder heerlijk in de schaduw van de parasol uit te rusten. Oh, ik mis hem nog altijd! 
Het vervolg van de proloog "Heb uw lot lief" zou ik vandaag verder in het blog zetten.

Het dorp ziet er armetierig uit. Verwaarloosd, vermoeid. De mensen zijn op.  Er is nauwelijks voedsel en men is niet meer in staat bomen te kappen. Sprokkelen gaat ook haast niet meer.  Nee, het heeft echt niet langer moeten duren.  Bij de hoek Neuweg-Langestraat worden ze opgenomen in een groep dansende mannen en vrouwen. Plotsklaps voelt de vrouw een ferme duw tegen de achterkant van haar benen. Ze duikelt achterover. Zo in een kruiwagen die met volle kracht tegen haar is aan gebotst. Ze landt op zachte kussens, maar schrikt zich dood. Onthutst draait ze haar hoofd om en ziet haar metgezel lachend naast de kruiwagen staan. In een innige omhelzing met een andere man. Ongetwijfeld de brokkenpiloot van de kar waar ze, in een vrij ongemakkelijke positie, in beland is. Voordat ze er uit kan kruipen, pakt de haar onbekende kerel de handvaten vast. Hij racet het plein op. Ze schiet achter over, beide benen in de lucht.  'Hee, dwaas, stop daarmee@ Wie ben jij`?'

Ah, morgen zal ik dit vervolgen, net als het blog over Bob. Want nu ga ik naar mijn werk. Gezellig koken voor oudere mensen. 

02-04-2026

Ach, op deze dag komt altijd het verdriet over de dood van Bob naar boven. Eind februari  2022 kwamen wij terug van de wintersport met de kinderen in Seefeld, mijn geliefde plaats. Bob haalde we op bij het hondenpension waar hij gelogeerd had. Hij was dolblij dat hij ons zag. Net als wij. We zijn altijd stapelgek op het superlieve beest geweest. Het leek goed te gaan, maar opeens voelden we rare bobbels in zijn lijf. Dus hup naar de dierenarts. Hij is onderzocht en het bleek kanker te zijn. Oh wat vreselijk.  In de loop van maart zag je duidelijk dat hij zich steeds onaangenamer ging voelen. Uiteindelijk hebben we in overleg met onze dierenarts besloten om hem in te laten slapen, want hij had heel veel pijn en at en dronk niets meer. 

Sam zijn kleine hondenvriendje raakte helemaal van slag. Die twee zijn zo gek op elkaar geweest. Zo veel plezier gehad samen. Als Sam, de hond van onze (schoon-)dochters bij ons thuis kwam, vlogen Bob en hij elkaar vol liefde aan. Na het inslapen van Bob, bleef Sam maar zoeken als hij bij ons kwam. Tja, nog altijd missen we je vreselijk Bobbie.
Oh ja, vandaag de proloog van "Het geheim van Leufeld" nog even afschrijven. 

Stilte, behalve krakende sneeuw. Dat is goed. Het einde. Ja, hier zal het eindigen. Ze pakt de slee en gaat erop zitten. Met haar handen in  skihandschoenen gestopt, pakt ze de slee vast. Ze heft haar gezicht op naar de hemel en slaat een kruis.  'Dag papa, dag Chris, dag Opa, dag Anton,' fluistert ze zacht. Tranen lopen over haar wangen.  Ze gaat vervolgens op haar buik op haar slee liggen. Met haar handen duwt ze zich af op de grond, zodat de slee langzaam gaat glijden.  De helling wordt steeds steiler en steiler. Ze glijdt  in volle vaart naar beneden, recht op het donkere meer af. Langzaam wist het koude water haar tranen uit.

Morgen vervolgt serie Leufeld met het proloog van Terug naar Leufeld. 

03-04-2026

Bobbie dood en tja, we besloten het grote huis te verkopen, kinderen allang volwassenen, dus manlief en ik woonden nog maar samen in het huis. Zonder hond. We hebben een leuk appartement gekocht, ergens op de vierde etage. Pf, we wilden zo graag weer een hond. En ja hoor...daar stond op een keer een puppy labrador op FB. Met een van onze zonen er naar toe en direct overtuigd dat dit een bijna een kopietje van Bob was. We namen hem mee naar huis. Boy. Net als Bob een superlieve hond. Ook Boy was gek op het strand in Noordwijk en op grote wandelingen in het bos. Maar...helaas, in combinatie met ons werk en wonen op een flat zonder tuin, was dit toch niet een succes. Na een jaar zijn we met een lieve familie in contact gekomen en hebben we, met verdriet en pijn  in mijn hart Boy aan hun overgedragen. Zodat hij in nu dagelijks in een grote tuin kan spelen en de hele dag aandacht krijgt. Ik mis hem verschrikkelijk. Onze flat is prachtig, maar helaas niet geschikt voor een hond. Tja. nu zal ik het proloog van "Terug naar Leufeld." melden. Komt misschien ook ooit in de bibliotheek terecht, net als het Geheim van Leufeld.

Nora Bauer, de vrouw die zoveel ellende veroorzaakt heeft, mede door de schuld van haar vader, laat zich na haar enorme uitbarsting in Hotel Golf am See, waar ze schreeuwde dat alles, de brand en de doden, haar schuld was,  zich nu nergens meer zien. Heeft nog steeds ruzie met haar moeder. Daar gebeurt ook iets vreselijks mee.
Haar man Henri, voelt zich zo belazerd. Hij is gelukkig met zijn dochter Hannah. Zijn dochter met wie hij nog weleens skiet.
Joke en Karel, met Chris hun zoon zijn zeer gelukkig dat ze nu weer na al die jaren herenigd zijn.
Markus, de vader van Toni, kiest nu ook voor verandering in zijn leven, nu na de dood van zijn dochters. Samen met Karel zit hij boven op de Kletterrampe. Ze bespreken hier de zomerse klimactiviteiten. Dat is ook een onderdeel van de skischool van Markus.

Plotseling, wat een toeval. ‘Nora kreng Bauer, wat doe jij verdorie hier?’
Nora kijkt verschrikt op en dan...

Tja. wat er dan gebeurd, wil je het weten, dan zul je het boek moeten lezen. Deel 3, "Winter in Leufeld" daar ben ik nu mee bezig. Maar eerst wordt er nog een ander boek uitgegeven: "Drama bij de woonboerderij" .
Tja, ik geniet van het schrijven!

04-04-2026

Ja, het Paasweekeinde start. Mijn man en ik moeten wel allebei werken, maar natuurlijk zal ik morgen eerst de eucharistie volgen. Want dank zij mijn (overleden) ouders ben ik een zeer gelovige vrouw in onze Vader, onze God met onze Here Jezus in de hemel. Ik ga morgen een heerlijke maaltijd voor de bewoners waar ik voor werk maken. Ik geniet echt van die job. Maar...een hond mis ik nog altijd vreselijk. Het afscheid van Boy heeft me heel veel verdriet bezorgd. En met een hele grote foto staat hij nog altijd bij ons in de eetkamer. Gelukkig komt heel af en toe de hond van mijn dochters hier wel eens even logeren. Het is een schatje. Klein en heel lief en aanhankelijk. Hij vindt het heerlijk om op schoot te liggen. Ook als ik aan het werk ben op mijn computer, ligt hij graag op mijn schoot. Helaas kon hij niet met ons mee op wintersport. Dat zou leuk voor mij geweest zijn, want skiën doe ik niet meer, maar wel veel wandelen.  Tja, nu zal ik eens even starten met de proloog over "Het drama bij de Woonboerderij"

Proloog

Toen Corrie besloot naar een bejaardenhuis te verhuizen, voelde het alsof ze een groot deel van haar leven achterliet. De boerderij waar ze tientallen jaren heeft gewoond, waar ze haar vier kinderen heeft grootgebracht en waar de herinneringen aan lieve Douwe zich als dikke lagen stof op balken hebben verzameld, moest ze nu vaarwel zeggen.
De kinderen, bezorgd om haar veiligheid, hadden hierop aangedrongen. De loper bovenaan de trap ging vaak los op de derde tree.
De angst dat ze op een dag onderaan de trap gevonden zou worden, won het uiteindelijk van haar koppigheid.
Ze koos voor Huize Famke-Djoeke in het dorp Dwaalzicht, zo'n tien kilometer verderop. Hier kwam een gezellig appartement op de begane grond vrij, met een klein tuintje. Het houten tweezits bankje uit de melkschuur en het vogelhuisje kregen er een mooi plekje.  
Zo, nu ga ik naar mijn werk. Morgen weer verder bloggen :)

5-04-2026

Eerste Paasdag. Zo direct is er een Italiaanse Eucharistie viering uit Rome door onze Paus Leo IV. Die ga ik natuurlijk volgen. Daarna aan het werk. Lekkere maaltijd voor de ouderen maken. Maar nu even nog iets over honden. Ooit, heel lang geleden, in 1970 kregen wij onze eerste hond. Mijn lagere school vriendin  Kaatje en ik waren met regelmaat in een hondenpension om de bewoners daar te helpen. En voor onze school maakten we  er een verslag ervan. Op een dag, vroegen ze ons, of wij niet een van de honden thuis konden krijgen, omdat de baasjes er problemen mee hadden, met de verzorging. En zo ja bij mijn vriendin als bij ons thuis, in het oude huis op de Diependaalselaan kwam toen een hond wonen. Sita bij mijn vriendin, Siera bij ons. Siera heeft ook in ons mooie nieuwe huis in het bosdorpje gewoond. Werd daar later opgevolgd door Paco, de fantastisch lieve zwarte herder. 
Siera heeft ons zelfs een nestje gegeven met vijf pups. Bij mijn broer op de kamer is ze daarvan bevallen. We hadden bij dat huis een mooie grote tuin, dus dat was heerlijk voor Siera en haar kindjes. 
Tja, nu sluit ik af met het laatste deel van de proloog over "Het drama bij de woonboerderij." Inspiratie hiervan was de boerderij van een van mijn tantes, de oudste zus van mijn moeder. 

De boerderij werd later verkocht. Maar de kinderen hadden nooit de nieuwe eigenaar gekozen als ze hadden geweten wat er met hun oude huis zou gebeuren. Met de oude varkensstal.
Huize Famke-Djoeke was een oude Friese state, statig maar ingetogen, omringd door een bescheiden park. De bewoners, sommigen met rollators en anderen in rolstoelen, maakten gebruik van de geasfalteerde paden die door het groen slingerden. In de lente stonden de rododendrons in volle bloei, en 's winters kraakten de takken van de oude bomen onder een laagje sneeuw.
Gerja en Casper Vos, waren het echtpaar dat het huis runde. Gerja, met haar achtergrond in de verpleging, straalde rust uit, terwijl Casper zorgde voor een vleugje luchtigheid in het dagelijks leven.

Wil je dit boek lezen? Binnenkort wordt het uitgegeven. Ik zal iedereen op mijn website hiervan op de hoogte houden.