07-04-2026

Hoe Wil en haar vriendinnen baas willen blijven over de eigen dood.

Wil juni 1960

Langs de singel wandelt een vrouw, hand in hand, met een kleine meid. Op de rug van het meisje danst een grote paardenstaart.  Gevangen in een wit lint, gestrikt als een vlinder. Witte kniekousjes, zwarte lakschoentjes.
'Ik vind het wel een beetje eng hoor, mam.'
'Ach nee, meisje, niks aan de hand. Ome Arie is een lieve oude man. Net als opa. Alleen is hij een beetje de weg kwijt in zijn hoofd. Het pad waar ze lopen, voert naar een statig oud pand met hoge ramen, dat even verder op aan de kade ligt.  
'Kan hij daarom niet meer bij  zijn broer op de boerderij wonen?' Ze kijkt naar haar moeder. De paardenstaart wipt vrolijk op en neer.
'Precies. Kees is ook al oud en kan niet meer goed voor Arie zorgen nu deze een beetje anders is geworden. 
'Bedoel je dat verdwalen, mam?'
'Ja Marianne, dat ook. Dat is heel lastig  voor Kees. Maar hij doet soms ook heel onaardig. Op het agressieve af. Oom Kees weet niet meer hoe hij daar mee om moet gaan.' Het meisje zucht en houdt haar moeder nog steviger vast. 
'Ja, dat is wel heel treurig hè mam, dat je zo moet eindigen.'
Haar moeder kijkt haar bedachtzaam aan . Bijtend op haar onderlip. 
'Tja kind, heel droevig, voor beide broers. Maar het is zoals het is.'
Als ze op de bel drukken, horen ze hem klingelen in de gang. 
Wrang, denkt Wil. Vanaf  het uitgestrekte platteland, groene weilanden zover je kunt kijken, koetjes, kalfjes, kippetjes om je heen, word je letterlijk weggestopt in een kleurloos grachtenpand midden in de stad. Op steenworp afstand van het centrum. De deur draait langzaam open. Moeder en dochter stappen door de sluis naar binnen. Pas als de buitendeur weer dicht is, kan de deur naar de gang geopend worden. Dan door naar de lift die ze naar de tweede etage brengt.  Daar aangekomen mag Marianne op de knop naast de toegangsdeur slaan.  Langzaam zwaait hij open. Je kunt er wel in, maar nooit zonder hulp eruit. 
Op weg naar oom Arie komen ze in de gang een vrouw tegen die pal voor het meisje gaat staan. Ze is gekleed in een grijs mantelpakje met daaronder een verwassen truitje. Sloffen aan haar voeten. Grijs haar dat, in tegenstelling tot haar rommelige kleding, wel keurig gekapt om het hoofd ligt.  Het kind kruipt verschrikt tegen haar moeder aan die automatisch een beschermende arm om haar heen slaat. 
'Ans, ik heb nog zo gezegd dat je niet met vreemde mensen mee mag gaan,' roept ze tegen het meisje. 
'Wel potverdomme nog aan toe! Je luistert ook nooit naar je moeder!'  De oude vrouw grijpt met een driftig gebaar naar de arm van het meisje.
'Het is goed mevrouw, ik ga Ans alleen maar naar de woonkamer brengen,' zegt de moeder op rustige toon.  Met ferm stappen loopt ze met haar arm stevig om Marianne heen bij de vrouw weg. Deze begint luid te schelden en te schreeuwen. 
'Kom hier met Ans! Potverdomme! Kom hier met dat loeder. Dat ondankbare kreng!'
'Ik heet toch geen Ans. Wat een domme naam, wat een raar mens.'  Moeders glimlacht naar haar dochter.

Morgen gaan we verder met "Heb uw lot lief"  

10-04-2026

Oh, wat spannend. Mijn serie over Leufeld: Het geheim van Leufeld en Terug naar Leufeld, en deel 3 Winter in Leufeld (deze is nog niet helemaal af) wordt door een Engelse uitgever in het Engels uitgegeven. Tevens als online book.  Vind het toch wel heel bijzonder hoe ik na mijn eerste boek "Heb uw lot lief" zomaar nog drie andere boeken heb geschreven en nu aan het vijfde boek bezig ben. Ben erg blij met mijn eigen website zodat ik iedereen die hier op leest, kan verblijden met boekennieuws en met het feuilleton "Heb uw lot lief" :)

"Nu verder met het Vervolg van Heb uw lot lief"

Na een korte ondervraging wordt rondom de plek waar het bot is gevonden alles afgezet en minutieus afgezocht. Nadat Karin heeft uitgelegd waar ze woont, op steenworp afstand, mag ze naar huis gaan. Wat een anticlimax!  Het gaat om een nep bot. Thuis in haar woonkeuken, waar de soep op het fornuis pruttelt, luistert Karin naar het verhaal van de dienstdoende agent. Hij legt haar langzaam uit hoe het bot daar waarschijnlijk terecht is gekomen. Stomweg vergeten door een opnameploeg die een scene voor een of andere spannende serie heeft opgenomen. Men vermoedt dat het vervolgens versleept is door een beest. Een hond, een wild zwijn misschien en vlakbij de bosrand, in de buurt van haar tuin is achtergelaten. ( Ha, ha, deze politie agent komt toevallig ook in "

Op wintersport in Leufeld" weer toevallig na een vreselijk enge gebeurtenis bij Karin in het Boshuis)
Kippenvel. Ze is zich kapot geschrokken. Het ene na het andere beeld vloog voorbij. Ze zag het voor zich, opgravingen, dode mensen, een vermiste man of vrouw wellicht. Enfin, het zij zo, niets aan de hand dus. 
'Wilt u slachtofferhulp?' vraagt de man tegenover haar tot slot. Ze kijkt hem meewarig aan. Met moeite houdt ze nu toch haar lachen in. 
Als hij weg is, trekt ze een lade in de grote koelkast open. Tussen de wijnen die daar staan, gaat haar hand bijna automatisch naar een groene fles in het midden.  De wijn is gemaakt van auxerrois druiven, een nakomeling van de druiven gouiais blanc en pinot noir. En daardoor weer een halfbroer van de druif chardonnay. Ook zo'n totaal verkracht onderwerp waar ze zich kapot aan kan ergeren.  Over zijn oorsprong die rond de stad Auxerre zou liggen. Kletskoek. De meest aannemelijke veronderstelling is immers dat de druif simpelweg uit Alsace-Lorraine komt. Auxois was ooit de naam van de Alsace.  Ook bij het Boshuis pronkt hij in de wijngaard. Maar niet in het geheime perceel dat ze deelt met haar wijnmaatjes. 

De meiden lachen zich rot als die avond het verhaal horen. Karin lacht wat tersluiks mee. Tja, een heel grappig avontuur, maar wel achteraf. De regen is inmiddels weggetrokken, het is een heerlijke zachte avond. Ze zitten met z'n vieren rond de buitenhaard. Af en toe port Karin wat in het sprokkelhout dat ligt te knisperen. 
Paco staat langzaam op van het grasveld, rekt zich uit en slentert naar de vrouwen. 'Oh, wat ben je toch een braaf beest.' Mirte aait hem over zijn kop, waarop hij zijn grote lijf  teen haar benen duwt. Ondertussen zacht grommend in de richting van het donkere bos starend. Hij lijkt het bot nog niet vergeten te zijn. 'Goed op het vrouwtje passen Paco, als wij straks weg zijn. 
Liefdevol omarmen ze elkaar en Karin zwaait tot de auto's de bosweg op zijn gedraaid. Waarna ze direct uit het zicht verdwenen zijn. Terwijl ze binnen de boel aan kant maakt, het kristal wat helaas niet in de vaatwasser kan, afwast, scharrelt Paco buiten in de grote tuin. Hij laat zichzelf altijd even uit voor de nacht valt. Nooit zal hij weglopen. Een trouwere hond moet nog geboren worden. De volgende ochtend is ze vroeg uit bed.  Het lijkt een zonnige dag te worden. Vogels zingen luid in de bomen, Caeaser heeft vanuit het kippenhok zijn eerste wake-up call gegeven als ze met Paco de tuin inloopt. Vlot voeren ze hun ochtendritueel uit.  Eerst de kippetjes voeren, dan langs de wijnstokken en de moestuin het bos in.  
Na de lunch belt Greet, de meest praktische van haar wijnvriendinnen.  'Ik kom straks uit mijn werk nog even bij de wijnstokken kijken. Ik heb nu nog een clients wachten.'
'Top, dan ben ik ergens in de wijngaard of in de tuin. Ciao!' Het werk in de tuin gaat altijd maar door. Ze geeft de aalbessen, die in het voorjaar in de grond zijn gezet, wat water.  Ze is dolblij dat haar  kinderen zich om beurten melden om het grasmaaien voor hun rekening te nemen.  Verder vindt ze het gerommel in de tuin lekker ontspannend. De wolken lijken toch weer een donkere laag te gaan vormen.  Net als de dag ervoor. Potverdorie, het is al juni. 
Morgen gaan we verder met "Heb uw lot lief"  

15-04-2026

Oeps, beneden in het gebouw zijn ze nog steeds bezig met het bewerken van een appartement. De herrie van de boor die ze continu gebruiken, trekt door het hele gebouw. Tja, niets aan te doen. Gewoon ondanks het enorme lawaai schrijf ik gewoon verder. Als ik door het raam naar buiten kijk, zie ik hoe snel de bomen nu allemaal echt helemaal weer vol blad zitten. Groen zijn dus. Vandaag zal het weer een zonnig dagje worden. Vanmiddag lekker een stuk wandelen, goed voor mijn lichaam om niet de hele dag achter de computer te zitten. Ha, ha, wel straks weer verder gaan met deel 3 van de Leufeld serie. Hier gebeuren weer hele bijzondere, spannende dingen.  Wel vind ik het altijd verdrietig dat ik moet wandelen zonder hond. Immers, in dit gebouw, op de vierde etage, huis zonder tuin dus,  is het voor een grote lieve labrador niet fijn. Honden in je leven bieden altijd zoveel gezelligheid en liefde. Als ik tijdens het wandelen een lieve herder of labrador zie, krijg ik altijd bijna tranen in mijn ogen. Tja, het is wat het is. Zolang we hier wonen kunnen we dat helaas niet veranderen. Nu ga ik verder met het feuilleton van mijn eerste boek. Ik moet continu mijn e-mails in de gaten houden, want in Engeland zijn ze al behoorlijk ver met het ontwerpen van deel 1 van de Leufeld serie!
Binnenkort hoop ik met manlief weer eens naar onze Duitse wijnvrienden te reizen. Daarna door naar Seefeld. Zou ik heerlijk vinden.

"Nu verder met het Vervolg van Heb uw lot lief"

Karin fietst even naar Ouwe Wip, de boer van de boerderij aan de andere kant van het dorp. Hier haalt ze verse melk en kaas. Later in de middag verwacht ze gasten en de koelkast van het appartement dat ze altijd in de verhuur heeft staan, moet nog worden gevuld.
Melk, roomboter, kaas en wijn van Nederlandse bodem is de standaard waar het Boshuis om bekend staat.  Dit keer heeft ze gekozen voor de Langedijker Pracht. Een volle krachtige wijn van de druiven solaris en souvignier gris. Het druivenras souvignier lijkt zo'n makkelijk dingetje, denkt ze al fietsend. Zolang je wijngaard maar op de juiste plek is ingericht en de bodem gunstig is, dan komt het met deze druif altijd goed. Recept voor fruitige wijn, met aroma's van kweepeer, peer en abrikoos. Daar zijn de mannen die vanmiddag komen, zeker blij mee. Misschien kan ze zelf ook eens wat souvignier stokken bemachtigen. Heel leuk om ze te volgen. Snel is ze weer thuis.
Enfin, ze moet niet vergeten op tijd de tarte flambée naar beneden te brengen. Als snackje bij de wijn. Het zijn graag geziene gasten. Heerlijk om ze te verrassen, want ze genieten er altijd zo van! Het wordt zo te zien toch een mooie avond de temperatuur is goed en er is nauwelijks wind. Als ze de melk en de kaas heeft opgeborgen, fluit ze Paco. 
'Kom hond, we gaan bij het kippenhok kijken. Kijken of er verse eitjes zijn.' Paco holt kwispelend naar buiten. Hij weet de weg en wat ze gaan doen. Maar niet wat ze dit keer aan zullen treffen. Het is heel stil bij het hok. Caesar staat in een hoekje, drie Cleopatra's  staan vlak bij hem. Vleugel aan vleugel, dicht tegen elkaar aan. Er is er geen één die kakelt. Zitten de andere op de stok? Wat staat die haan er treurig bij. Langzaam draait ze de sluiting van het nachthok open en duwt het deurtje van zich af. Ze kijkt naar binnen en zakt ontsteld op haar knieën. Dit kan toch niet waar zijn? Een vreemde droom, zo direct wordt ze wakker, toch? Paco duwt tegen haar aan en geeft een lik in haar gezicht. Jemig. Wat is er aan de hand. Wat is hier gebeurd? Een vos? Een wolf? Bloed tot aan het plafond van het nachthok. Kippen liggen totaal verscheurd in stukken verspreid. 
Ze staat op, sluit het hokje en belt even later de boswachter.  Hij komt langs en  weet zeker aan dat dit niet door wilde dieren is veroorzaakt. 
'Wat bizar mam, niet normaal!' zegt Lucas die toevallig thuis kwam. Hij loopt naar de koelkast en pakt een biertje. Samen staan ze naast elkaar voor het keukenraam naar het kippenhok te kijken. Lucas slaat zijn arm om zijn moeder heen. 
'Wat nu? De boswachter zag hier ook geen wilde dierentoestand in. Een wolf lijkt me ook inderdaad wat vergezocht.' Karin knikt. Ze weet het ook niet. Ze is echt een beetje ontdaan door het woest geweld in het kippenhok. Even later rijdt er aan de andere kant van het huis een groet auto de oprit op. De zwarte Audi schuift onder het afdak naast de garage. Deze gasten zijn hier heel vaak. Ze zijn kind aan huis. Met de sleutel in haar hand loopt Karin naar buiten. 
'Welkom familie, gezellig dat jullie er zijn!' In ganzenpas lopen ze met z'n drieën de buitentrap af naar het gastenverblijf. Op het tafeltje in de kamer heeft Lucas net de wijn met twee glazen neergezet. Peter Molinga kan het niet nalaten de fles meteen te bestuderen.  
'Zo, zo, hier ben ik wel nieuwsgierig naar. Moet je kijken Hans, een wijn uit de kop van Noord-Holland. Huh? Nederlandse wijn dus.'
'Zullen we eerst even uitpakken, schat?' glimlacht zijn partner. 
'Okay, ik loop een naar boven, mannen. Want ik heb iets gemaakt dat goed bij deze wijn zal passen.'
Met de vlamkoek in haar handen loopt Karin even later het terras van het Boskamer appartementje op, waar Hand en Peter de wijn al hebben ingeschonken. 
'Heerlijk Karin, we voelen ons hier altijd zo thuis. Fantastisch. Zijn je kinderen ook thuis? Ik zag de auto van Lucas staan toch?'
Aarzelend, nog onder de indruk van de slachtpartij, bevestigt Karin dat Lucas er inderdaad een nachtje is. Maar alleen hij, de andere twee zijn er niet. En Lucas zal morgen ook weer vroeg naar zijn werk vertrokken zijn.
'Oh, jammer, anders had nog samen met jou, een ritje op Girly kunnen maken. Ze wordt morgenochtend door Chris gebracht.  Moeten we nog iets aan de stal doen trouwens? '
'Nee, zeker niet. Alles staat klaar. Vers stro op de grond en hooi ligt in de voorraadschuur. Bij het ..., eh ....' Onwillekeurig aarzelt ze even. 'Bij het kippen- en hondenvoer. Morgenochtend nog even wat in de ruif stoppen en dat is het dan.'
'Wat ben je toch een topper Karin. Echt super. En mooie wijn trouwens. Lekker fris, maar ook mooi rond. Eens even controleren' zegt Peter lachend, 'of hij wel bij deze uienkoek zal smaken.'
Karin kijkt de mannen glimlachend aan. 'Fijne avond. Voor vragen, weten jullie me altijd te vinden.'
Eenmaal terug in de keuken, ziet ze Lucas met een emmer en een kruiwagen bij het kippenhok bezig zijn. Wat ze niet zal weten, dat dit jaren later ook nog eens gebeurd. Maar op een totaal andere wijze veroorzaakt wordt. En weer door Lucas helemaal opgeruimd zal worden.
Bruusk draait ze zich om. Tranen in haar ogen. Wat heeft ze toch ongelooflijk bijzondere kinderen van Onze Vader in de hemel gekregen.  Ze bedenkt dat ze gelukkig vannacht nu niet alleen is. De mannen beneden in het appartement. Lucas een nachtje in zijn oude slaapkamer en Paco wakend onder aan de trap.  De boswachter heeft beloofd de komende tijd een oogje in het zeil te houden. 
Om zeven uur de volgende dag staat ze onder de douche. Het kippenincident lijkt bijna een boze droom, zo lieflijk ziet het er nu uit als ze door het badkamerraam de tuin in kijkt naar het kippenhok. Caesar en zijn triootje scharrelen door de ren.  De eerste zonnestralen vallen rustig tussen de bomen door en brengen haar normale positivisme weer terug. 
In de keuken bakt ze snel broodjes. Ondanks het droevige lot van hun vriendinnen hebben de overige Cleopatra's  er toch een eitje uit kunnen persen. En zo kan Karin een vers en smakelijk ontbijt voor haar gasten naar beneden brengen. Ze plaatst het op het kleine tafeltje. De heren zullen het zelf wegpakken als ze wakker zijn. Ze zijn bekend met deze gewoonte. Ze ontbijten ongetwijfeld op hun terrasje in de zon.
Terug in de keuken hoort ze Lucas de trap af stommelen. Een korte stoeipartij met Paco volgt bij zijn binnenkomst. 
'Lucas, zal ik broodjes klaarmaken voor je lunch?'
'Nou graag, mam. Ik ga over een kwartiertje weg.'
Ze steekt haar duim om hoog en snijdt vier broodjes open. Het geeft een vertrouwd gevoel, dit ritueel van een lunchpakket klaarmaken voor haar zoon. Uit gewoonte legt ze er een banaan bij en een pakje koekjes.  
Als ze Lucas even later uitgezwaaid heeft, ziet ze dat de koekjes eenzaam op het aanrecht is achtergebleven. Ha, ha, ook dat is weer vanouds.
Ze heeft beloofd hem weer te bellen als er nog een keer iets geks zal gebeuren. Voorlopig heeft ze meer dan genoeg afleiding. Haar gasten, hun paard Girly dat zo direct gebracht zal worden de wijngaard en der tuin. Alles vraagt om aandacht. Maar eerst lekker met Paco het bos in!

                                                                                                  Morgen gaan we verder met "Heb uw lot lief"

16-04-2026

Goedemorgen, volgers en lezers. Tja, ik moet even opschieten want ik mag vanmiddag fijn koken op mijn werkplaats. Even invallen voor een collega. Geeft niets, want het is heel gezellig waar ik werk.  Van een goede vriend, die ik al sinds mijn docentschap bij de BSN (Business School Notenboom) ken, omdat hij met mij en  mijn studenten weleens naar de Alsace reed, vertelde me vanochtend dat "Het Geheim van Leufeld" dat hij bij Bol. besteld heeft, nog steeds niet geleverd wordt. Hij wacht al twee weken. Ik weet dat dit niet de fout van Bol is maar van de uitgever, die "Print on demand" hanteert. Maar waarom het daar zo lang duurt? Ik heb geen idee, ga er wel achteraan omdat uit te zoeken. Heb zelf  ook twee aanvragen gehad, waarin mij gevraagd  is,  voor hen dat boek te bestellen. Dat zal ik eens doen. Kijken of het nu wel weer wat sneller gaat. Wel, voor jullie die mij volgen vanwege het feuilleton. Ga ik nu beginnen.  Ach, zo leuk als je nu hier naar buiten kijkt. De zwaan en zijn of haar partner zijn continu het nest aan het beschermen. Dat hier op dat kleine eilandje ligt.  "Nu verder met het Vervolg van Heb uw lot lief"
 

Terwijl Paco al buiten is, holt ze nog snel even de trap af naar de grote kelder. Uit de diepvrieskist pakt ze kalfsschenkels, uit de appelkist vijf grote appels. De sauna is donker. Hans en Peter zullen die op deze zonovergoten dag vast niet gebruiken. Boven spreidt ze haar kelderschatten op het aanrecht uit. Dat is voor straks. De plakken met bot en merg zijn zo'n vier centimeter dik. Ze weet precies welke stappen ze moeten zetten om het Italiaanse Ossobucco gerecht super smakelijk te maken.  De wijnkeuze hierbij is dit keer op de Susumaniello gevallen. Een puike "Pugliaan" gemaakt van de gelijknamige druif. Een beetje vergeten druif wellicht. In ieder geval een druif die overschaduwd wordt door de primitivo druif. Jammer, want het is een fantastische wijn die hier van gemaakt wordt. 
De appels zijn voor straks, als ze de tarte tatin gaat bakken. De zo bekende omgekeerde appeltaart van de dames Tatin. Een baksel naar een oud Frans recept dat vele legendes kent. Niemand weet wat nu het ware verhaal achter deze spraakmakende taart is. Dan loopt ze haastig naar buiten, waar Paco haar blaffend staat te roepen.  Ruim een uur later komen ze terug.  Bij de Stal ziet ze Girly staan. Chris, de butler van Hans en Peter, heeft haar blijkbaar in de tussentijd gebracht. Hans borstelt haar flanken. Peter komt als gelaarsde kat met het zadel aangelopen. Klaar voor een tocht met het paard.  'Morgen heren, goed geslapen? Ha Girly, lekker lief paardje.'  Ze staat naast het paard en legt haar hand op de bles. 
'Zeker, heerlijk geslapen. We zullen jou altijd blijven lastig vallen tot onze laatste snik. Het is hier zo relaxed.'
'Ah, mooi zo, waar ga je naar toe Peter?'
'Oh, niks bijzonders hoor. Een kort ritje door het bos. Geen spannende tocht.'
'Heerlijk. Veel plezier.'
In een wat melancholieke stemming loopt ze achter het huis om. Ze was zo graag meegegaan met haar grote lieve Niño. Dat nu juist hij zo ongelukkig ten val heeft moeten komen. Wat was dat toch vreselijk! Hans kijkt haar na. 'Ze heeft zo graag met je mee willen rijden, denk je niet?'
'Zeker weten. Zo triest dat ze die prachtige hengst moet missen.'
'Nou, zeg dat wel.' 
Ze denken terug aan die noodlottige middag een jaar geleden. Ook toen waren ze te gast in het Boshuis. Karin ging zoals iedere dag met Niño en Paco het bos in. Ze zou alleen die keer te voet terug moeten komen. Precies buiten het hek waren Niño en zij heel ongelukkig ten val gekomen. Het paard was enorm geschrokken doordat ze, uit het bos, plotsklaps geconfronteerd werden met een moederhond, die precies daar met haar wild blaffende pups werd uitgelaten. Niño steigerde en lanceerde Karin letterlijk van zijn rug. Zij rolde op de grond, maar kwam zonder schade overeind. Het paard echter kwam zelf op een vreemde manier ten val en brak daarbij zijn bekken. Absoluut niet meer in staat om overeind te komen. Het lag daar zacht hinnikend, met een radeloze Karin die zijn hoofd huilend in haar armen  hield, op de grond. Twee dagen later bleek dat Niño, die naar een kliniek was getransporteerd, nooit meer overeind zou komen. 
Hans en Peter waren die middag met Karin mee naar de kliniek gegaan. Een zwart tranendal. Sinds het ongeluk had Karin niet meer gereden, maar alle spullen van Niño hingen nog in het zadelkamer. Hun paard Girly maakt nu graag af en toe gebruik van zijn stal. Grimmig, maar ja, ieder nadeel heeft een voordeel. Peter zadelt haar op, terwijl Hans haar het bit in doet en beloont met een klontje suiker. Een snelle zoen voor zijn man en hup daar gaan Girly en Peter het bos is. 
Terwijl Karin in de keuken de bodem van de taartvorm met appelschijfjes belegd gaat de vaste telefoon. 
'Ha mam, met mij. Wat heb ik nou allemaal van Lucas gehoord? Gaat het goed met je? Is het waar dat er twee kippen vermoord zijn?Ben je alleen of zijn de Molinga's nog bij je?' 
'Ach kind, het is allemaal onder controle. Hans en Peter logeren dit weekend in de B&B.  Chris, hun huismeester, heeft vanochtend Girly gebracht. En Lucas heeft hier vannacht ook geslapen. '
'Goed, maar het gaat dus goed met je? Dan ga ik nu snel ophangen, ik kom morgen naar huis en blijf dan tot zondagavond na het diner. Oké?'
'Tuurlijk schat. Gezellig.'
'Dag, dag mam.'
'Ciao, mia cara, ciao'. Met een glimlach legt Karin de telefoon neer. Haar drukke dochter die even tijd vrij maakt om het thuisfront te checken. 
De hele middag  werkt ze verder  in de wijngaard.  De locatie van dit perceel is perfect gekozen. Met tot in de avond zon in de wijngaard. Minutieus werkt ze later in haar kantoor de laatste notulen van de World-wine-web vergadering uit. Ook de geplande reis naar Zwitserland, later in het jaar, krijgt steeds meer vorm. Haar Boshuis logés zijn op stap naar Amsterdam, ze gaan naar Carré en daarna vast nog een rondje stappen. Girly draaft in de wei, die zal zij straks op stal zetten. Kleine moeite en een groot plezier. Samen met Paco.

Morgen gaan we verder met "Heb uw lot lief"

Het Diner   De volgende avond dekt Karin voor het diner  de tafel buiten op. Janneke schuift ook aan, haar man zit in het buitenland, dus wel zo gezellig om mee te eten.  De wijnvriendinnen van Karin kennen Hans en Peter ook al jaren. De stemming zit er meteen in. 
'Potverdorie, wat een lekker sapje is dit zeg,' kopt Peter in. Hans  pakt de fles en leest het etiket.  
'Bernhard Secco?' zegt hij met opgetrokken wenkbrauwen. 'Eh...dat staat voor?'
'Een licht mousserende wijn met een klein zoetje en toegevoegd "kohlensaüre", geeft wandelende encyclopedie Janneke aan. 'Lekker laag in alcohol, want ja, we krijgen nog we wat voor onze kiezen, hè Kaatje?'
'Zeker. De rode wijn voor bij het hoofdgerecht gaat door de 14% barrière. ' 
De tijd vliegt voorbij en als Karin de soep inschenkt, begint het te schemeren. 
'Na dit goddelijke soepje zet ik Girly op stal, ' zegt Hans
'Dan help ik onze gastvrouw even in de keuken,' sluit Peter aan.
Even later brengen ze de soepkommetjes naar binnen,  trouw gevolgd door Paco die zijn vrouwtje niet graag alleen laat. Janneke loopt ondertussen aar het stukje bessentuin waar kruisbessen, zwarte bes en aalbessen staan naast elkaar staan. Ze gooit Hans, op zijn weg naar Girly, een kruisbes toe. 
'Kruisbessen, Hans. Lekker gezond.'
'Hm, nog niet helemaal rijp hoor,' zegt hij  en zuigt met een grimas zijn wangen naar binnen. 
'Veel te zuur. Is een vergeten fruitsoort toch eigenlijk, de kruisbes?'
'Klopt, maar Karin vindt het leuk om met dat soort fruit te experimenteren. Zo heeft ze als vergeten groente ook postelein en pastinaak in de moestuin bijvoorbeeld.'  In de wei draait Girly haar hoofd naar de tuin toe, ze heeft de stem van haar baas blijkbaar opgevangen. Als ze Hans en Janneke voor het hek ziet staan, stuift ze in volle galop, vrolijk hinnikend op hun af. Tijd voor haar hapje hooi.
Terug aan tafel helpt Peter bij het verdelen van het kalfsvlees over de borden. Naast een houten slabak gaat er een schaal aardappelpuree de tafel rond. Iedereen schept op en valt aan op het zachte vlees. 
Ze zitten lekker met z'n vieren te tafelen, als Hans vraagt: 'Zeg, waar zijn de wijnmaatjes op dit moment mee bezig?' Hij stopt met zichtbaar genoegen een stukje vlees in zijn mond. Daarna volgt een slok wijn en dan sluit hij zijn ogen. Genietend mompelt hij: 'wat is dit een goddelijke combinatie zeg. Alsof je fluweel eet met een vlees en kersensmaakje."
Zijn man schiet in de lach. Doe toch even normaal, schat. Hebben jullie nog leuke zaken op touw gezet, dames?'
Nou, we hebben onlangs een "Pugliaatje" gedaan,' meldt Janneke.
'Een wat?'  Hans fronst zijn wenkbrauwen. Overdreven zuchtend grijnst hij: eker iets heel luxueus?'
'Hou op zeg. Gewoon iets leuks. Ja, als jullie iets minder vaak naar het Boshuis komen,' Janneke knipoogt naar Karin, 'dan zouden jullie ook eens een weekeinde of een dag of wat naar Puglia kunnen reizen. Ze hebben daar superbe wijnen en wij hebben er vorige maand een korte rondreis gemaakt.'
'Ha, ja,' valt Karin in, 'je vliegt naar Lamezia Terme in Calabria. Daar huur je een auto en vervolg je de weg naar Crotone aan de Ionische zee.'
'En vergeet in in Calabria niet de Zibibbo te proeven,' gooit Janneke er tussen door. Grijnzend om het gezicht van beide mannen die je ziet denken: Zibibbo?  'In een week kun je e zuidelijkste punt van de hak van de laars bereiken. Het is heel gaaf daar.'
'Ho, nou, dat klinkt goed. Top idee, Peet voor het najaar. Dan zetten we Girly hier bij jou in het pension, kun jij ook weer eens lekker draven.' 
Karin slaat enthousiast haar handen in elkaar. 'Inderdaad een top idee. Helemaal goed hoor, ze is altijd welkom bij Paco en mij.'  
Janneke werkt een speelse blik op Karin, vervolgens in de richting van het geheime druivenperceel. Het is alsof ze wil vragen, kunnen we hier over praten?  Karin knikt bevestigend toe. Even later luisteren de mannen aandachtig naar de vorderingen van het geheime wijnstokkenproject achter het Boshuis. Dat het perceel enkele jaren geleden is aangelegd, dat wisten ze wel. Dat het zo goed aangeslagen is daar staan ze wel van te kijken. Bijzonder. Hans kijkt naar zijn echtgenoot. Die fronst zijn wenkbrauwen. Nu zo'n jaar geleden hebben ze iets heel merkwaardigs meegemaakt in de koffiekamer van hun kantoor.  In het voorafgaande weekeinde waren ze  ook in het Boshuis te gast geweest, zonder Girly, gewoon even samen rusten. Lekker wezen golven. Achttien holes gepakt en lekker uit eten geweest. De maandagochtend daarna weer aan het werk. Op die ochtend zitten ze na te genieten van een ontspannen weekend met golf en culinair genot. Vera, de officemanager van hun kantoor en Petra, een andere advocaat, schuiven ook aan voor een bakje koffie. De mannen vertellen geanimeerd wat ze in het weekeinde hebben gedaan. Terloops komt het wijnperceel van het Boshuis ter sprake. 
'Ongelooflijk wat Karin, de eigenaresse van het Boshuis met haar wijnvriendinnen voor elkaar gekregen hebben. Na twee jaar staan de wijnstokken er daar zo goed bij. Had niet dat gedacht dat het ze ooit zou lukken, met dat zelf geplante materiaal van die oude druivenstok.' Jij Hans?  Hans knikt bevestigend op wat zijn partner zegt.
'Hoezo, oude druivenstokken?' ontbreekt Vera hem redelijk bot. 

Morgen gaan we verder met "Heb uw lot lief"   Kijk de serie Leufeld is nu bij Bol te koop!

En of Wil gelukkig is. Logeren bij haar jongste dochter in Zwitserland. Wat een gezelligheid. Ze straalt ervan.  Het is niet de eerste keer dat ze hier is. Sinds Matthias en Marianne samen zijn en zich definitief in Zwitserland gevestigd hebben, is ze met regelmaat hier te gast.  Dan  vliegt ze vanuit Amsterdam naar Zürich en pikken ze haar daar op. De jongens hebben hun oma zo goed leren kennen. Een van de terugkerende pleziertjes is met haar mee hoog de bergen in gaan. Dat is iets wat Wil nog altijd goed aankan. Ze heeft daarvoor speciale bergschoenen in het schuurtje staan. Naast een paar stokken die ze meeneemt als ze op pad gaan Ludger en Manni zijn zeer zorgzaam en verliezen hun oma nooit een moment uit het oog.  Later op de avond, rond het open haard  gezeten waar makkelijke fauteuils met stevige donzen kussens en een bank staan, drinken ze koffie.
'Ik moet jullie wat vertellen. Zal ik het "auf Deutsch"  doen of mag het in het Nederlands?
Marianne kijkt naar haar man. Hij haalt zijn schouders op. 'Hollandse sprache ist prima hoor. Ik versta wel.' 
Wil kijkt ze allebei aan en wringt haar handen. Ze zit opgekruld in de grote stoel naast de bank waar Matthias op zit. Haar voeten, in warme pantoffeltjes, die heeft ze onder zich gevouwen. Marianne zit naast haar op het plateau dat om de open haard heen gebouwd is.  De twee jongens zijn naar hun kamer. Een korte aarzeling, dan steekt Wil van wal.
'Goed, dan maar meteen met de deur in huis vallen. Ik heb ons appartement verkocht.; 
De stilte die valt, is hoorbaar. Marianne kijkt haar met grote ogen aan.  'Nee, mama, waarom? Waarom nu al? Je bent nog zo fit en gezond,' roept ze vol verbazing.  'Ik begrijp,' zegt haar man, 'daarom juist. Mutti is nog goed, sterk ook. Kan dus een mooi leven opbouwen in Altersheim. Want daar wilt u toch heen?'
'Of kom je naar Zwitserland, mam? Bij ons wonen? We hebben plaats genoeg toch Matthias?' De grote blonde vent glimlacht en knikt.
'Natuurlijk, geen probleem.'
'Ach, dat is heel lief van jullie, maar nee. Ik kom heel graag bij jullie logeren, maar blijf in Nederland wonen.'
'Wil je naar de Bloemenhof dan?'
Haar moeder giechelt. 'Nou liever nog niet zeg.  Daar wacht ik graag nog een poosje mee.  Je vader moet nog maar even alleen blijven liggen.'
Matthias kijkt wat onzeker naar zijn vrouw. Hij is nu wel even de draad kwijt. Marianne begint te lachen en slaat met haar hand tegen haar voorhoofd. 'Ach barst, ik bedoel Bloemerheide  natuurlijk.' Wil  knikt en legt vlot in het Duits het verschil uit tussen de Bloemenhof, wat de begraafplaats is en Bloemerheide, wat een bejaardenhuis is. Matthias grijnst naar zijn vrouw. 'Dus wij gaan naar Nederland u helpen, Mutti?'
Marianne pakt meteen haar laptop en opent de agenda. Met haar eigen apotheek in Luzerne, twee kinderen en een huishouden is haar rugzak tot  uitpuilen toe gevuld.  Maar voor haar moeder moet en zal ze tijd vrijmaken.
'Wanneer gaat het gebeuren mam? Hoe heb je dit allemaal zo goed, zo snel kunnen regelen?'
Nu het langzaam tot Marianne doordringt, buitelen de vragen door haar hoofd. Matthias staat op en loopt naar de keuken om even later met drie kleine borrelglaasjes  te verschijnen. Een klein schijfje peer, aan een prikkertje met de Zwitserse vlag, gluurt uit elk glaasje.  Hij heeft een fles Poire Williams onder zijn arm geklemd.  Wil glundert, hier houdt ze zo van. Dat weet haar schoonzoon maar al te goed. 
Langzaam begint ze haar verhaal te doen. Beetje bij beetje vertelt ze over de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Eigenlijk is het begonnen met het vertrek van Hennie en Klaas naar de Berkendal. Haar buren uit het appartementencomplex waar ze zo heerlijk woont. 
Eerst heel fijn met Jan, vader van haar kinderen, maar na zijn overlijden bleef ze er alleen wonen, ook al had hij op zijn sterfbed gevraagd of ze het wel zou redden in haar eentje in het grote appartement.
Met buurvrouw Hennie ging het al een tijdje niet zo goed meer. Dat bespoedigde hun vertrek in grote mate. Het was stapje voor stapje bergafwaarts gegaan. Eerst heeft Wil nog vaak bijgesprongen, bijvoorbeeld als Klaas naar zijn kaartclub wilde gaan en Hennie op dat moment een beetje warrig was.          Morgen gaan we verder met "Heb uw lot lief"

De volgende stap was de thuishulp zo'n vijf keer in de week en toen kwam ook de dagbesteding in beeld.Het was zomer en omdat Hennie altijd een grote liefde voor bloemen en tuinieren heeft gehad, mocht ze met regelmaat  in een grote botanische tuin helpen. Maar nu met de winter op komst heeft Klaas toch besloten om samen te verkassen. In de "Berkendal" kunnen ze samen blijven. 
Tja, en toen is het bij Wil gaan knagen. Zeker, ze is nog in uitstekende staat voor een 85 plusser,  "Mens sana in corpore sano". Maar goed, ze is altijd gewend geweest zelf regie te houden. Nu is het moment dat ze nog in goede gezondheid een fijne tijd in Bloemerheide zou kunnen doorbrengen.  Zo is ze een beetje aan het piekeren en peinzen geslagen. Ze kwam er niet echt uit. Wat moest  ze doen. Tot ze vier weken geleden  afscheid moest nemen van Jan Krager, die na het brandincident nooit meer de oude is geworden. Eenzaam en alleen gestorven. 
Dat heeft de weegschaal aan het kantelen gebracht.  De doorslag heeft uiteindelijk een leuk appartementje gegeven, dat onlangs vrij is gekomen. Dat ze zou kunnen gaan bewonen op de begane grond. Met een tuindeur die regelrecht toegang geeft tot het omliggende park. Een unicum.  Bij toeval, via Drika, haar oudere zus heeft ze vernomen dat de bewoonster die in dat appartement woonde, is overleden.  Wil was er vervolgens als de kippen bij geweest.  
'Tja, en jullie weten zelf,' eindigt ze haar relaas, 'hoe geliefd ons appartement is, dus toen ik eenmaal de makelaar gebeld had, ging het razendsnel. Binnen een week verkocht.'
'Huh, weten Wilma, Dirk en Gert dit al?' Wil kijkt haar dochter liefjes aan en trekt daarbij haar wenkbrauwen omhoog. Haar hoofd een beetje schuinhoudend. Ze stopt haar handen in de zakken van haar vest en zucht eens diep. 
'Ja kind, jullie zijn de laatste twee aan wie ik het moest vertellen, vandaar daat ik op zo'n kort termijn hier heen wilde komen. 
'Jeetje min. Mama. wat wen verhaal.'
'Super, Mutter. Absoluut. Und wann ga jij verhuizen?'  Matthias pakt de fles en schenkt de glazen nog een keer vol. Marianne kijkt op en klikt haar agenda weer open.  'Dan moeten we helpen toch?'
"Ja, dat zou wel heel fijn zijn, maar  ik snap ook wel dat  jullie met het werk en de jongens niet zomaar opeens de boel aan de kant kunnen gooien om naar Nederland te reizen.'
'Mam, natuurlijk komen wij je helpen. Onze jongens kunnen prima alleen zijn. Het is best een grote stap. Je zult toch ook niet alles mee kunnen nemen naar de Bloemerheide, toch?'
Wil kijk haar dochter en schoonzoon aan. 'Ik kan vanaf 1 december het bejaardenhuis in.'

Heden Karin

'Ja, schat wat is er gebeurd?' 
'Mam! Met die woorden neem jij  altijd de telefoon op als wij bellen.'
'Ja, maar dat komt omdat jullie normaal gesproken meestal een appje sturen. Daarom schrik ik een beetje als jullie bellen.'
Sara aan de andere kant van de lijn, lacht. 'Nou, er is helemaal niets, alleen wordt ik weer suf gebeld door Mirte en je andere vriendinnen, die willen weten of er wensen voor je verjaardag zijn. '
'Nou ja zeg, daar heb ik me nog helemaal niet mee bezig gehouden. Eh een stedentrip met jou, zeg dat maar weer.'
'Ja dag, doe even normaal. Dat ga ik natuurlijk niet zeggen. Bovendien gaan we binnenkort toch al. Ons lekkere weekeinde naar Dublin.'
'Grapje hoor, maar ik weet gewoon niets. Ik heb toch alles al. Laten ze maar met Greet overleggen. Oh, trouwens, wacht ik weet wat. Nieuwe ruiterhandschoenen.' 
'Huh? Krijgen we weer een nieuw paard? Serieus?'
'Tja, vorige week waren Hans en Peter hier met Girly. Chris hun butler, kwam het paard maandag in de middag weer ophalen. En voordat hij er was heb ik voor het eerst sinds de dood van Niño weer een paardgereden. Op Girly dus.   Met Paco samen een heerlijk ritje in het bos gemaakt. Het heeft me aan het denken gezet. Het maakte veel gevoel los, moet ik toegeven.'
'Goed zo, ik ga Mirte bellen. Doei, doei.'
'Dag lieverd, werk niet te hard, meisje.'
Karin loopt naar buiten. Naar het buitengebouw met de twee paardenstallen.  Tja, als ze inderdaad een nieuw paard gaat krijgen, en ze wil het pension aan blijven bieden aan Girly, dan zal ze tocht de tweede stal, die nu gebruikt wordt als opslag voor van alles en nog wat, opnieuw moeten inrichten.  Dat zal het grootste probleem niet zijn. Maar een goed en betrouwbaar  lief paard vinden, dat is nog wel iets bijzonders. Zouden Peter en Hans haar daar misschien bij kunnen helpen? Ze kijkt op haar horloge. Impulsief neemt ze het besluit ze direct te gaan bellen. Ze zijn vast op hun kantoor.  Langs de wijngaard met auxerrois en pinot blanc druiven loopt ze naar het huis terug. De wijnstokken zitten overvol in het blad. Ze moet echt aan de gang. Voordat ze met de wijnmaatjes naar Georgië  vertrekt moet de wijngaard er weer pico bello bij staan. Het is weliswaar maar en bescheiden dingetje, maar ook een kleine wijngaard moet goed bijgehouden worden. Ze loopt door naar het perceel dat lager in de tuin ligt. De wijnstokken waar ze vanuit haar kantoor op uitkijkt. Ze staan er heel goed bij. Maar ook deze uitbundige groeier moet nodig ontbladerd worden ziet ze. 

Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"  Heb je interesse in de Leufeld serie? Die boeken deel 1 en 2 kun je bij Bol bestellen. https://www.bol.com/nl/nl/s/?searchtext=geheim+van+leufeld

'Nu gaat ze eerst het advocatenkantoor bellen.  Even later heeft ze Tjakko, de stagiair  aan de telefoon.  Ze hebben nog steeds geen nieuwe officemanager gevonden na de plotselinge dood van hun secretaresse. Gelukkig dat ze ook stagiaires in diens hebben, denkt Karin, terwijl ze doorverbonden wordt met Hans. 
'Ha Karin, hoe is het met je? Heeft mijn man de factuur niet betaald?'
'Ha, ha, nee, het gaat om iets heel anders.'
'Oh, je maakt me nieuwsgierig. Vertel op.'
'Eh...je hebt, denk ik wel van Chris gehoord dat ik op jullie Girly heb gereden? Vorige week, voordat hij haar kwam halen.'
'Ja, dat was goed van je. En ben je nu weer aan paardrijden verslaafd?'
'Yes, de spijker op de kop. Ik ga overstag. Niño was onze grote vriend, maar hij galoppeert nu lekker door de paardenhemel. Ik mis hem nog altijd. Maar misschien helpt een nieuw paard mij wel.'
'Tuurlijk, je hebt groot gelijk. Niño was majestueus, maar er is vast wel ergens een gelijkwaardige vervanger of vervangster te vinden.'
'Daarvoor bel ik jullie nu dus. Willen jullie mij misschien helpen? Hebben jullie tijd om wat potentiële paarden met mij te gaan bekijken?'
'Tuurlijk, graag zelfs. Hartstikke leuk.'
'Ik heb er al enkele doorgespeeld gekregen. Het is fijn als we met z'n drieën of misschien met dat een van mijn kinderen ook wel mee wil. Nou ja, je begrijpt wel, ik vind het niet prettig alleen zo'n grote beslissing te nemen. 
Als ze opgehangen heeft, loopt Hans het kantoor van Peter in. 
'Nieuwtje! We hebben een taak van onze gastvrouw van het Boshuis gekregen.'  Peter kijkt op.
'Oh vertel, wat moeten we doen? Een rechtszaak?'
'Nee, we gaan op paardenjacht.

November 2010 Wil

Wil trekt voorzichtig de ovendeur open. Met een stevige ovenwant en een gevouwen handdoek in haar andere hand, pakt ze het bakblik uit de oven. Ze zet het op een natte vaatdoek op het aanrecht. Haar vingers inspecteren voorzichtig de bovenkant van de appeltaart. Ja, knikt ze tevreden, mooi gaar. Terwijl de taart afkoelt, zet ze een dienblad klaar. Koffiekopjes en een suikerpot.  Vorkjes niet vergeten. Ze schuifelt naar het grote kabinet en vist  uit een van de lades een klein doosje. Dat zet ze vast op tafel. De gebakbordjes zet ze er naast.  
Een klein half uur later gaat de bel.  Het zijn de vriendinnen van haar leesclubje. De vrouwen kennen elkaar al jaren. Wil is de oudste van het groepje, maar zeker niet de oudste van geest.  'Gezellig, kom binnen meiden.'
'Oh, wat ruikt het lekker, Wil.'
'Ja,' glundert deze, 'ik haal net de verse appeltaart uit de oven.'
'Oh, lekker, daar heb ik zin in, zeg.'
'Geef je jas maar hier Joke, ' zegt Anneke. 'Ik hang hem over mijn jas heen.'
Als alle jassen  uit zijn, opgeborgen aan de kapstok, lopen ze de kamer in en nestelen ze zich in de zithoek rond de open haard. Wil loopt naar de keuken. 'Riet, wil jij de taart even pakken? Ik heb hem al in punten gesneden. De taartschep ligt erbij. De bordjes en vorkjes staan al op tafel. Ik neem de koffie mee.'  Terwijl Wil de koffie inschenkt, gaat het koffieroom kannetje  rond, de suikerpot volgt.
Iedereen is druk bezig. Normaal klopt Wil altijd een schuimend pannetje melk.  Dan zet ze de koffie in een stenen filterpot.  Maar als ze visite krijgt, is dat zo'n gedoe.
Wilma heeft twee jaar geleden een grote koffiepot voor haar gekocht en dat werkt eerlijk gezegd wel zo gemakkelijk. Maar minder lekker.
'Hoe is het met Mario, Anneke?'
'Niet zo goed nog. Er moeten weer onderzoeken gedaan worden. Hij kan de laatste tijd minder goed zien en de hoofdpijn blijft maar terugkomen.
Bovendien vergeet hij zoveel. Zondag was Babette met Max bij ons, je weet dat ze in verwachting is, nu ruim zes maanden.  Mario keek met ontzag naar haar buik. "Prinsesje, wat zie ik nu? Word ik opa?"  Babette keek ontsteld naar mij.'
'Och toch, hij was het vergeten dus. '
'Ja, hij kan niet meer coherent denken. Ook zijn bewegingen worden steeds trager. Maar genoeg over Mario.'
'Jawel, maar houd ons wel op de hoogte van het onderzoek.'
'Tuurlijk Riet, dat zal ik zeker doen.'
'Ik heb ook een minder leuk nieuwtje.'
'Joke, wat dan? Iets met André?'
'Nee, het is gelukkig geen ziekte of iets, maar Bram en Jolanda hebben definitief besloten om naar Brazilië te vertrekken. Ze hebben de boerderij, waar ik het vorige maand over had, gekocht.'
'Och meid, leuk voor hen, maar droevig voor jou als je zoon zo ver weg op deze wereld gaat wonen.'
'Wat een heerlijke taart trouwens, Wil.' Wil glimlacht en knikt als dank en schenkt de koffiekopjes nog eens vol. 
'Oh Wil, ik hoorde van Wout, dat je het appartement al verkocht hebt. Dat is razend snel gegaan. En nu? Heb je een plekje in Bloemerheide gevonden?' 
'Ha, ja, dat is wonder boven wonder  ook gelukt. Daar heb ik zoveel geluk mee. Drika, jullie weten wel mijn zus, belde me om te zeggen dat erop de begane grond een appartementje leeg gekomen is. Je kent het gezegde, de een zijn dood is de ander zijn brood. Ha. Dus vanaf december  ontvang ik jullie voortaan in Bloemerheide. Ik heb er zin in hoor.'

Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"  Heb je interesse in de Leufeld serie? Die boeken deel 1 en 2 kun je bij Bol bestellen. https://www.bol.com/nl/nl/s/?searchtext=geheim+van+leufeld

'Tjonge, jonge, wat een belevenissen allemaal. Zullen we nu het boek bespreken?'
'Tja, Vals Licht, dat was me wat! Hebben jullie het allemaal uit?' Iedereen knikt instemmend. 
'Wel apart hè, die Simon en die Lisa.'
'Lizzie, bedoel je.'
'Oh ja, natuurlijk. Nou, ik vond het heel ontroerend.'
'Ja, het begint ook meteen zo, dat je direct midden in het verhaal zit.'  Druk kletsend bespreken de dames op hun eigen wijze het boek. Wil geniet ervan. Toch heeft ze gelijker tijd het gevoel dat ze in een soort grijze mist zit... Dit is de laatste leesochtend in het appartement van Jan en haarzelf. Wat een vreemde gedachte. Maar de leesclub houdt ze gewoon aan.  Een keer in de vier maanden bij haar in Bloemerheide, dat moet toch ook kunnen. Als ze straks geen auto meer heeft, zal Joke haar wel ophalen. Ophalen, of ze loopt naar Joke. Die woont immer vlakbij Bloemerheide. Een half uur later is alles wel gezegd, wat er over het boek gezegd kan worden door deze dames. Ondanks hun leeftijd beschouwen ze het boek unaniem als prachtig. Ze schuiven op van de open haard naar de eettafel. Hier heeft Wil lekker brood uitgestald. Verse vleeswaren en echte boerenkaas. Die koopt ze altijd bij Alexanderhoeve. (https://www.alexanderhoevekaas.nl)  Een glas melk erbij, voor Riet een glas water.  Onder het smeren en het smikkelen van de boterhammetjes, vliegen nieuwe boekvoorstellen over tafel. Riet stelt voor om eens iets van Nicci French te lezen. Een lekkere krimi. Daar heeft ze zin in. Wil is er meteen voor. Die houdt ook erg van dit genre. Anneke probeert een ander voorstel een podium te geven. 'Wat vind jij dan, Anneke?'
Eh, ja onlangs hoorde ik in de bibliotheek over een boek van een Nederlandse schrijfster. Even kijken, ik heb de titel opgeschreven. Ze rommelt wat in haar tas en haalt een opgevouwen papier tevoorschijn.
'Hier, kijk, "Het Geheim van Leufeld"  Dat lijkt me zo mooi. Het speelt zich af in Oostenrijk, waar een Nederlands echtpaar een hotel in Leufeld heeft gekocht. De bibliothecaris was heel enthousiast erover. Wacht, ik lees even een stukje voor wat ik overgeschreven van de achterflap. Met de bril op het puntje van haar neus leest Anneke hard op wat ze heeft opgeschreven: 
"In een mooi Oostenrijks dorp, gelegen aan een meer, koopt een Nederlandse familie met drie kinderen een hotel. Ze worden vol warmte opgenomen door de dorpsbewoners. Er hebben helaas voor hun komst naar “Leufeld” enkele dramatische gebeurtenissen plaatsgevonden. Allemaal voortvloeiend uit twee traumatische onderliggende oorzaken: incest en pesten.
Jaren geleden is er in het meer voor het hotel een meisje verdronken en het jaar daarop is er bij een vreselijke brand een groep jongelui omgekomen. Het verbrande huis dat onderaan een grote skipiste ligt, is nu in volle glorie hersteld en er zijn vier vakantie-appartementjes bij gekomen. De nieuwe eigenaar van het herstelde huis is een echtpaar dat bevriend is met de Hollanders. Hoe en waarom de brand is ontstaan waarbij acht jongelui om het leven zijn gekomen en het jaar daarvoor het meisje is verdronken, lees je in deze spannende roman."
Ze kijkt verwachtingsvol op. 
'Goed plan hoor, Laten we anders beide boeken doen. Dan doen we eerst Nicci French en volgende maand Het Geheim van Leufeld. Is dat een goed idee?' Iedereen stemt in. 
'Volgende maand bij mij. Dan kun jij komen lopen Wil.'
Gezamenlijk ruimen ze de tafel af. Dan zet Wil ze de keuken uit. Opruimen en afwassen doet ze straks op haar gemak als ze weer alleen is. 
'Veel succes Wil met verhuizen.'
'Dag, dag, tot snel.'
'Ik kom snel bij je kijken hoor.'
'Ik ook, ben heel nieuwsgierig.' 
'Sterkte hoor, Anneke, met Mario Laat je het weten als het onderzoek klaar is?'
'Weg zijn ze. Drie in de lift en Riet, de jongste vliegt de trap af naar beneden.'

Heden Karin

'Dus het is echt geen probleem als Chris komt om Black Pearl te verhuizen? Ik vind eigenlijk dat ik teveel van jullie vraag. Ik moet dat toch zelf kunnen regelen.' Samen met mijn jongens, of met Saar kan ik toch ook  een trailer huren en achter de auto hangen. Ik heb alleen nooit met zo'n ding gereden, dat deed Carl altijd als we met Niño op stap gingen. Onze ritjes naar het strand waren legendarisch. En zo hilarisch.' Karin lacht bij de opborrelende herinneringen aan Carl en hun tochten met de paarden over het strand. 
'Ik reed natuurlijk altijd op Niño, voor Carl huurden we dan een paard en zo scheurden we over het strand langs de zee. Doen jullie dat eigenlijk weleens?'
Hans steekt zijn hand omhoog om de serveerster te waarschuwen, dat ze nog iets willen bestellen. Peter schudt zijn hoofd. 
'Nee, daar zeg je zo wat. Girly heeft de zee nog nooit gezien. Haar logeerpartijen beperken zich eerlijk gezegd tot het Boshuis. Maar het is wel een aanlokkelijk idee. We kunnen ook  met beide paarden straks, BP en Girly, eens een keer naar het strand gaan.'
'En Karin,' valt Hans in, ' het is absoluut geen enkel punt om Chris het paard op te laten halen. Je weet dat hij bij Chris in goede handen is. Wij worden altijd zo verwend bij jou in het Boshuis, we doen heel graag eens iets terug. Dat kan dan mooi op deze manier. Chris vindt het alleen maar leuk om met paarden bezig te zijn. Dus dat is geen enkele belemmering.'
Karin lepelt nadenkend het laatste schuim van haar cappuccino op. Ze zitten met z'n drieën  in een cafeetje aan de koffie. Deze ochtend zijn ze voor de tweede keer samen bij een paard wezen kijken die Karin erg aanspreekt. Zelf heeft ze er inmiddels ook al een rit op mogen maken. Met Paco erbij om te kijken of het zou klikken tussen hond en paard. Het is een zwarte hengst. Black Pearl genaamd. Met de verkopende stal is ze een goede prijs overeengekomen. Nu nog het moment van verhuizen bepalen. Het is absoluut  een toppaard. Een stoere hengst die over hele goede gangen beschikt, met een sterke achterhand en een heel lief karakter. Paco en hij kunnen het heel goed samen vinden!
Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

'Nou, fantastisch. Dan heel graag. Spreken jullie het met Chris af, of moet ik dat doen? Wat is het meest praktische? Oh, zal ik anders straks met de auto Chris ophalen, zodat we samen naar de stal kunnen rijden? De trailer kan achter mijn landrover gekoppeld worden, toch?'
'Eh, ja allemaal mogelijk, maar laten we maar even met Chris zelf overleggen wat voor hem het meest handig is.'
'Goed,  dat is misschien wel het best. Overigens kan Girly gewoon blijven komen hoor. IK ehb de andere stal weer helemaal opgeruimd en schoongemaakt.'
'Pf, wat een opluchting,' zegt Peter met een grijns. 'We waren al een beetje bang dat onze bosritten afgelopen zouden zijn.'
'Ha, ha, nee natuurlijk niet. Girly blijft altijd welkom bij ons in het bos.'
'Hoelang rijd jij eigenlijk al paar, Karin?'
'Ik, eh vanaf mijn tiende. Eerst les op de manege. Ah, trouwens, daar heb ik Greet leren kennen. Zij begon ongeveer gelijk met mij met paardrijles en het klikte meteen tussen ons. We hadden altijd dikke pret en het rijden, ging ons goed af. Al snel mochten we met de paarden ook het bos in. Ja, manegepaarden zijn natuurlijk heel mak over het algemeen. Maar Greet en ik hebben toch een ijselijk avontuur meegemaakt. Op een ochtend reden we met onze groep naar buiten, op weg naar het bos. Er was die dag een meisje bij dat op haar eigen paard reed. Een wild onstuimig beest dat ze nauwelijks onder controle had.  Op een gegeven moment kreeg het de kolder in zijn kop en al bokkend en steigerend ging het beest als een duivel te keer. De manage-houder die het zag gebeuren, probeerde in te grijpen, maar het beest  draaide helemaal door. Hij steigerde nog een keer en trapte als een gek naar achteren. En wie ving die trap op...Greet! Precies boven op haar enkel kwam de ijzeren hoef van deze duivel terecht. Greet stond toen met haar paard exact op de verkeerde plek. Nou, het was geen fijne situatie kan ik jullie verzekeren. De laars moest in het ziekenhuis van haar been geknipt worden, Het is een Godswonder dat ze  er uiteindelijk helemaal mee genezen is en niets aan over heeft gehouden.'

November 2010 Wil

Min of meer met de handen in haar grijze krullen staat  Wil in de kelder rond te kijken. Hoe kan dat toch, denkt ze bij zichzelf, dat een mens op haar leeftijd nog zoveel troep heeft. Terwijl Jan en ik toch al heel veel opgeruimd hebben bij de verhuizing van het ouderlijk huis waar Marianne nog geboren is, naar hier. Ach, kijk dan, daar staat het oude poppenhuis nog dat opa van der Poel nog gemaakt heeft. Wat was die man toch ongelooflijk handig met timmeren. Ooit maakte hij zelfs voor Jan, het hele bureau in diens kantoor.
Tja, maar wat moet ze hier nu toch mee. Al haar kleinkinderen zijn immers al groot. Oh, wacht eens even, misschien is het leuk om het aan Bas te geven, de jongste kleinzoon van Wilma. Hm, misschien niet zo'n goed idee om die jongen een poppenhuis te geven. Ook al is het een familiestuk. Ah, plotseling schiet Wil iets anders in het hoofd. Ze zal het aan Anneke geven, dan kan die het aan haar dochter Babette cadeau doen. Immers, daar is nu ook weer een kleinkind op komst. Ja, goed plan.
Wil gaat even zitten en haalt uit haar zak een klein opschrijfboekje en een pen. Schrijft op: Poppenhuis naar Babette. Nu de rest nog. Ze zal een lijstje maken en daar een verdeling  achter zetten. 
Terrasstoelen,  linnenkast, schilderij met koeien, haar oude Pfaff naaimachine. Zo gaat ze haar hele kelder door. De lijst wordt alsmaar groter. Ze zucht, geen idee wie dit nog zal willen. Dan gaat haar oog naar de hoek achter de oude linnenkast. Wat ligt daar ook alweer in die opgestapelde dozen?
Och jee, natuurlijk. Daar hebben de kinderen ook helemaal niet meer aan gedacht. De oude wijnen van hun vader. Jan, die vroeger maar aankocht zonder te stoppen. Zoveel dat ze het nooit allemaal weg hebben kunnen drinken, zelfs niet door het met regelmaat weg te geven. Daar  liggen de restanten van zijn kooplust uit de vorige eeuw! Ze weet dat er Champagnes tussen zitten die inmiddels wel veertig jaar oud zijn. Gekocht bij de geboorte van Marianne. Maar ook wijnen uit de dure Franse wijnstreken. Jan had geen rem en een gat in zijn hand.
Ach, niet alleen de Franse wijnen herinnert ze zich nu. Er moet ook nog veel Italiaans tussen zitten. Immers als ze naar hun huis in Italië waren, kocht Jan daar ook van alles en nog wat. Wat was dat toch een geweldige tijd. Van het voorjaar tot aan de herfst waren ze daar regelmatig te vinden.  Het laatste jaar  niet meer met de auto, dat hele stuk, maar met het vliegtuig naar Milaan en van daar met een huurauto naar hun huis. Zij reed dan, want Jan kon dat toen niet meer. Maar hij was zo gelukkig als ze de oprit van hun Italiaanse huis opreden. Hij fleurde helemaal op. Dan kwam Marisa hen altijd tegemoet lopen. Zij had het huis al geopend en de koelkast gevuld. Een "bloementuin" op tafel en een schaal vol met sappig fruit.
Bij de begrafenis van Jan, waren zij he haar man overgekomen uit Italië. Zo gek waren op hem geweest. Bizar maar waar, Wil had zich de hele tijd sterk gehouden, maar op het moment dat Marisa en Francesco de kerk in kwamen lopen, was ze gebroken. Dochter  Marianne had haar vastgehouden. Een moment had ze gedacht dat ze nooit meer op zou kunnen houden met huilen. 
Diep verzonken in het verleden, voelt ze nu de tranen over haar wangen lopen. Nee, ze heeft het echt verwerkt dat Jan er niet meer is, maar er zijn van die momenten dat de gesloten wond zo bruut opengerukt wordt.
De telefoon in haar zak gaat af. Ze veegt de tranen van haar wangen. 'Ha, Marianne lieverd.'
'Ha mama, wat ben je aan het doen?'
'Ik probeer orde te scheppen  in de kelder. Er staat nog zoveel opgeslagen hier beneden. Van poppenhuis tot wijnen. Pf, wat moeten we daar toch allemaal mee doen?'
'Maak je niet druk, mam. Dat hoef jij niet allemaal te doen. Volgende week komen Matthias en ik zodat we mee kunnen helpen.  En wat die kelder betreft,  je stuurt gewoon iedereen naar benden, kinderen, koude kant, kleinkinderen en laat ons pakken wat we leuk vinden. Wat overblijft, dat doen we dan naar een opkoper.'

Heden Karin

Okay. De vlucht is nu definitief vastgelegd, Janus? Amsterdam - Tbilisi toch? Ik kan die naam niet eens uitspreken,' grinnikt Karin. 'Dan verder met de huurauto. Heb je die ook al geregeld? '
'Ja, dat is allemaal in orde.'
'Top gedaan, zeg. Zit er trouwens nog genoeg geld in de spaarpot, Mirte?'
'Zeker. Meer dan voldoende hoor.'  Mirte, accountant van beroep is de thesaurier van de wijnmaten. Elke maand spekken de vrouwen het varkentje. Zo is er altijd voldoende voor alle reisjes, die ze maken.  Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

'Ja, denk je?'
'Zeker weten.  Voor Karin een hele zorg minder, ze kan niet altijd een beroep op Sara of de tweeling doen nu Cayley weer naar Dublin is vertrokken. ' Greet remt af voor de oprit van Mirtes huis.  Een snelle kus.  
'Ciao, ciao, mia cara. Dank voor het thuisbrengen.' 
'Joehoe, groetjes aan Rob.' En weg is Greet.  Vier dagen later rijdt de landrover van Karin "Lang Parkeren" bij Schiphol op.  De vlucht van de vrouwen staat om 11.15 uur gepland. Ze zijn lekker op tijd van huis gegaan, zodat ze op hun gemak kunnen ontbijten, zodra ze door de douane heen zijn. Met de mobiels in de aanslag betreden ze de poortjes voor de security check. Janneke heeft alles perfect geregeld en met een plop schieten achter elkaar de hekjes open en kunnen ze naar binnen lopen. Opgewacht door het douane team voor het standaard fouilleren. Even later zitten ze probleemloos achter koffie en croissants.  Karin staart wat afwezig naar de vliegtuigen waarop ze uitkijken. Ze denkt aan Bert. Zal hij het wel redden met Paco en Black Pearl? Paco, oh dat zal zeker gaan.  Ja, ach, BP moet toch ook geen moeite zijn. Een kwestie van in de wei halen en op stal zetten. Bovendien, hij weet dat hij met Lucas kan overleggen als er vragen zijn.  Hoe leuk vindt ze hem nu eigenlijk. Hij is vreselijk aardig. Niet te druk, gewoon gezellig.  Ze schrikt op als Greet haar aanstoot.
Ze kijkt Karin met een grijns aan. Die twee kennen elkaar zo goed.  Het is bij Greet altijd net alsof ze in het hoofd van Karin kan kijken.  Een flauw blos verspreidt zich over haar wangen.  Ongelooflijk dat beide niet weten, maar dat ze over een paar jaar met Bert in Leufeld zullen zijn, dat Karin dan een LAT relatie met hem heeft.  (https://shop.bookmundo.com/nl-NL/search?query=Terug+naar+Leufeld)
'Ja hoor, prima,' zegt ze snel en staat abrupt op, om haar plateau naar de opruim kar te brengen. Vanuit haar ooghoek ziet ze de grijns van Greet. Ze besluit zich niet te laten kennen en dit keer eens niet het laatste woord te willen hebben. Greet heeft ook geen tijd meer om er verder op door te gaan, want haar mobiel gaat en in het scherm verschijnt de tekst "Begonia." 
'Oh, fuck, nee hè, niet nu.'  Maar ja wel. Dit keer is het echter niet Abal, maar de huisarts van Begonia, de zorginstelling waar haar moeder woont.
'Wat zegt u nu? Uit bed gevallen? Dat kan toch niet waar zijn. De postoel verschoven? Nee...'  De anderen kijken op en Karin gaat naast Greet staan  in een poging mee te kunnen luisteren. 
'Ze heet er geen schade door geleden? Ze heeft niets?' Greet staat met een rood hoofd, grote ogen en een gebalde vuist in de telefoon te sissen. Ze is duidelijk woedend. 
Mirte zegt zacht tegen Janneke: 'oef, maar goed dat dit een telefoongesprek is. Ik denk dat die huisarts anders in flarden gescheurd zou zijn.'
'Ja, arme man,  hij is natuurlijk ook slechts de boodschapper van dit akkefietje.' 
'Akkefietje?' Greet heeft het gesprek beëindigd en  hoort de laatste woorden van Janneke. 'Weet je wat er nu weer gebeurd is? zucht ze. 'Ze is vannacht uit bed gegaan om te plassen. Dat zit in haar systeem, dat doet ze iedere nacht. Dan staat ze op en gaat op de postoel naast haar bed zitten.'
'Okay, helder. Voor zover goed geregeld dus.'
'Zeker,' gromt Greet, 'behalve als ze vergeten de postoel klaar te zetten.' Ze slaakt weer een diepe zucht. |
'Ah, nee, wat zielig. Ach hemel, wat is dat naar zeg. Arm mens.'
'En nu Greet?'
'Ze heeft er niets aan over gehouden, maar ze hebben haar vanochtend pas gevonden.  Slapend op de grond.' 
'Nee, joh, dat is vreselijk. IJskoud geworden zeker.'
'Ja, en nu klaagt ze over pijn in haar rug. Dus ik ga Ineke bellen. Zij moet maar even gaan kijken.'
'Drink eerst even je koffie, meid. Kom, ga zitten.' Mirte schuift op zodat er een plekje voor Greet vrijkomt. 
'Jemig, mina wat een toestand toch weer.'
'Maar waarom bellen ze jou iedere keer?' vraagt Janneke.
'Omdat ik het eerste aanspreekpunt ben.ingeval van zorg of acute nood. Maar ik heb nu gezegd dat ze deze week bij calamiteiten mijn zus moeten bellen, omdat ik in het buitenland ben.' 
'Goed zo,' mompelen de vriendinnen, instemmend knikkend.
'Een uurtje later gaan de dames aan boord van de Boeiing richting Parijs. Daar stappen ze over om even na achten 's avonds in in Tbilisi  aan te komen. Op Charles de Gaulle heeft Greet nog even tijd om met haar zus te praten. De schade aan moeders blijkt echt mee te vallen. Ineke zal de rest van de week telefoondienst houden. 
Het eerst geboekte hotel ligt midden in het centrum van de stad. Op steenworp afstand van het Presidentieel Paleis en de Armeense kathedraal van Saint George.  De volgende dag rijden ze in een huurauto naar het in het oosten gelegen Kachetië. In Telavi heeft Janneke een fantastisch appartement op de kop getikt en vanuit deze standplaats kunnen ze in de regio bijzonderheden bezoeken. Zoals de eeuwenoude qvevris kelder in het dorpje Velistsikhe. Inmiddels een wijnmuseum.  De qvevris, eivormige aardewerken potten behoren hier al duizenden jaren tot het "wijnvak instrumentarium" om autochtone druiven  te verwerken. De reis is overweldigend. Een bijzonder land.
"Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

Als ze binnenkomen, heeft hun moeder de verhuizers al ontvangen. De koffiepot pruttelt. Een schaal met koekjes staat ernaast. Terwijl de mannen de grote en zware stukken inladen, brengen de zussen samen met Wil die er op stond de laatste nacht toch in haar eigen appartement door te brengen, dus niet bij Gert en Claudia geslapen heeft, de klein kostbare stukken vast naar Bloemerheide. 
Daar zijn Matthias en Hans al bezig met allerhande klusjes. Het kleine appartementje p de begane grond van Bloemerheide is fris opgepoetst. Voor de vloer heeft Wil een behaaglijke vloerbedekking gekozen. De gordijnen zijn gebroken wit. Nu moeten de schilderijen en de klok opgehangen worden. De taak om de televisie te installeren is aan Gert toebedeeld. Wil gaat hier zeker met plezier haar laatste levensjaren doorbrengen. 
Afscheid nemen van het oude huis hebben ze gisteren gezamenlijk gedaan. Voor het laatst heeft Wil een cake gebakken. Ouderwetse koffie met warme melk, opgeklopt in een pannetje. Herinneringen ophalen en boeken van stickers voorzien. Alle vier met een eigen kleurensticker, nadat Wil eerst de boeken apart heeft gezet, die ze zelf wil bewaren. Dat is het recept van de avond geweest. Tussen de boeken die Marianne heeft uitgezocht, zit ook het boek "Hersenschimmen" van Bernlef. Niet met een speciale reden. Maar haar gele sticker prijkt er nu wel op. En straks gaat het in haar koffer mee naar Zwitserland. 
Aan het einde van de middag is alles geregeld. De meubels staan op de juiste plaats, de kasten zijn ingeruimd,  het nieuwe senioren bed is opgemaakt. Wil is in haar nopjes met de knop waarmee ze het bed omhoog en omlaag kan sturen ze heeft het al helemaal uitgeprobeerd. Op het kleine terrasje staat het tuinsetje met een houten bankje en het vogelhuisje. Wil is er verrukt over. 
Ook hebben ze inmiddels allemaal kennisgemaakt met de verschillende bejaardenverzorgsters en is het reilen en zeilen van het voor Wil nieuwe dagritme haarfijn uitgelegd.  En haar zus Drika is ook even wezen komen kijken.  Helemaal blij dat  Wil nu zo binnen handbereik is. 
Of Wil dat sentiment deelt, hm dat is maar de vraag.
Dan gaat de telefoon. Wil neemt op met een heuse bezitting in haar ogen. 'Met mevrouw van der Poel, met wie spreek ik?' Ze luistert en kijkt vervolgens naar Gert. Die trekt zijn wenkbrauwen omhoog en zegt met een vragende blik in zijn ogen: 'Claudia?'  Wil knikt bevestigend.
'Of we allemaal komen eten. Ze heeft een grote pan spaghetti met een goed gevulde gehakttomatensaus klaar staan voor ons allemaal. 
Nog geen kwartier later sluit Wil met een serieus gezicht de deur van haar nieuwe woning en doet de sleutelbos in het haar tas. Arm in arm met Dirk lopen ze door de lange gang en de hal naar voordeur van Bloemerheide. Op weg naar het laatste gezellige diner met haar kinderen, voor ze voorgoed Bloemerheide intrekt.  Ze kijkt heel tevreden naar haar zoon.  Die drukt op zijn beurt  haar arm stevig tegen zich aan.
De volgende dag maakt ze kennis met haar buurvrouwen. Links van haar woont Jannie van Kastelen. Tegenover haar Mies Brummel. Het zal niet lang duren voordat deze drie de musketiers van Bloemerheide genoemd worden. Altijd samen op pad. 

                                                                                                                                     Heden Karin
Karin zit in haar werkkamer, werkend aan een artikel over Engelse wijnen. Haar mobiel geeft een waarschuwend piepje. Ze sluit af, want het is tijd om de laatste zaken voor de nieuwe logés in orde te brengen. Wanneer een blauwe BMW  anderhalf uur later de oprit op rijdt, is alles geregeld. Paco staat naast haar als ze de nieuwe gasten begroet. De hond van de familie is een zwart-witte Cavalier King Charles Spaniël. Max blijkt hij te heten, hoort Karin als de vrouw roept: 'Ben, Max moet aan de riem hoor. Die hond is veel te groot voor hem. Dat kan hij niet aan. Toe nou, Ben, schiet op.'
'Goedemiddag mijnheer en mevrouw van Stratum. Hoe maakt u het? Wat leuk dat u voor het Boshuis heeft gekozen.  Welkom. Ha Max, ja hoor jij bent ook welkom. Paco doet jou absoluut niets.'
Mijnheer Stratum laat de riem van Max per ongeluk los, als hij met een van de koffertjes in zijn hand Karin wil begroeten. Waarop mevrouw Stratum overdreven zucht en snel de riem probeert te pakken die op de grond gevallen is. Ze struikelt en ligt bijna op de grond. Mac en Paco gaan er gebroederlijk vandoor. De tuin in. 
'Ben, kijk nu wat er gebeurt!' Mevrouw Stratum kijkt haar man mopperend aan. Ze geeft Karin een hand en lacht dan toch wat verontschuldigend.
'Sorry hoor, Max is dit niet gewend.' Karin heeft het bijna niet meer. Moet alle zeilen bijzetten om niet in lachen uit te barsten. Ze fluit Paco, die direct naar zijn vrouwtje rent. Ben Stratum pakt de riem van Max die achter Paco aan sukkelt. 
'Kom, ik zal u even voorgaan.' Karin loopt voor haar gasten uit de trap af. Paco blijft braaf boven aan de trap zitten. Mevrouw Stratum is verrukt van het terras dat voor de deur onder aan de trap ligt. Als ze ook de inrichting binnen ziet en hoort dat ze ook de sauna kunnen gebruiken, klapt ze van plezier in haar mollige handen. 
'Ben, kijk wat gezellig. En wat een joekel van een televisie zeg! Niet dat ik zoveel kijk hoor. Ik lees vooral heel veel.'
'Ah, maar u kunt hier ook Netflix ontvangen.'
Achter de rug van mevrouw Stratum ziet ze  haar man met zijn hand een "kwaak kwaak" gebaar te maken. Duim en platte vingers op hoog tempo naar elkaar toe bewegend. Ik moet hier nu wegwezen, denkt ze. Ze loopt haastig naar de deur. Ondertussen snel uitleggend wat en waar ze alle kunnen vinden. 'U vindt alle informatie in het gastenboek. Maar als u iets nodig heeft, of iets wilt vragen, dan ben ik er voor u. Geniet van uw verblijf.'  Ze wil weglopen, maar bedenkt dan: 'oh, het ontbijt vindt u morgen in de hal. Ik zet alles klaar op de tafel die daar staat.  Hoe laat wilt u het geserveerd hebben?'  Man en vrouw kijken elkaar aan.
'Hm, ja, we zijn niet zo vroeg 's morgens.'  Ze streelt haar hondje.
'We?' zegt mijnheer met zijn wenkbrauwen omhoog. 'Jij, bedoel je.'
'Negen uur, is dat te doen?' komt Karin snel tussen beide. 
'Zeker hoor, prima.'
'Mooi, dan zorg ik daar voor.' Weg is Karin. De trap op naar Paco die braaf op haar ligt te wachten. Ze holt met de hond achter zich aan naar haar terras waar ze zich gierend van de lach  op een stoel laat zakken. Mijn hemel, denkt ze, dat echtpaar. Ha,ha, ha. "Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

Uit zijn weekendtas  tovert Bram twee flessen wijn te tevoorschijn. Hij legt ze beneden in de wijnklimaatkast. DIt weekeinde wil hij de wijnvrouwen hier mee verrassen. Als ze samen op het terras zitten, schenkt Karin de glazen in. Ze heeft de fles een jasje aangedaan. Het is aan Bram te proeven wat er in het glas zit. Bram bekijkt de kleur, snuffelt, kolkt de wijn door het glas, smakt en drinkt. HIj kijkt haar aan, zijn hoofd wat scheef. 'Eh, ik proef, ik proef riesling tonen. Best ook wel wat zuren maar de wijn heeft ook iets ronds. En een bittertje aan  het einde. Lekker hoor mam, met die garnaaltjes erbij.'
'Ja, lekker hè, maar weet je ook wat het is?'
'Tuurlijk, Johanitter van het Betuws wijndomein.'
'Oh! Wat knap. Hoe weet je dat?' roept zijn moeder. 'Kanjer.'
Ze haalt de hoes van de fles. Dan ziet ze de lach op het gezicht van haar zoon verschijnen.
'Sorry Mam, ik stond net op de vide en zag je de wijn pakken. Proost hoor. Hij is echt heel lekker.'
'Ha, ha, valsspeler. Ja, inderdaad hij is heel lekker. Mooi fris, met wat fijne citrus aroma. Ik denk er over om misschien ook wat souvignier gris en johanniter te gaan verbouwen.'
'Ach, doe normaal, Mam. Waarom zou je dat doen? Je kunt je toch beter concentreren op wat je nu in de wijngaard hebt staan? Wil je daar ook echte wijn van kunnen produceren dan moet je nog  aardig wat stokken neerzetten. Maar laat liever dat zwembad aanleggen.'
'Ja, misschien heb je wel gelijk. Ik moet ook niet alles willen.'
' Die avond eten ze met z'n vieren. Lucas en Sara zijn ook thuisgekomen.  Bram vertelt honderd uit over zijn verblijf in Geisenheim. 
'Met ons Brammetje in huis zal het nooit stil zijn. Hij mag wel een rustige partner krijgen later.'  Karin en Sara staan op en ruimen de tafel af. 
'Je hebt gelijk,' zegt zijn zus. 'Hij heeft nou eenmaal veel van onze vader. Brengt drukte mee, maar ook heel veel gezelligheid.'
Karin knikt. 'Absoluut, zo is dat.' Ze genieten alle vier van een gezellige avond samen. 

                                                                                                                                                       2010 Wil
Als Wil haar appartement uitloopt, gaat de deur naast haar open. Jannie komt naar buiten in een trainingspak. Een sporttas in de hand. 
'Ha Jannie, wat ga jij doen?'
'Ha Wil, ik ga zwemmen. Dat doe ik twee maal in de week . Met een seniorengroepje. Hartstikke leuk. Als je ook een keertje wilt, mijn zoon  komt me altijd halen, dan kan je zo mee rijden.'
'Dank Jannie, maar ik ben meer van boeken lezen dan van sport.' Wil lacht haar buurvrouw, toekomstige vriendin toe.
'Oh, ik houd ook van lezen hoor, en Mies ook trouwens. Kom maar eens bij mij kijken of je nog leuke boeken in mijn boekenkast ziet staan.'
'Dat gaan we doen, Jannie. Zeker. Gezellig.'
Samen lopen ze naar buiten.  Op de parkeerplaats staat een grijze Saab. Achter het stuur een man met een bril. Dat zal de zoon van Jannie zijn. En ja hoor Hij stapt uit en loopt naar hen toe.
'Ha Mam, ' begroet hij Jannie met een kus op haar wang. 
'Ha jongen, fijn dat je weer klaar staat. Dit is mijn nieuwe buurvrouw. Mevrouw van der Poel.'
Wil geeft de man een hand. 'Zeg maar Wil, hoor.'
'Ik ben Michiel, leuk om kennis te maken met de nieuwe buurvrouw van mijn moeder.'
'Dag hoor, tot straks Jannie.'   
'Dag Wil.'
Wat een sportieveling nog, denkt Wil. Met flinke passen loopt ze de parkeerplaats af.  Linksaf de straat in. Tien minuten later staat ze bij Joke op de stoep. Ze is de eerste, maar het duurt niet lang of ze zijn weer compleet. 
'Hoe is het met Mario, Anneke?' Anneke wrijft haar handen in elkaar en zucht diep. 
'Niet best hoor. Totaal geen verbetering, maar in tegendeel, de afgelopen weken een behoorlijke achteruitgang. Hij heeft nu diverse onderzoeken achter de rug. Volgende week hebben een gesprek met de neuroloog. Die gaat de uitslagen met ons bespreken.
Wil ziet dat Anneke het er heel moeilijk mee  heeft. Ze gaat naast haar zitten en legt haar hand in een troostend gebaar op haar arm.
'Ach Anneke toch.'
'Ja, het eindigt niet fraai, zo ons leven.'
'Maar, misschien valt het toch nog mee.'
De stilte die valt, wordt doorbroken door Joke die met een blad vol koffiekopjes komt aanzetten. Riet loopt achter haar aan met een grote schaal met boterkoek en cake gevuld met advocaat.
'Kijk eens dames, hoe druk Joke bezig geweest is in de keuken,' roept ze enthousiast.
'Ja, ik moet wat te doen hebben, anders zit ik alleen maar over het vertrek van de kinderen naar Brazilië te piekeren. Het komt zo dichtbij. Jolanda heeft haar baan al opgezegd. Na de Kerst gaat ze niet meer terug naar school. Het afscheid van haar klas is gepland. Dat wordt tijdens het kerstfeest. Ze vertrekken half januari. Maar hoe bevalt het jou Wil, in Bloemerheide?'
Wil kijkt tevreden op. Ik heb het daar prima naar mijn zin. Komen jullie maar eens kijken in mijn mooie appartementje.

                                                                                                                Heden Karin
In volle galop  vliegt Karin door het bos richting Huis. "Vader in de hemel, Wat ben ik toch blij met dit fantastische paard. " Het is een magnifiek beest. Heel lief. Heel lief en heel gewillig en al goede vrienden met Paco. Zo vormen ze met z'n drieën een super trio.
Met de vriendinnen op wijnreis is altijd fantastisch.  Weekeindjes weg met Greet, of een van de kinderen zijn heerlijk. Toch, het allerliefste scharrelt ze rond het Boshuis. En dat Bert komt ....
Ze is hier heel gelukkig. Ze heeft het ook altijd druk genoeg met  het grote huis en de immense tuin, de wijngaard, de moestuin en niet te vergeten al haar dieren. Paco, Black Pearl en Caesar met zijn kippen. Met daarnaast  het nodige schrijfwerk op haar Wijnwebsite en het vrijwilligerswerk in het bejaardenhuis. Zo zitten al haar dagen echt vol.
In haar jasje voelt ze plotseling haar mobiel trillen. Ze gaat rechter op zitten. BP draait zijn oren, begrijpt direct wat ze wil en gaat over in een draf m vervolgens te gaan stappen. Dan pakt Karin haar mobiel.
"Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

'Hallo, Ineke, met Karin.'
'Ha, Karin, sorry dat ik stoor, maar is Greet misschien bij jou?'
'Nee, nou tenminste dat is te zeggen niet hier. Ik ben aan het het paardrijden. Ik weet niet of ze bij mijn huis is.'
'Ah, gatverdarrie, wat vervelend is dit nu weer.'
'Maar wat is er dan? Iets met jullie moeder?'
'Nou, ja ze heeft, ze is, jeetje het zo stom. Ik drug het bijna niet te zeggen.'
'Ach kom op, Ineke, ik ben het maar. Wat is er gebeurd?'
'Ze heeft een medebewoonster bekogeld met poep. Zo smerig!' Ineke zucht en snottert een beetje. Ze heeft het er duidelijk heel moeilijk mee.
'Oei, ja, dat is wel een heftige reactie inderdaad. Hm. Weten ze ook waarom je moeder deze bijzondere daad heeft gedaan?' Karin zelf schiet in de lach.. Ze draait snel haar mobiel van zich af. Het is Greet immers niet, maar haar degelijke zus.
'Nou, dat heb ik verder niet gevraagd. Maar ik ben wel gesommeerd om direct te komen. Of eigenlijk Greet natuurlijk, want die is eerste contactpersoon en zij moet bij dit soort dingen opdraven. Ik krijg haar weer eens niet te pakken. 
Karin kijkt om zich heen. Ineke is duidelijk overstuur.  Niet alleen door het poepverhaal,  maar waarschijnlijk ook boos omdat ze haar zus niet te pakken kan krijgen. 
'Okay, ik ben bijna thuis. Ik zal even kijken of ze in de wijngaard bezig is. Zo niet, dan bel ik je terug.'
'Super, dank je wel.'
'Ja hoor, is goed.'
Als Karin met BP en Paco het huis nadert, ziet ze geen cabrio staan. Dus Greet is er niet, want ze is beslist niet op de fiets gekomen Dat doet ze hooguit een enkele keer als ze zichzelf dwingt iets sportiefs te doen. Voor de zekerheid stuurt ze BP langs de wijngaard, maar nee geen levende ziel te bekennen. Dan naar de stal en afzadelen. Terwijl ze haar paard naar de wei brengt, belt ze Ineke terug.
'Heb je haar al gevonden? Hier is ze namelijk ook niet. Ik weet niet waar ze dan wel is.'
'Nee,' zucht Ineke. Het lijkt alsof ze bijna gaat huilen. 
'Nee, ik heb geen flauw idee waar ze dan uithangt. Ik moet zo mijn kleinkind uit de crèche halen./
'Zal ik dan maar even naar je moeder gaan? Joh, ik ga wel. Ik ben er al zo vaak geweest met Greet. Ik ga wel even kijken wat er aan de hand is. Dan kunnen jullie altijd later op de dag inklokken.'
'Echt? Wil je dat echt doen? Oh, die stomme Greet. Nou ik ben daar onwijs meegeholpen als jij er heen gaat.'
'Geen probleem. Ik kleed me snel even om en over een half uurtje ben ik dan bij jullie moeder.'  Karin haast zich en rijdt snel naar Begonia.
Voorzichtig duwt ze hier de voordeur open, die overdag niet afgesloten wordt. De gasten, zo worden hier de bewoners van Huize Begonia genoemd, mogen als ze dat zelfstandig met of zonder rollator kunnen, gewoon de lommerrijke tuin in. Verder niet. Een meters hoog hek houdt iedereen opgesloten in deze gouden kooi.
Haar fiatje heeft ze op de parkeerplaats gezet, die net buiten het grote hek is aangelegd. Op het hek staat groot "Huize Begonia" geschreven. Bezoekers kunnen vanaf die kant wel naar binnen, maar niet zelfstandig naar buiten. Tenzij ze de code van hek bezitten. Uiteraard hebben de naaste familieleden die in bezit.
Karin is hier al verschillende keren met Greet geweest en weet precies de weg. Ze gaat de gang door en voordat ze naar de kamer van mevrouw Bos gaat, controleert ze eerst of ze niet in de woonkamer zit. Vaak zit ze een beetje onderuit gezakt voor de televisie. Dan kijken ze naar vergane tv shows. De grappen en grollen van Piet Bambergen doen het nog altijd goed. Ook Swiebertje en andere gouden ouwen  vullen met regelmaat de buis. En blijven leuk. 
Inderdaad, daar zit moeder Bos. Ze hangt in een hoekje van de bank.  'Ha mevrouw Bos, hoe is het met u?' Greet haar moeder kijkt op.
'Dag hoor, ken ik u?'
'Jazeker, ik ben het Karin. De vriendin van dochter Greet.'  Moeder Bos slaat haar hand voor haar mond. 
'Ach natuurlijk, hoe kan ik dat nu vergeten, ik zag het even niet.'
Karin kijkt haar glimlachend aan. Niet overtuigd moedertje Bos haar nu werkelijk herkent. Ze hoopt dat haar handen inmiddels wel gewassen zijn. Na het poepgevecht dat vanochtend dan plaats gevonden zou hebben. Ze gaat naast moeder Bos op de bank zitten. 
'Wil je koffie? Dan bestel ik even voor je.'  Greet haar moeder is er nog altijd heilig van overtuigd dat ze in een hotel zit. Het woord verpleeghuis is nooit bij haar beland. 
'Dat is lief,  maar nee, dank u, ik heb het net namelijk zelf al besteld. Het zal zo wel komen,' zeg Karin snel voordat met mevrouw Bos met schelle stem haar "bestelling" door de kamer gaat roepen.
Ze neemt de moeder van Greet onopvallend op. Ze ziet er slonzig uit, met een hemd dat helemaal gerimpeld boven haar navel is blijven hangen. De buik blubbert er wat bloot en bleek onder vandaan.  Als ze het hemd naar beneden wil trekken, krijgt ze een ferme tik op haar hand van mevrouw Bos. 'Zeg, ga jij jezelf maar aankleden meid,' zegt deze bits. 
Op hetzelfde moment gaat de deur van de kamer open en komt Greet binnen rennen. Haar gezicht op storm.
'Mama, hallo, wat heb je gedaan?'
Mevrouw Bos kijkt haar dochter aan en zegt op volstrekt normale toon tegen Karin: 'Ach kijk, daar hebben we onze Greet. Wat gezellig.' 
Greet plant een kus op Karins wang, die snel opstaat zodat Greet naast haar moeder kan gaan  zitten. 
'Wat heb je gedaan, mam? Vertel op, je was in de tuin vanochtend bezig en toen, wat gebeurde er toen?'
Zowel Karin al mevrouw Bos staren Greet aan . Karin weet dat dit simpelweg niet binnenkomt bij de oude vrouw, die haar wenkbrauwen samentrekt en haar dochter aanstaart.  Ze zakt verder  in de hoek van de bank en draait haar hoofd weg.
'Greet, hou op, dat weet ze toch niet meer,' fluistert Karin zacht.
Verderop zit een oude dame aan tafel. Vlot en netjes gekleed met mooie zilvergrijze krullen die dansen als ze haar hoofd beweegt.  Ze bekijkt het tafereeltje op afstand.
"Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

Heden Bert. 
Voorzichtig zet hij de foto terug op het oude dressoir. Het dressoir stond al in de boerderij toe Vera en hij er introkken. Vera was helemaal weg van het oude meubel.  Binnen no time had ze de lades gevuld met kleedjes, bestek en serviesgoed.  En er bovenop had altijd een grote vaas gestaan. Die vulde ze  met allemaal bloemen van het land. Nu gebeurt dat niet meer. Bert neemt het zich steeds voor het weer eens te regelen, maar vergeet het dan weer. Een enkele keer komt zijn oma wel eens met een bloemenvulling aan lopen. Dat maakt de grote woonkeuken dan direct een stuk gezelliger.
Wat een onzin "de tijd heelt alle wonden". Nou, daar kan hij het echt niet eens mee zijn. Wel is het waar dat het niet meer zo open ligt,  zo rauw is. En sinds hij af en toe bij Karin is, helpt dat ook wel het verdriet te verminderen. Immers, Karin heeft jaren geleden hetzelfde drama meegemaakt.
Bert loopt door de keuken en controleert in de koelkast de biervoorraad. Broer Henk komt zo, dus hij moet wel een biertje kunnen pakken. Als Henk er is, gaan ze afspraken maken voor het golfweekeinde met overnachting in het Boshuis. Eerlijk is eerlijk, hij heeft echt zin om te gaan. Karine en hij, ze hebben alles achter zich gelaten wat er gebeurd is. Kijken samen niet meer om. Nu vraagt hij zich wel eens af, is hij nu verliefd op haar? Of is het een façade die ze opgebouwd hebben op de puinhopen van het verleden. Lastig, echt lastig. Hij weet het gewoon niet.
Getoeter en opspattend grind buiten. Dat kan alleen maar Henk zijn. Inderdaad twee tellen later staat broerlief in de keuken. Als altijd piekfijn gekleed. Een mooie polo aan, een zonnebril in zijn haar. 
'Zo gast, hoe is het?'
'Best hoor, biertje?'  Het is de standaardopening van al hun ontmoetingen. 
'Lekker, we kunnen nog wel even buiten zitten, denk ik,'  zegt Henk op vragende toon.
Even later lopen ze door de tuin naar de wijngaard van Bert. Hier staan op verschillende plekken bankjes. Ze pakken de eerste die ze tegenkomen.
'Wie was die man die gisteren bij je in de auto zat?'
Henk draait zijn hoofd om en kijkt zijn broer tamelijk onnozel aan.
'Man? Auto bij mij?  Wanneer?'
'Gisteren einde van de middag in de Kerkstraat. Je stopte  en er stapte iemand uit. Volgens mij gaf hij je een kus. Ik stond aan de overkant en ging linksaf de dijk op. Ik kon verder niet zien wie het was.'
'Oh, dat was Hans van Woerden. 
'De dominee? Wat doet hij  in jouw auto?'
'Eh,' Henk valt even stil en kijkt strak voor zich uit. 'Hij wil wat schilderwerk in de pastorie gedaan hebben.' 
'Dat is mooi, maar bespreek je dat tegenwoordig in de auto? Hij heeft geen tafel of stoelen waar jullie aan kunnen zitten. Beetje merkwaardig, broer.'
'Nee man, natuurlijk wel, maar  zijn auto moest naar de garage gebracht worden. Dus na onze afspraak ben ik achter hem aangereden om hem een lift terug te kunnen geven.'
Een lichte gloed kruipt over de wangen van Henk. 
Bert kijkt recht voor zich uit met inspecterende blik naar de wijnstokken die er goed bij staan. Binnenkort tijd voor de volgende snoei.
'Zeg, even over het weekeinde in het Boshuis. Dus Eelco en Rick regelen de toegang tot de golf?'
'Ja, precies. Ik heb rond 11.00 uur daar in het clubhuis met ze afgesproken. Vrijdag einde middag komen we aan. Dan 's avonds lekker uit eten in de buurt van het Boshuis en zaterdag zijn we de hele dag onder de pannen. Golfen, lunchen en dineren. Zondag dan weer terug naar huis.
'Perfect. Kom, we gaan  naar binnen. Voel je die druppels? Moet je kijken hoe donker het opeens wordt.'
'Op een holletje gaan beide broers naar binnen. Bert pakt twee nieuwe biertjes uit de koelkast. En maakt snel een lekker plateautje met kaasjes.
'Zullen we pizza bestellen? Of heb jij andere plannen.'
'Ander keertje weer broer, ik heb vanavond een date.'

                                                                                                                       September 2011  WIL
"Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

                                                                                                                                         Februari Wil 2012

'Mies, ga je mee boodschappen doen?' Wil geeft een roffel op de deur waar mevrouw M.H. Brummel op het naambordje  staat vermeld. Mies roept van uit de kamer: 'ik kom al.'
Samen lopen de dames naar buiten. Twee grijze hoofden steken boven de dikke winterjassen uit. 
'Heb je goede schoenen aan?' Wil kijkt naar de voeten van Mies en ziet dat ze nu wel verstandig is geweest. Ze heeft lekkere warme laarzen aan.
Gelukkig. Want immers me die natte sneeuw die vanochtend gevallen is, kan het zomaar onvoorspelbaar glibberig zijn. 
Mies Brummel is een stijlvolle vrouw die zich nog altijd heel modieus weet te kleden.  Wat voor het weer het ook moge zijn. Haar man was notaris. Haar oudste zoon, zit nu op de stoel van zijn vader, als notaris.
Jannie, hun vriendin gaat niet mee op boodschappentocht. Ze ligt in het zwembad. Nog altijd, twee keer  per week wordt ze door haar zoon opgehaald en vertrekt ze dan met haar badtas naar het zwembad in het dorp om mee te doen met de bejaarden zwempartij.  Met de taxi komt ze dan altijd weer terug.  Mies en Wil hebben hier veel bewondering voor, maar voelen zich absoluut niet verplicht aan te sluiten.
Ze doen genoeg leuke activiteiten met elkaar. Lekker eten is er daar zeker één van. Ook het theater, het concertgebouw en het museumbezoek staan nog altijd op hun activiteiten lijst.  Maar wat ook verrukkelijk is voor deze vrouwen is de vrijdagmiddag borrel. Moeiteloos heeft Wil deze vrij snel na haar entree  in Bloemerheide ingesteld. Om beurten schuiven ze bij elkaar aan de borreltafel. Ook Suus en Piet Eikenboom doen hier wekelijks aan mee. Een keer in de vier weken zijn ze dan de gastvrouw. 
Piet Eikenboom geniet altijd enorm als het hun beurt is.  Zijn vrouw regelt de drankjes en de hapjes want hij zelf is niet zo goed meer ter been.
In het appartement gaat het nog wel, maar daar buiten waagt hij het niet zonder zijn rollator.
Een slechte heup belemmert hem in de dagelijkse gang van zaken.
De oude dames lopen op hun gemak door het winkelcentrum, dat op een steenworp van Bloemerheide ligt. Mies moet een cadeautje voor haar jongste kleinkind kopen. Samen lopen ze de boekhandel binnen die hier sinds jaar en dag zit. Haar oog valt direct op een  jeugdtijdschrift.  Dat gaat het worden. Ze gaat haar kleinzoon een abonnement cadeau doen en laat dat leuk verpakken in de vorm van de nieuwste editie.  Zo, ook weer geregeld, denkt ze tevreden en rekent af.
Wil staat verder op bij de boeken te kijken. Een uitstalling waarin de boekhandelaar iedere keer weer verrassende titels weet neer te leggen. Ah, ze ziet de serie Leufeld liggen, Het Geheim van Leufeld en Terug naar Leufeld.  Leufeld, ze peinst. Aan welke plaats doet haar dat nu denken. Oh, natuurlijk. Seefeld waar ze zo vaak met Jan en de kinderen geweest is.
Nu pakt ze een boek van Donna Leon op. Ze peinst of ze dit zal kopen, of die Leufeld boeken. Ze is gek op boeken. Maar er ligt nog altijd wat ongelezen materiaal thuis. Helaas is de boekenclub, na de plotselinge dood van Joke, tot haar groot verdriet nu opgeheven.  Ze legt Donna Leon terug en pakt het Geheim van Leufeld op. 
Als beide dames afgerekend hebben, wandelen ze naar de bakker. Sinds mensenheugenis in de hoek van dit winkelcentrum. Wil weet nog zo goed hoe de oude eigenaar haar man  op handen droeg, omdat hij zijn boekhouding zo piekfijn op orde hield.  Jaar in jaar uit.  
Als zij dan op vrijdagmiddag brood en banket kwam halen, kreeg ze altijd iets extra's mee. Tja, denkt ze, zo ging dat in die tijd. 
Nadat ze nog wat kleine boodschapjes bij de supermarkt  gedaan hebben, lopen ze verder. Op de hoek zit een kleine konditorei waar ze vaak een kopje koffie drinken. Ze serveren daar altijd van die lekkere stukjes boterkoek bij.  Vandaag gaan ze naar ook naar binnen. Wil voorop, Mies sluit de deur.  Hun favoriete tafeltje voor het raam is vrij. Jassen uit en zitten. Als even later de cappuccino op tafel staat en de zoetigheid binnen handbereik is, zegt Mies tegen Wil:
'Ik heb gisteren zoiets raars meegemaakt met Jannie. ' Wil kijkt haar verbaasd aan.
'Ja echt.  Ik liep even bij haar naar binnen, rond theetijd. Je weet ze doet altijd een middagdutje tot een uur of drie. Maar ik was ruimschoots later. Dus ze was niet slaperig meer of zo bedoel ik. ' Mies stopt even met praten en kijkt uit het raam. Langzaam begint het te sneeuwen. Vlokjes dwarrelen op  de grond.  om daar weg te smelten.
'Nou, wat was er dan?' spoort Wil haar aan, ondertussen een slokje koffie nemend.
'Ja,  nou ik ging dus naar binnen en Jannie zit in haar stoel voor het raam.  Een plaid over haar benen geslagen. Ze kijkt me volkomen verrast aan.
"Hee, Ans, waar kom jij nou vandaan. Kom je je oude zusje opzoeken? Wat gezellig. Ga lekker zitten. Ben je met de auto?"
'Ik was helemaal perplex.'
'Och hemel, wat gebeurde er toen?'
'Ik zei, Jannie toch, ik ben het, buurvrouw Mies. Lijk ik op je zus? Ze staarde me aan en draaide haar hoofd weg. Keek me weer aan  en zei toen "ach, ja, natuurlijk.  Wat doe ik nu dom zeg."
'Enfin, ik heb er een beetje over heen geklets. Even later was alles weer normaal.'
'Mm, dat vind ik toch een verontrustende ontwikkeling,' zegt Wil zacht.  Ze neemt nog een slokje koffie en pakt dan de draad weer op.
'Ik heb namelijk ook pas iets vreemds met Jannie meegemaakt, zo'n twee weken geleden. We gingen samen naar de winkel om wat kleine boodschapjes te halen.  Dat was toen jij een paar dagen bij je zoon logeerde.'
Mies zucht en vouwt haar gerimpelde handen om haar koffiekopje, terwijl ze Wil ongerust aankijkt.
'Ze deed de boodschappen doodleuk in haar leren handtas. Een pakje roomboter en een bakje smeerkaas en deed vervolgens haar handtas dicht.
Bij de kassa aangekomen was ze vergeten dat ze dat in haar handtas had zitten.'  Mies slaat haar han voor haar mond.
'Oh jee, oh jee!'
De vrouwen kijken elkaar aan. Wil zucht diep. Mies legt haar hand op die van haar vriendin. 'Misschien valt het wel mee joh, laten we niet meteen het ergste denken.'  Maar in de ogen van Mies herkende Wil  hetzelfde gevoel dat zij ook voelt. Onheil, dementie?'
"Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"

                                                                                                                                                  Mei 2012 Wil
Als Piet Eikenboom weer helemaal opgeknapt is, zit hun tijd in het zorghotel erop en zullen ze ze terug gaan naar Bloemerheide.  Het  zal niet lang meer duren. Trots komen ze aangelopen. Arm in arm door de hal van het zorghotel waar ze nu tijdelijk verblijven. Wil en Mies  zien ze aankomen. Ze klappen luid in hun handen als het paar door de hal heen naar ze toe komt.
'Piet, wat fantastisch. Zonder rollator!  Het is toch niet te geloven. Wat zijn ze toch knap in de medische wereld.' Ze omhelzen elkaar en lopen met z'n vieren naar het restaurant waar ze zullen lunchen. 
'Wil en Mies, reuze bedankt voor de prachtige bloemen. Ze waren heel fleurig.'
'Mooi zo. Maar bedank Jannie maar als jullie terugkomen, want zij heeft ze besteld, namens ons drieën.
'Doen we, maar waar is Jannie nu dan eigenlijk?' Mies en Wil kijken elkaar even aan.
'Ze logeert  een paar nachtjes bij dochter Sabine.  Komt morgen weer thuis volgens mij.' Mies knikt instemmend. Piet trekt een wenkbrauw omhoog? 'Dames, wat is er aan de hand? Er is iets gebeurd. Ik zie het aan jullie.'
'Tja, dat klopt,' geeft Wil toe. 
'Oh wacht, we moeten eerst wat bestellen. We gaan allemaal voor het lunchmenu en nemen daar een fles huiswijn bij okay?'
'Ja, en een fles water,' vult Suus haar man aan. 
'Wil, je wilde wat vertellen. Kom maar op.'  Spoort ze Wil aan. 
'Eh, ja het zit zo. Het gaat de laatste tijd niet zo heel goed met Jannie. Ze wordt erg vergeetachtig en haalt steeds vaker  dingen door elkaar. Dat is Sabine ook opgevallen. Zij wil haar moeder eventjes van dicht bij kunnen observeren. Vandaar de logeerpartij.'
'Och gunst, het zal toch geen dementie zijn?'
'Kom Suus, niet meteen het ergste denken,'  Piet geeft zijn vrouw en kneepje in haar hand.
'Zit ze met haar suikerziekte  niet in een risicogroep?'
'We weten het niet, Suus, maar ik denk wel dat Sabine en haar broer binnenkort een afspraak met een geriater zullen maken.'
'Tjonge, jonge,  nou, wat ben ik blij met mijn nieuwe heup.'
De serveerster  komt aan tafel en schenkt de glazen vol. 'Proost hoor dames, proost op ons leven.'
'Proost Piet,'  klinkt het in koor. Geroezemoes  om hen heen . Het restaurant  is gezellig vol gestroomd. Het zijn allemaal herstellende  patiënten die met hun gezelschap hier aan de wit gedekte tafels schuiven.
Er zijn ook gasten  die nog niet zover in het genezingsproces zijn. Zij krijgen een maaltijd op de kamer geserveerd. Het is goed voor elkaar hier.
Na de lunch maken ze nog een klein wandelingetje door het park achter het zorghotel. Dan verdwijnen Mies en Wil in  de taxi terug naar Bloemerheide. Suus en Piet gaan even rusten. Volgende week zullen zij ook weer 'thuis' komen. 
                                                                                                                                  **********************************
'Drie kleine kleutertjes die zaten op een hek. Reden in de taxi. Drie kleine kleutertjes terug uit Amsterdam.'
'Ha, ha, raar mens.' Mies kijkt Jannie glimlachend aan. 
Wil buigt langs Mies en geeft Jannie een klopje op het in een  geruite broek gestoken been.
'Mooi Jannie, ja dat  is wel heel lang geleden hè. Dat we kleutertjes waren.'  "Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"  

De taxichauffeur blikt in de achteruitkijk spiegel. Hoe vaak heeft hij dit nu al niet gedaan. De drie bejaarde vriendinnen ophalen in Amsterdam. Bij het concertgebouw daar. Een keer in de maand. Altijd in de middag, staat hij daar de vrouwen op te wachten in zijn grote zwarte taxi.  Om ze terug te brengen naar het bejaardenhuis. Hij weet dat ze door een van hun kinderen altijd heen gebracht worden, Zijn taak is het ophalen en veilig thuis brengen. Ze rekenen contant af en altijd met  een fooitje. Natuurlijk fijn, maar daar doet hij het niet eens voor. De ritjes met deze dames zijn ontspannend en aangenaam. 
Plotseling verandert er iets in de sfeer  op de achterbank.  De oudste van de drie, met een kort geknipt kapsel en rode bril op de neus, stopt met zingen en zucht diep.  Ze wrijft met haar linkerhand over  haar been.  Steeds heftiger. Nogal eigenaardig. 
Mies, die in het midden zit, kijkt eens naar Wil.  Trekt haar wenkbrauwen samen en doet haast ongemerkt vragend haar hoofd een beetje omhoog.
Wil kijkt langs haar heen naar Jannie, die inmiddels helemaal niet meer stil zit, maar heen en weer wiegt. Met iedere strijk over haar been, gaat ze afwisselend naar voren, dan weer naar achteren.  Dan buigt Wil langs Mies heen en legt haar rimpelige, oude hand zacht op die van Jannie. 
'Jannie, Jan,  het is goed, rustig maar schat, we zijn bijna thuis.'
Mies op haar beurt, slaat een arm om Jannies schouders. Langzaam stopt het gewrijf en zakt Jannie wat voorover. Kromme schouders en het hoofd naar beneden. 
Via de achteruitkijkspiegel heeft de taxichauffeur contact met Wil. Die knikt hem geruststellend toe. Het lijkt alsof ze wil zeggen, je hoeft niet te stoppen hoor.  We hebben alles onder controle hier in jouw auto.  Hij geeft haar een begripvolle knipoog en tien minuten later rijden ze de parkeerplaats van Bloemerheide op.  Mies rekent af en Wil stapt snel uit om Jannie aan de andere kant op te vangen.  De chauffeur kijkt ze na als ze met z'n drieën  gearmd naar de voordeur lopen.  Wat was er nu met die oude vrouw aan de hand?
Jannie is nog steeds van slag en is heel stil. Voor de deur van haar appartement staan ze stil. Jannie blijft stokstijf staan. Ze beweegt niet. Het lijkt alsof ze wacht op een actie van de andere vrouwen. Mies grabbelt in de jaszak van Jannies jas en vist er het sleutelbosje uit.
Als Jannie eenmaal in haar stoel voor het raam is geïnstalleerd , wordt ze wat minder apathisch.
'Zal ik een kopje thee zetten?' vraagt Wil. Daar zitten ze dan even later aan de thee, knabbelend op een biscuitje.
'Ik vond het een prachtig concert, ' rolt er op eens uit Jannies mond. 'Ik verheug met al zo op het Weihnachtsoratorium.'
Mies kijkt verbouwereerd op haar horloge. 
'Och nee, zeg vijf uur al? Ik moet snel even langs de bibliotheek beneden. Hoop dat hij nog open is.'
'Jawel,' zegt Jannie, 'tot half zes hoor.'
Wil en Mies kijken elkaar aan. Ze hebben geen woorden nodig, om te weten dat ze dit morgenochtend samen uitvoerig zullen doorspitten. 
De volgende ochtend schiet Wil Michiel, de zoon van Jannie aan, die zijn moeder naar het zwembad zal brengen.  Ze heeft hem op de parkeerplaats opgewacht.  Wat ze hem vertelt, daar schrikt hij enorm van.  Hij kent de dames Wil en Mies goed genoeg om te weten dat dit geen onzin is, wat Wil vertelt.  Met de belofte het met zijn zus Sabine te bespreken  en in het zwembad te zeggen, dat ze een extra oogje op zijn moeder moeten houden tijdens haar bejaarden zwemuurtje, nemen ze afscheid.
Wil die met Mies nog boodschappen gaat doen, loopt terug naar binnen.  Een half uur later lopen de beide vrouwen over straat. De boodschappen zijn snel gedaan en nadat ze een "welkom thuis bloemstuk' voor Suus en Piet hebben besteld, gaan ze naar de konditorei.
Als de cappuccino's op tafel staan, kunnen ze het niet langer uitstellen.
'Jannie. Wat is er toch met haar aan de hand. IK heb er haast niet van kunnen slapen. Ik had vroeger een oom, een broer van mijn vader, die was ook compleet de weg kwijt.  Hij woonde op een gesloten afdeling van een verzorgingstehuis. Ik ging regelmatig met Marianne bij hem op bezoek. Hemel nog aan toe, wat je daar niet allemaal mee maakte. Jan vond het maar niets dat ik Marianne altijd meenam, maar ja die is zo pittig. Die kon daar goed mee omgaan hoor.'
'Tja.' Al roerend in haar kopje, kijkt Mies naar buiten. 
'Maar wat moeten we nu toch doen? Wat kunnen we doen? Niets toch?'
'Nou, we kunnen haar goed in de gaten houden. Voorlopig kunnen we eventuele missers van haar kant nog wel verbloemen, lijkt mij. Misschien moet we Suus wel op de hoogte stellen. Zij is ook praktisch.  Het is fijn als Piet en zij ook in ons "bescherm Jannie- team " komen. Want als dit eenmaal bij de verzorgsters bekend wordt, zal  het niet lang duren voordat ze overgeplaatst moet worden.'
'Ja, je hebt gelijk. We zullen een dementie muur om haar heen bouwen. Dat is een goed plan. Zal ik Suus vanmiddag hierover informeren? Ik moet haar helpen met een breipatroon.'
'Dementie muur,  mooi gezegd.'
Als Wil even later thuis komt, gaat haar telefoon. 
'Met mevrouw van der Poel, met wie spreek ik?'
'Wil, ik ben het, Sabine. De dochter van Jannie.'
'Ha meisje, wat kan ik voor je doen?'
Sabine is erg ongerust geworden na een gesprek met haar broer en wil nu graag even met  Wil de hele situatie doornemen.  Ze spreken af dat Wil een taxi naar Sabine zal nemen, nog diezelfde middag. Jannie doet haar middagdutje dan en Mies is bij Suus. Dan kan Wil ongemerkt een poosje weg zijn.  Hoeft ze niet te liegen over wat ze gaat doen.  En zo rijdt die middag om half drie een taxi naar de laan waar Sabine met haar gezin woont. 
Ze belt aan. Binnen klinkt woest geblaf. Wil schrikt ervan. Ze is echt niet bang van honden, maar dit kwam opeens zo onverwacht. De deur gaat open en Sabine staat daar, met een grote hond, bij de halsband vasthoudend.
'Wil, wat fijn dat u zo snel heeft willen komen. Af Boris, stil. Hij doet niks geen kwaad hoor, Wil.'
'Nou, Sabine, ik ben niet bang hoor. Laat hem maar los joh.' 
Sabine stuurt de hond naar zijn mand en gaat Wil voor naar de woonkamer. Wil gluurt omzichtig om zich heen. Ze is hier nog nooit geweest. Als ze door de gang loopt,  ziet ze een opmerkelijk fel geel A4tje op een deur. Ze blijft even staan en leest dan: "Kapotte toilet, hup, boven plassen!"
Ze lacht, dat is ook makkelijk. Moet zeker nog gemaakt worden.  In de woonkamer en suite, ziet ze een geweldige boekenkast ombouw op de muren.  'Tjonge, jonge, Sabine, wat hebben jullie dat mooi gedaan!'
'Ja, mooi hè. Harry, mijn man, die heeft u wel eens gezien toch?  Nou, die is zo handig. Die heeft dit helemaal zelf in elkaar gezet.'
"Morgen weer verder met "Heb uw lot lief"