Winter in Leufeld! Feuilleton: Het verhaal gaat verder

                                                                                                                                                WINTER IN LEUFELD                                                                                     09-06-2026
Proloog

Hannah loopt vanuit haar kamer bij de hotelschool naar haar auto. Vandaag rijdt ze  heel vroeg terug naar Leufeld. Morgen hebben Anton en zij, en de vriendengroep weer afgesproken een stevige bergwandeling te maken. Daar genieten ze altijd zo ontzettend van, oh, na al die ellende die haar moeder ooit veroorzaakt heeft. Of, nee eigenlijk haar opa. Immers, na de verkrachting van zijn dochter, is haar zus, de hatelijke Klara geboren. Die Cato tot zelfmoord heeft gepest.
Terwijl ze de auto start, dwingt ze zichzelf deze gedachtes los te laten.  Een uurtje later rijdt ze de grens over, Oostenrijk in.
Plotseling, vlakbij huis, ziet ze de man rennen waarmee haar haar neef, Noah, ooit een relatie heeft gehad, toen hij nog in München bij zijn moeder woonde. De zus van haar oma.
Oh, schiet het door haar hoofd. Ook zijn moeder was ooit verkracht door haar opa. Dus ook zijn vader, net als hij de vader van haar moeder was.
Als ze de auto de oprit oprijdt, draait de vent zich om en kijkt haar aan. Ze weet dat hij haar nog wel zal kennen. 
Ze stapt uit en wil naar binnen lopen.  Opeens voelt ze een hand over haar mond gelegd worden. En een arm om haar heen geslagen.
‘Waar is mijn vriend?’ fluistert de vent in haar oor. Ze schiet in paniek. Immers, Noah heeft allang een andere vriend. De broer van Wendy.
Dan wordt er geschreeuwd. ‘Laat mijn dochter los.’
De vent, die haar vasthoudt, duwt haar tegen de auto en rent keihard weg.
Matthias die net de straat doorloopt, vangt Hannah op.
Ze kijkt hem aan met tranen stromend over haar wangen.
Matthias slaat een arm om haar schouders terwijl haar knieën dreigden weg te zakken.
‘Hannah, kijk me aan,’ zei hij rustig. ‘Ben je gewond, schatje?’
Ze schudt haar hoofd, maar de tranen blijven komen. Haar ademhaling gaat schokkerig en snel.
‘Ik... ik dacht...’ Haar stem breekt. ‘Hij greep me zomaar vast.’
Achter hen komt Henri aanrennen. Zijn gezicht is bleek van schrik en woede tegelijk.
‘Wat gebeurde daar nou, wat deed die vent?’ vraagt hij.
Matthias knikte. ‘Hij rende richting het bospad.’
Henri kijkt de straat af, alsof hij de man alsnog wilde achtervolgen.  

                                                                                                                  Wijnreis bedenken in het Boshuis

 De sfeer is als altijd opperbest. Karin geniet met volle teugen. Zo meteen is ze weer alleen, maar dat kan ze goed aan. Ze is nooit bang, ook al woont ze alleen aan de rand van het bos. Ze weet zeker dat Paco helemaal los zal gaan als iemand ongewenst probeert binnen te komen. Hij bewaakt haar leven, liggend onder aan de trap naar de slaapkamers. 
Het is fijn om haar wijnmaatjes hier te hebben, het is heerlijk als haar kinderen bij haar komen, maar ze is al zo lang alleen geweest, dat ze gewend is geraakt aan het geluid van de stilte in het bos. Sterker nog, ze is er enorm op gesteld. Ja, er is genoeg ellende in haar wijngaard gebeurd.
Maar dat is nu verleden tijd. Gelukkig is Bert er nu wel heel vaak. Haar fijne latrelatie.
Ze hebben deze avond stevige plannen gemaakt. Morgen zal zij hun volgende wijnreis, dit keer naar Californië verder uitwerken en rondsturen.
Ze hebben allemaal ontzettend veel zin in het Amerikaanse avontuur. Vliegen naar Los Angeles en dan met een auto naar de bijzondere wijngaarden van Californië. Het wordt de zoveelste gezamenlijke wijnreis die ze op touw gaan zetten. Maar Europa uit op wijnreis hebben ze slechts een keer eerder gedaan. Naar Zuid-Afrika.
Nadat de laatste glazen leeg zijn en het gelach langzaam wegebt, blijft de warmte van de avond nog even in de kamer hangen. Karin staat op, verzamelt de wijnglazen in één hand en glimlacht om het gemak waarmee ze dat nog altijd kan. De houten vloer kraakt zacht, alsof het Boshuis tevreden zucht na een avond vol stemmen.
Liefdevol omarmen ze elkaar en zwaait Karin tot de auto’s van de afrit af de bosweg op draaien, waarbij ze dan direct uit zicht te zijn. Terwijl ze binnen de boel aan kant maakt, het kristal afwast en de wasmachine inruimt, scharrelt Paco, haar geliefde zwarte herder, buiten in de grote tuin. Hij laat zichzelf altijd uit voor de nacht valt. Nooit zal hij weglopen, hij blijft altijd in haar buurt. Even later laat ze hem naar binnen. Hij gaat op zijn grote kussen voor de open haard liggen.
Heft zijn kop even, kijkt haar aan met halfgesloten ogen en legt dan zijn mooie kop terug op zijn poten. Alles is veilig. Alles is zoals het moet zijn.
Karin loopt naar het keukenraam en kijkt de inktzwarte nacht buiten in. In de verte, achter de bomen, ziet ze plotseling een rode gloed in de lucht. Ergens uit het dorp, denkt ze. Even later hoort ze de sirene van een brandweer. Ze trekt de gordijnen dicht en draait zich om. Paco kijkt op. Zijn oren staan gespannen, zijn borst beweegt snel. Karin blijft staan.
In haar borst rolt een oude herinnering omhoog, eentje waarvan ze dacht dat ze die allang had opgeborgen, diep onder de wortels van het bos. De brand van Haus Gröfeld in Leufeld.
Ze komt nog altijd met regelmaat in dat prachtige plaatsje aan de Leusee. Met Bert, met de kinderen. Met Greet en Bas. De volgende dag zal ze horen dat er aan de andere kant van het dorp in een van de huizen daar onverwacht een ontploffing heeft plaats gevonden.

(Morgen komt het vervolg!)

                                                                                                                                                                                                                                                                                           10-06-2026
Ze mijmert nog wat over de wijnreis, gezeten op de bank bij de open haard met de kaart van Californië wijd uitgespreid op haar schoot.    
Het vuur in de haard knettert zacht, alsof het haar gedachten wil nabootsen. Warmte trekt langzaam vanuit haar voeten omhoog.
Californië. Zonnige heuvels, eindeloze rijen wijnstokken, geur van druiven. Ze strijkt met haar vinger langs de kronkelende weg die ze al op de kaart heeft gekleurd.
Leufeld. Ze heeft het plaatsje nooit meer helemaal los kunnen laten sinds die dramatische avond. De ontluistering van het geheim, de brand op de zolder van Haus Gröfeld.
Paco slobbert in de keuken in zijn waterbak. Het geeft een zacht gerammel van het ijzeren bakje op de tegels. Alles is normaal.  Even later loopt ze naar boven naar haar slaapkamer.
De volgende ochtend is ze vroeg uit bed. De vogels zingen in de bomen, Caesar, de haan heeft net zijn eerste kraaitjes gegeven als ze met Paco de tuin in loopt. Vlot voeren ze hun ochtendritueel uit. Eerst de kippetjes voeren, Black Pearl hooi geven en dan het bos in. Ze speurt ondertussen de bosrand af of ze schade aan het hek ziet; of anderzijds iets eigenaardigs. Maar alles ziet er goed uit. Geen kapotte afrastering, geen spoor van vernieling. Dit is een dagelijkse controle routine geworden na de vernieling van haar wijngaard en het kippenhok.
Rond tien uur belt ze Greet, haar allerbeste vriendin. Ze babbelen even kort.
Dan moet Greet ophangen.  ‘Okay, ik kom straks uit mijn werk wel even langs, dan praten we verder. Ik heb zo een cliënt.’
‘Top, ik ben dan ergens in de wijngaard of in de tuin. Ciao’
Na het telefoontje bergt ze haar mobiel op in de zak van haar spijkerbroek en loopt naar de wijngaard.
Ze pakt de emmer met snoeischaar en binddraad en loopt richting de eerste rij van de druivenstokken. De zon staat inmiddels hoger en werpt lange schaduwen over de wijngaard. Het is stil, op het gezoem van insecten na. Terwijl ze een afgebroken rank verwijdert, dwalen haar gedachten toch weer af naar die nacht van de vernieling. Het blijft knagen. Alsof de rust hier sindsdien brozer is geworden.
Een zachte ritseling bij de bosrand doet haar even verstijven. Ze kijkt op, tuurt tussen de struiken door, maar ziet niets. Waarschijnlijk een konijn, houdt ze zichzelf voor. Toch voelt haar nek even warm worden.
Het werk in de grote tuin gaat altijd maar door. Nu geeft ze de aalbessen die in het voorjaar in de grond zijn gezet water. Ze is dolblij dat haar zonen zich om beurten melden om het grasmaaien voor hun rekening nemen, maar verder vindt ze het gerommel in de tuin hartstikke leuk.  Ze kijkt naar de wolken die alweer een donkere laag vormen, net als de dag ervoor. De zomer wordt langzaam ingehaald door de herfst. ’s Avonds buiten eten, zit er steeds minder vaak in, terwijl ze dat juist zo jofel vindt. Het regent veelvuldig,  toch is de grond van de bessentuin, verstopt onder de bomen, niet echt nat.
Hoe anders is het in de wijngaard, waar pal op de zon, met ongeveer twee meter afstand tussen de rijen, pinot blanc en auxerrois wijnstokken staan. Allemaal voor de hobby. Puur voor eigen plezier. De twee rassen hebben dezelfde onderstok: de Kober 125AA. Karin weet niet zeker of dat de goede zijn, maar Bert heeft het bedacht en hij heeft haar overtuigd dat het zeker zou moeten lukken. Ze hebben de bodem weer volgestopt met kalk, zodat de zuurgraad komend voorjaar optimaal zal zijn.
Voorlopig heeft ze niets te klagen. Het is ook heerlijk dat haar lieve Bert steeds helpt in de wijngaard. Zo ontzettend fijn na die vreselijke gebeurtenis in de wijngaard, met de dood van die hasj maker, ze denkt er met een flits aan terug:

"Ze zien Paco aan de overkant op het terras woest grommend, met haren overeind stil staan. Als ze de wijngaard zien, blijven ze abrupt stilstaan. Het is een chaos van verwoesting: wijnstokken liggen dwars door elkaar, aarde is omgespit, rook kringelt op, er springen vlammen doorheen.
Op de lage muur langs het terras boven de wijngaard staat een man. Lang donker haar valt over zijn gezicht, zwarte vegen tekenen zijn wangen. Zijn ogen glanzen wild, de snoeischaar in zijn handen glimt in het zwakke licht. Naast hem staat de grote schep uit de schuur. Paco gromt en zet zich schrap, zijn rug stijf, spieren gespannen als een veer.
‘Oh,’ gilt Karin, het is Tygo de Jong weer!’
Tygo probeert weg te rennen, maar struikelt over de schep. Zijn lichaam raakt de muur, hij rolt er schreeuwend van af en stort tussen de brandende wijnstokken neer. Het geluid van metaal tegen brons weerklinkt kort, hij is op het bronzen torenbeeld gevallen dat ooit door Carl als ornament in de wijngaard was geplaatst. De snoeischaar steekt in zijn zij."  ( "Drama in de woonboerderij")

Aan het eind van de middag klinkt een vrolijke toet op de oprit en parkeert Greet haar cabrio voor de garage, naast de paardenstal waar vroeger Niño huisde. Niño, de vurige zwarte ruin die zo ongelukkig ten val is gekomen. Nu is het al een paar jaar de stal van de lieve Black Pearl. En soms van zijn vriendin Girly. Het paard van Hans en Peter Molinga. Haar gasten uit Welsum, die met regelmaat komen logeren.
‘Kom, we gaan even bij ons kindje kijken,’ lacht Greet.
Karin kijkt haar lachend aan. Het “kindje” is de opnieuw aangelegde wijngaard, met hulp van Bert.
Karin steekt haar arm door die van Greet en met Paco achter zich aan lopen ze achter het huis, de schuine helling af, waar precies onder de keuken ter hoogte van haar werkkamer het perceel wijnstokken staat.  
‘Wat staan ze er goed bij hè,' zegt Greet, met een trotse blik in haar ogen.  
Karin kijkt haar lief aan en rent aan de andere kant van het kleine perceel snel naar boven. Paco blijft bij Greet rondlopen.
‘Wacht even,’ roept ze terwijl ze in de bijkeuken verdwijnt. Greet loopt tussen de stokken door en bestudeert de takken. De bloei is nog aanwezig. Het geurt. De stokken staan hier nu nieuw, dus de hoop is gevestigd op eindelijk een druivenopbrengst. Ze kan nu al genieten van de gloeiende verbazing, de afgunst wellicht als men hoort van hun excentrieke experiment!
Karin komt terug uit de bijkeuken met glazen wijn en een klein bordje met kaasballetjes. Samen gaan ze op het muurtje naast de wijngaard zitten.
‘Hoe gaat het met het uitwerken van onze reis naar Napa Valley en Sonoma County?’ vraagt Greet vol interesse.
‘Nou, ik ben al aardig aan het opschieten, ik stuur je morgen even mijn ideeën over de trip die we gaan maken.’
‘Perfect meid, dan kunnen we dat volgende week misschien met meiden doornemen. En kijken wanneer precies we gaan. Bert zal wel hier komen dan toch?’
Karin knikt bevestigend. ‘Oh, ja, maar hij zal het wel jammer vinden dat ik zover wegga.’
‘Ja, dat snap ik. Hij heeft natuurlijk liever zelf met jou deze reis gemaakt.’ 
Als Greet weggaat, pakt Karin haar fiets. Ze trapt snel even naar Ouwe Wip, van de boerderij aan de andere kant van het dorp, voor verse melk en kaas. Later op de avond verwacht ze gasten en de koelkast in de kelderwoning moet nog worden gevuld. Melk, roomboter, kaas, broodjes en wijn van Nederlandse bodem is de standaard waar de Bos&Bed woning onder het huis om bekend staat. Dit keer heeft ze gekozen voor de Pinot Blanc uit Zeeland. 
(Morgen komt het vervolg!)  Nora Bauers terug naar haar ouders.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                      11-06-2026

                                                                                                                          Nora Bauers terug naar haar ouders.

De begraafplaats ligt er stil bij. Alleen het zachte knarsen van grind onder hun schoenen verraadt dat er mensen zijn. Henri staat naast het graf van Nora’s ouders, zijn handen diep in de zakken van zijn jas. Naast hem staat Hannah, zijn dochter. Ze kijkt naar de plek waar zo meteen de as van haar moeder zal worden bijgezet.
Een maand geleden waren ze hier ook al. Bij de crematie. Alleen zij drieën: Henri, Hannah en Noah, Nora’s neef uit München. Tenminste, zo kent iedereen hem. Dat hij in werkelijkheid `Nora’s halfbroer is, weet niemand. Niemand behalve Hannah. Haar moeder heeft het haar vlak na de dood van tante Jana verteld, omdat ze deze waarheid toch graag wilde delen, met haar eigen dochter.
Verder is er niemand. Niemand uit Möbach, niemand uit Broland, niemand uit Leufeld. Mensen die Nora jarenlang hebben gehaat. Houden zich afwezig.
De grafdelver knikt kort naar Henri. Het moment is daar. De asbus wordt langzaam neergelaten, naast het graf van haar ouders. Nora keert terug naar waar ze ooit vandaan kwam.
Hannah voelt hoe haar keel samentrekt. Dit is dus het einde, denkt ze. Of misschien juist een nieuw begin voor haar vader en voor haarzelf.
Als de asbus op zijn plek staat, staan ze doodstil. Zelfs de wind lijkt even de adem te hebben ingehouden.
Henri verbreekt de stilte. ‘Het is goed zo,’ zegt hij zacht, meer tegen zichzelf dan tegen Hannah. Zijn stem trilt. Hannah knikt, maar zegt niets. Haar blik blijft op het graf gericht, alsof ze verwacht dat er nog iets zal gebeuren.  
Aan de rand van de begraafplaats staat een man. Hij is haar eerst niet opgevallen. Lange jas, donkere sjaal, te netjes voor iemand die zomaar langsloopt. Zijn ogen zijn op haar gericht. Niet op haar vader. Niet op het graf. Op háár. Een koude rilling glijdt langs haar rug.
‘Papa,’ fluistert ze, ‘kennen wij die man?’
Henri draait zich om. Zijn gezicht verstrakt. ‘Nee,’ zegt hij snel. ‘Kom. We gaan.’
Terwijl ze weglopen, voelt Hannah de blik van de onbekende nog steeds in haar rug prikken. Haar geheim, het geheim over Noah en zijn moeder Jana, brandt ineens zwaarder dan ooit. Later die avond trilt haar telefoon. Een onbekend nummer. Een appje:
“Ik weet wie je moeder was. En wat gezegd werd over haar zwangerschap van dochter Klara.”
Hannah laat het toestel bijna uit haar handen glijden. In het appje wordt verder gezegd dat ze verwacht wordt in het café even verderop in hun straat.
De doden rusten misschien, denkt ze, maar het verleden nooit.  Hannahs hart bonst in haar keel. Ze twijfelt. Haar vader wil ze niets over het appje zeggen, het voelt verkeerd.
En gaan voelt gevaarlijk. Toch trekt ze haar jas aan en zegt haar vader dat ze even een afspraakje heeft bij het café op de hoek. Hier is het rustig. De man, het is de man die ze op de begraafplaats heeft gezien,  zit aan een tafeltje bij het raam.
Hij kijkt haar liefdevol aan en zegt: ‘Mooi, dat je gekomen bent, Hannah.’
 Ze verstijft. ‘U kent mijn naam.’
Hij knikt langzaam. ‘Ik kende je moeder al voordat je zus geboren werd.’  Hij schuift een vergeelde foto over tafel. Drie mensen staan erop: een jonge Nora, haar vader en de man zelf.  Veel jonger, maar onmiskenbaar dezelfde.
‘Wie bent u?’ vraagt Hannah schor.
‘Mijn naam is Matthias Gruber,’ zegt hij. ’Van mij werd gezegd dat ik de vader zou zijn van je zus Klara.’  De woorden slaan in als een mokerslag.
‘Maar dat was toch mijn…’ Hannah kan haar zin niet afmaken.
‘Ja,’ knikt Matthias bevestigend. ‘De man wiens daad jouw oma haar hele leven heeft verzwegen.’
Hannahs hoofd tolt. ‘Wat wilt u dan, waarom bent u hier?’
Matthias’ kaken spannen zich. Hij aarzelt. ‘Eh …omdat Nora dood is. Je moeder en ik hebben ons hele leven contact gehouden. Je vader weet dat niet. Maar Nora en ik zijn altijd van elkaar blijven houden.’ De lucht in het café lijkt zwaar te worden.
‘Ik weet dat je moeder heel veel ernstige zaken heeft aangericht. Ze heeft mij altijd van alles op de hoogte gehouden. Ook dat ze haar ouders haar hele leven heeft gehaat na het misbruik door haar vader.’
Hannah voelt hoe de waarheid, als ijswater, door haar heen spoelt.
‘Er waren natuurlijk velen die niet wilde dat Nora ooit had bestaan,’ zegt Matthias. ‘Maar ik heb mijn hele leven van haar gehouden. Ja, we hadden dus contact zonder dat jouw vader dat wist. Daarom heb ik jou een berichtje gestuurd. Niet je vader.’
‘Dus u weet van de brand van de koeienstal op de Weisstannebühl en die vreselijke brand in Haus Gröfeld.’
‘Ja, ik heb altijd alles geweten. Dat je moeder Henri in München ontmoet heeft, de branden die ze heeft aangestoken, het gepest en getreiter van je zus of moet ik zeggen, de dochter van je opa, waardoor een meisje in de Leusee is verdronken.’
Hannah slaat haar handen voor haar gezicht. De waarheid dendert meedogenloos door haar heen. Haar ademhaling schokt.
Opeens voelt ze een hand op haar schouder.  ‘Schatje... wat is er? Wat doe je hier?’
Anton staat naast haar. Zijn blik glijdt van Hannah naar Matthias. Wantrouwen flikkert in zijn ogen.
Hannah laat haar handen zakken. Haar gezicht is bleek. ‘Anton… dit is Matthias Gruber.’
‘Aangenaam,’ zegt Anton. ‘Ik ben de partner van Hannah.’
Hannah sluit even haar ogen.  ‘Anton,’ fluistert ze. ‘Hij vertelt net dat hij als de vader van Klara beschuldigd werd.’ Het is alsof de tijd even stilvalt.
Anton lacht kort, schamper. ‘Wat een gemene tijd is dat dan geweest.’
‘Nou,’ zegt Hannah hees. ‘Mam… heeft alles gedaan om dit verborgen te houden.’ Ze vertelt Anton snel wat Matthias haar net verteld heeft.
Anton, die toevallig bij zijn vriendin op bezoek ging, om haar te troosten na de begrafenis van de as van haar moeder, hoorde van Henri dat ze even naar dit cafeetje was gegaan.
‘Hoe wist u dan, mijnheer Gruber, dat Nora Bauer overleden was en vandaag haar as bij haar ouders zou worden geplaatst?’
Anton kijkt Matthias strak aan. De rits van zijn coltrui schuift hoorbaar een stukje omlaag, alsof hij lucht nodig heeft.
Matthias vouwt zijn handen om het kopje voor hem, alsof hij zich eraan moet vasthouden. Zijn knokkels zijn wit.
‘Ik heb het overlijdensbericht gelezen,’ zegt hij. ‘Ik had een afspraak met je moeder, ze kwam niet opdagen, heel vreemd. Maar toen las ik over haar dood in de krant.’ Tranen springen in zijn ogen.
Hannah slikt. De woorden blijven even in de ruimte hangen, zwaar, onuitgesproken. Buiten rijdt een bus voorbij. Het leven raast door.
‘Waarom bent u hier?’ vraagt ze zacht. ‘Waarom wilde u mij spreken?”
Matthias kijkt haar eindelijk echt aan. In zijn ogen ligt iets dat ze niet meteen thuis kan brengen. Spijt, angst, een geheim?
‘Omdat ik even in contact met het dichtstbijzijnde familielid van mijn vriendin wilde komen.
 Ik heb mezelf veel beschuldigd. Dat ik tijdens haar zwangerschap ben weggegaan. Dat ik me heb laten wegsturen.’
Hannah voelt een koude rilling langs haar rug trekken. ‘Weggestuurd… door wie?’
Zijn blik glijdt langs haar heen, naar het raam.  ‘Door Nora, je moeder. ’
Het woord valt zacht, maar het trilt.
‘Ze zei dat dat beter zou zijn voor mij. En toen ontmoette ze iemand anders. Iemand die zekerheid bood. Eh… Henri.’ Hij kijkt weer terug. ‘Die nooit geweten heeft dat jouw opa, de vader van het kind in Nora’s buik was.'
Anton balt zijn hand tot een vuist onder de tafel. ‘Klara.’
Matthias schudt langzaam zijn hoofd. ‘Ik wist zeker dat ze niet van mij was. Ze heeft het ook altijd ontkend. Immers Nora en ik hebben in die tijd nog geen seksueel contact gehad. Maar haar ouders beweerden dat het wel van mij zou zijn.’
Hannahs stem breekt. ‘Maar later wel dus.’
Matthias knikt. Een stilte valt.
Dan zegt Anton: ‘En nu staat u hier. Na haar dood. Waarom?’
Matthias ademt diep in.
‘Omdat leugens geen graf krijgen. Daarom wilde ik dit aan mijn … eh de dochter van mijn vriendin vertellen.’
Hannah voelt haar knieën week worden. Trekt haar wenkbrauwen verrast omhoog.
‘Klara is ook allang geleden overleden, bij de brand omgekomen,’ fluistert ze.
Matthias knikt. ‘Ook dat weet ik. Immers je moeder vertelde mij altijd alles.’
Anton kijkt van Matthias naar Hannah. Zijn blik verzacht een fractie. Er dringt een vergelijk tot hem door.
‘Goed, dan nemen we nu afscheid van u. Gecondoleerd met het verlies van uw vriendin.’
Hij staat op. ‘Kom schatje, ik breng je naar huis.’
Matthias staart Hannah aan. Tranen in zijn ogen.
Buiten is het donker. De straatlantaarns werpen doffe kringen op het natte asfalt. Hannah loopt zwijgend naast Anton, haar handen diep in haar jaszakken. Elk woord dat Matthias zojuist heeft uitgesproken echoot door haar hoofd.
‘Je hoeft er nu niks over te zeggen,’ zegt Anton zacht. ‘Maar als je wilt praten…’
Bij de voordeur blijft Hannah staan. Ze draait zich om.
‘Waarom zou hij nu toch gekomen zijn?’
Anton aarzelt even.
‘Misschien omdat deze dood wél dingen losmaakt die een leven lang zijn weggestopt.’
Ze zeggen elkaar knuffelend gedag.
Binnen laat Hannah haar jas van zich afglijden en zakt op de rand van de trap. Haar ademhaling trilt. Voor haar ogen schuift het beeld van haar moeder naar voren, haar lach, haar stiltes, haar starre blik wanneer Hannah naar het dagboekje van Klara had gevraagd.
‘Hij zei dat zij hem altijd alles vertelde,’ fluistert Hannah. ‘Maar ik wist bijna niks.’

(Morgen komt het vervolg!)  Wijnreis Californië voorbereiden

                                                                                                                            Greet gaat Nico ophalen in het ziekenhuis.

Karin en Greet zitten samen op het terras een kopje thee te drinken. Ze zien Black Pearl en Pepper gezellig samen in de wei lopen.  Karin heeft Nico net gesproken en beloofd hem zo meteen op te halen. Hij wil daarna met zijn eigen auto terugrijden naar zijn vrouw en zoontje in het ziekenhuis.
‘Wat is dat toch bijzonder goed afgelopen met die vrouw.’ Karin knikt en kijkt Greet glimlachend aan.
‘Ha, ja, onze zonen zijn wel op een iets andere manier geboren.’
Beide lachen ze.
‘Tja, en jouw mooie dochter ook.’
Plotseling gaat er een mobiel af. Van Karin. Ze pakt hem op. ‘Ha, schatje,’
Greet kijkt haar vragend aan. ‘Bert?’ fluistert ze vragend? Karin knikt bevestigend.
‘Lieverd, wanneer gaan we ook alweer precies naar Leufeld, deze winter?’
‘We gaan dit keer toch voor Kerstmis? En  ook Oud&Nieuw vieren daar?’
‘Ja, zeker schat, ik wist dat wel, maar mijn broer Henk en zijn man vonden het zo leuk klinken, dat zij nu ook willen gaan. Ik wist het niet zeker meer. Maar nu, ja, natuurlijk je hebt helemaal gelijk. We gaan vrijdag voor kerst daar heen hè?
‘Ja, precies. Vrijdag de 19^de. Wij hebben dan de appartementen bij Haus Gröfeld gehuurd en je broer moet dan kijken of er nog kamers vrij zijn in Hotel Golf am See. Greet en haar man en de zonen zijn daar ook.’
‘Ah, okay schat. Ik ga het met Henk bespreken. Dag lieverd, tot overmorgen.’ Bert zoent door de telefoon heen.
‘Dag schat,’ zegt Karin zacht terwijl ze de verbinding verbreekt.
Greet grinnikt. ‘Nog steeds zeer verliefd, hè?’
‘Na al die jaren nog steeds,’ antwoordt Karin. ‘En ik geloof dat het alleen maar heftiger wordt.’
‘Dat is een luxeprobleem.’
Ze nemen allebei nog een slok van hun inmiddels lauwe thee. In de wei steken Black Pearl en Pepper nieuwsgierig hun neuzen tegen elkaar aan. Een zacht briesje laat het gras golven als een groene zee.
‘Leuk dat Henk en zijn man misschien ook meegaan,’ zegt Greet.
‘Ja. Het gebeurt niet vaak dat we met zó veel familie tegelijk weg zijn. Bert verheugt zich er enorm op. Ik hoop dat ze nog een kamer beschikbaar hebben in Golf am See. Anders moeten ze maar Hotel Post of zo bellen.’
‘Mijn jongens verheugen zich ook zo op de vakantie. Al verheugen ze zich volgens mij vooral op de sneeuw en het eten. En het skiën met jouw kinderen.’
Karin lacht. ‘Dat klinkt bekend.’
Even valt er een aangename stilte tussen hen. Beiden kijken uit over de wei. Dan zet Karin haar lege kopje neer en kijkt op haar horloge.
‘Oei. Ik moet weg. Ik heb Ruud van Westen beloofd dat ik er over een kwartiertje ben. Om even de nieuwe wijnbestelling daar te bekijken, zodat ik wat informatie voor hem kan gaan beschrijven.’
‘Dan moet je niet langer blijven zitten kletsen met mij. Oh, en dan zal ik nu Nico op gaan halen in het ziekenhuis.’
Ze staan op. Greet geeft haar vriendin een korte omhelzing.
‘Doe Ruud de groeten.’
‘Zal ik doen.’
Greet loopt naar haar auto en zwaait nog een keer voordat ze instapt. Even later rijdt ze het erf af, de provinciale weg op richting het ziekenhuis.
Het verkeer is rustig. Terwijl ze rijdt, denkt ze terug aan het gesprek met Karin. Aan alles wat er het afgelopen jaar was gebeurd. De zorgen, de onverwachte wendingen, maar ook de wonderlijke momenten waarop alles toch weer op zijn plaats leek te vallen.
Twintig minuten later draait ze het terrein van het ziekenhuis op. Nico staat al buiten bij de hoofdingang. Zodra hij haar auto ziet, steekt hij zijn hand op. Greet parkeert vlak voor hem.
‘Fantastisch dat jullie ons zo geholpen hebben.’ zegt Nico terwijl hij instapt.’
‘Natuurlijk, dat doen we graag. Zeg, gaan jullie deze winter met je schoonmoeder en de kinderen nog naar Leufeld? Of is dat nu lastig met de kleine baby?’
‘Nee hoor, helemaal niet. Moeder  Elisa en Eduard zullen met plezier op de kleine passen terwijl wij gaan skiën. Onze twee andere kinderen gaan ook weer op skiles.’
‘Wat gezellig! Wij gaan ook, met ons gezin. Karin en Bert komen ook met de kinderen mee. Wij zijn er met Kerstmis.’
Nico sluit het portier en kijkt nog even naar het ziekenhuis achter hen. Op zijn gezicht verschijnt een mengeling van opluchting en vermoeidheid.
‘Gaat alles goed met Anna en je zoontje?’ vraagt Greet terwijl ze de auto weer in beweging brengt.
‘Ja hoor,’ antwoordt hij. ‘Zelfs beter dan goed. De artsen zijn tevreden en ik heb eindelijk het gevoel dat we weer vooruit kunnen kijken. Anna voelt zich helemaal goed. Ze heeft haar moeder ook al gebeld.’
Greet glimlacht. ‘Dat is fijn om te horen. Haar moeder was vast erg geschrokken.’
Nico knikt en kijkt uit het raam.
‘Ja, ze was inderdaad geschrokken. Maar nu is ze ervan overtuigd dat alles goed is gekomen en is ze blij met haar nieuwe kleinzoon.’
Greet stuurt de auto de weg op en kijkt Nico even aan. ‘O ja, hoe heet jullie lieve kleine zoon eigenlijk?’
‘We hadden al namen bedacht voor zowel een meisje als een jongen toen Anna nog zwanger was. En nu het een jongetje is geworden: hij heet Patrick Dominique.’
‘Mooie namen. Dat klinkt prachtig.’
‘Dank je,’ zegt Nico met een glimlach. ‘Anna vond Dominique meteen mooi. En Patrick was een naam die we allebei  vonden.’
‘Dat is dan duidelijk een weloverwogen keuze geweest,’ lacht Greet.
Even valt er een aangename stilte in de auto. Buiten glijden de kale bomen en natte velden voorbij. De winterlucht hangt grijs boven het landschap, maar voor Nico lijkt alles vandaag lichter dan anders.
‘De kinderen zijn vast ontzettend nieuwsgierig naar hun broertje.’ Mompelt Greet.
‘Dat kun je wel zeggen,’ antwoordt Nico. ‘Wanneer Anna en ik morgen thuiskomen, zullen ze hem best eventjes vast mogen houden.
Ja. En Tom heeft al besloten dat hij zijn broertje later gaat leren skiën.’
Greet schiet in de lach. ‘Wat zal Anna blij zijn als jullie straks weer thuis zijn.’
Nico knikt langzaam.
‘Dat denk ik ook. Het zijn best zware weken voor haar geweest.
Ik verheug me al op de wintersport in Leufeld met Anna’s moeder en haar nieuwe partner Eduard, de tweelingbroer van de overleden Boudewijn.’  Hij haalt diep adem en glimlacht.
‘En met Kerstmis zal Patrick dan zijn eerste reis naar Leufeld maken.’
‘Daar zal hij wel door de hele familie verwend worden.’
Ze lachen allebei terwijl de auto verder rijdt, richting het Boshuis, waar Nico morgen zal vertrekken en met Anna vanuit het ziekenhuis met zoontje Patrick naar hun eigen huis rijden, waar een nieuw begin op hen wacht. Pepper willen ze nog even bij het Boshuis laten wat Karin prima vindt.
(Morgen komt het vervolg!) Joke en Karel even naar Londen

                                                                                                               Joke en Karel even naar Londen

‘Schatje, morgenavond rond een uur of tien zullen we weer thuis zijn.’ Karel trekt zijn vrouw dicht tegen zich aan. Ze zijn net wakker, zullen over een paar uur naar Londen vliegen. Ze vinden het tegenwoordig heerlijk om samen af en toe een stadje in Europa te bezoeken. Zo zijn ze in Utrecht geweest, in Rome en nu dan naar Londen. Ze vermoeden dat Toni vannacht wel bij Chris zal komen slapen. Dan voelen die twee ook alvast hoe het zal zijn als ze ooit definitief samenwonen. Net als Bernie en Noah dat vast zullen doen, als Noah weer genezen is.
In het ziekenhuis is alles heel voorspoedig gelopen met Noah.  Hij kon weer naar huis.
Tegen de middag wandelen ze langs de Theems. Het is droog, al hangen er donkere wolken boven de stad. Ze genieten van de drukte, de rode dubbeldekkers en de vele talen die ze om zich heen hoorden. Na een bezoek aan een museum vinden ze een klein restaurantje waar ze uitgebreid lunchen.
Ondertussen zit Chris inderdaad niet alleen thuis. Toni was tegen de avond langsgekomen met een tas vol boodschappen.
‘Je ouders zijn nog niet eens weg of wij spelen al huisje-boompje-beestje,’ lacht hij.
Chris geeft hem een speelse duw. Ze vinden het heerlijk samen.   Het voelt vertrouwd om samen te koken, samen op de bank te zitten en plannen te maken voor de toekomst. Net als Bernie en Noah zijn ze een heel gezellig stel.
Noah herstelt goed, maar zijn energie is nog niet helemaal terug. De artsen zijn tevreden over zijn vooruitgang, al moet hij nog voorzichtig zijn.
Zijn ex-partner die hem heeft aangevallen en zelfs Hannah bijna in elkaar sloeg, zit vast in de gevangenis in de grote stad, nadat hij in Hotel Golf am See overmeesterd is.
‘Nog even geduld,’ zegt Bernie lachend, terwijl hij naast zijn vriend op het terras in de tuin zit. ‘Voor je het weet, klaag je dat ik te veel ruimte in het huis inneem.’
Noah glimlacht. ‘Dat risico neem ik graag. Ik zie er enorm naar uit dat we samen gaan wonen. Dat kan toch perfect in dit huisje?’
In Londen loopt een heel gelukkig stel door de straten. Terwijl de lichtjes van Londen weerspiegelen in het donkere water van de Theems, houdt Karel zijn arm om Joke heen. Ze voelen zich allebei zo gelukkig.
‘Eigenlijk maakt het niet uit waar we zijn,’ zegt hij zacht. ‘Als we maar samen zijn. Zo fantastisch dat het toch allemaal weer goed gekomen is tussen ons.’  Joke kijkt hem vol liefde aan. Terwijl ze samen verder lopen, pakt ze zijn hand iets steviger vast.
‘Karel, het is een beetje gek, ik ben een beetje misselijk. Niet erg hoor. Maar zo’n zeurend gevoel.'
‘Oh, misschien door het vliegen gekomen?’
‘Nou, weet je, ik heb het eigenlijk al een paar dagen. En…’ Ze stopt.
Karel kijkt haar vragend aan. ‘Nee, dat meen je niet, oh wat zou dat bijzonder zijn.’
Joke glimlacht nerveus en kijkt even naar de grond.
‘Ik weet het natuurlijk niet zeker,’ zegt ze. ‘Misschien verbeeld ik het me wel. Maar mijn menstruatie is inmiddels al  een paar dagen te laat.’
Even lijkt het alsof het geluid van de stad wegvalt. Het verkeer, de stemmen van voorbijgangers, zelfs het zachte klotsen van het water tegen de kade. Karel blijft stilstaan.
‘Dus je denkt dat je misschien…?’
Joke haalt haar schouders op, terwijl er een voorzichtige lach op haar gezicht verschijnt.
‘Ja, misschien, maar totaal onverwacht. Dit heb ik op mijn leeftijd niet verwacht.’
Karel kijkt haar een paar seconden sprakeloos aan. Dan begint hij breed te glimlachen.
‘Joke… als dat waar is…, krijgen we Cato dan terug?’
 Ze schieten allebei in de lach. Niet omdat het grappig is, maar omdat het idee zo onverwacht en overweldigend voelt.
‘Heb je al een test gedaan?’ vraagt Karel.
‘Nee. Ik wilde eerst zeker weten dat ik niet gewoon van alles aan het verzinnen was.’
Karel slaat zijn arm opnieuw om haar heen.
‘Dan gaan we morgen een test halen.’
‘Morgen?’ plaagt Joke. ‘Je kunt blijkbaar toch nog ongeduldig zijn.’
‘Morgen is al verschrikkelijk lang wachten.’
Samen lopen ze verder langs de rivier. Voor hen schitteren de lichtjes van de stad als duizenden kleine sterren. Joke leunt haar hoofd tegen Karels schouder.
Wat de uitslag ook zal zijn, beseffen ze allebei, dit moment nemen ze niemand meer af. Na alles wat ze hebben meegemaakt, voelen ze zich eindelijk weer samen sterk genoeg om de toekomst tegemoet te gaan. Stel dat er echt weer een dochter geboren zal worden.
En terwijl Londen om hen heen bruist, lopen ze hand in hand verder, met een klein, voorzichtig geheim dat hun avond nog mooier maakt dan hij al was.
’s Nachts slapen ze heerlijk tegen elkaar aan, in het grote hotel waar ze verblijven in Londen. Sofitel Londen St James. Het luxe 5 sterrenhotel bevindt zich in hartje Londen. Dus dat komt ze heel goed uit voor hun korte verblijf in de stad. Immers, morgenavond vliegen ze weer terug. Om dat Karel piloot is, kan hij bij zijn maatschappij altijd met zijn vrouw of zijn zoon ergens gratis naar toe vliegen.
De volgende ochtend worden ze pas wakker wanneer het zachte daglicht tussen de gordijnen door naar binnen valt. Voor het eerst in lange tijd heeft Karel de hele nacht doorgeslapen. Geen nare dromen, geen onrust. Alleen Joke die nog steeds dicht tegen hem aan ligt.
Hij strijkt voorzichtig een lok haar uit haar gezicht.
‘Goedemorgen,’ fluistert hij.
Joke opent langzaam haar ogen en glimlacht. ‘Ik heb heerlijk geslapen.’
‘Ik ook.’ Even blijven ze zwijgend liggen. Dan kijken ze elkaar aan en moeten allebei lachen.
‘Vandaag is het zover,’ zegt Karel. Joke knikt. ‘Ja. Geen uitstel meer.’
Na een uitgebreid ontbijt verlaten ze het hotel. Londen is al volop in beweging. Dubbeldekkers rijden af en aan, taxi's banen zich een weg door het drukke verkeer en op de trottoirs haasten mensen zich naar hun werk.
Ze lopen naar een apotheek, waar Joke even later met een klein papieren tasje weer naar buiten komt. ‘Gelukt?’ vraagt Karel. Ze houdt het tasje omhoog.
‘Ja. Nu kunnen we alleen nog maar afwachten.’
Terug in het hotel verdwijnen de zenuwen langzaam weer naar de voorgrond. Joke leest aandachtig de Engelse gebruiksaanwijzing, terwijl Karel onrustig voor het raam staat en uitkijkt over de straten van Westminster. ‘Ik ben bijna nog nooit zo zenuwachtig geweest,’ bekent hij.
Joke glimlacht.  ‘Dat zegt de man die zonder blikken of blozen een vliegtuig met honderden passagiers aan boord door zwaar onweer vliegt.’
‘Dat is iets heel anders.’
Ze verdwijnt met de test naar de badkamer. Zodra de deur achter haar dichtvalt, lijkt de tijd stil te staan.  Karel kijkt op zijn horloge. Hij hoort de badkamerdeur opengaan.
Langzaam komt Joke naar buiten. In haar hand houdt ze de test vast. Haar ogen zoeken die van Karel.  Hij ziet meteen dat ze vochtig zijn.
‘Schat…?’
Ze kan niets zeggen. Alleen maar glimlachen terwijl er tranen uit haar ogen stromen.
Ze draait de test om, zodat hij het schermpje kan zien. Karel staart er een paar seconden zwijgend naar. Dan slaat hij zijn handen voor zijn gezicht.
‘Nee...’   Zijn stem breekt. ‘Is het echt waar?’
Joke knikt, terwijl ze inmiddels verder huilt. ‘Ja, Karel... We krijgen weer een kindje.’ Hij neemt haar in zijn armen en houdt haar stevig vast. Minutenlang zeggen ze niets. Woorden zijn overbodig. Buiten dendert het verkeer onverstoorbaar door de straten van Londen.    
Maar in hun hotelkamer lijkt de wereld even stil te staan.
Voor Karel en Joke begint op dat moment misschien wel het mooiste hoofdstuk van hun huidige leven. Chris zal weer een zusje of een broertje krijgen. Ze zijn totaal geschokt en blij. Dit is zo bijzonder, nooit meer verwacht.
Beide denken aan hun ongelooflijke lieve dochter Cato, die door psychische omstandigheden hopelijk naar de hemel is gegaan.
Cato die jaren geleden verdronken is in de Leusee.

Een smal pad slingert tussen de hoge dennenbomen door. Een meisje in een donkerrood skipak trekt een slee achter zich aan. Het lijkt precies op de skipakken die skileraressen in deze omgeving dragen. Ook de zware skischoenen aan haar voeten hebben dezelfde kleur als het rode pak. Ze trekt een grote houten rodelslee achter zich aan. Als ze boven op het eerste plateau van de berg is aangekomen, loopt ze een klein stukje naar rechts, dwars door een met sneeuw bezaaid veld. Zo komt ze op de top van de helling.   Ze kijkt om zich heen. Links, rechts. Niemand. Alleen de schaduw van de bomen en de eindeloze duisternis omringen haar.  Hier, op deze plek, zal nu haar rust beginnen.  Stilte, behalve krakende sneeuw. Dat is goed. Het einde. Ja, hier zal het eindigen. Ze pakt de slee en gaat erop zitten. Met haar handen in skihandschoenen gestopt, pakt ze de slee vast.
Ze heft haar gezicht op naar de hemel en slaat een kruis.
‘Dag papa, dag Chris, dag Opa, dag Anton,’ fluistert ze zacht. Tranen lopen over haar wangen. Ze gaat vervolgens op haar buik op de slee liggen.  Met haar handen duwt ze zich af op de grond, zodat de slee langzaam gaat glijden. De helling wordt steiler en steiler. Ze glijdt in volle vaart naar beneden, recht op het donkere meer af.
Langzaam wist het koude water haar tranen uit. **

** Het geheim van Leufeld

(Morgen komt het vervolg!)Joke en Karel naar huis

                                                                                                                                     Joke en Karel naar huis

Als ze met het vliegtuig in Innsbruck zijn aangekomen, stappen Joke en Karel snel in hun auto, die al die tijd op de parkeerplaats heeft gestaan. Onderweg naar huis legt Joke glimlachend haar handen op haar buik. Karel rijdt voorzichtig het laatste stuk naar hun huis, waar de vers gevallen sneeuw de weg al een beetje glad heeft gemaakt.

 
‘Hé, mam en pap!’ roept Chris vanuit de keuken zodra hij zijn ouders binnen hoort komen. Toni heeft gezellig bij hem gelogeerd en is nog maar net naar huis vertrokken.
Karel pakt de reistassen uit de auto en loopt ermee de trap op. Joke stapt de keuken binnen en knuffelt direct haar grote zoon.
‘Hé lieverd, heb je het gezellig gehad met Toni?’
‘Ja hoor, mam, zeker. En hebben jullie het leuk gehad in Londen?’
Op dat moment komt Karel lachend de keuken binnen.
‘Zeker weten. En we hebben zelfs een heel bijzonder nieuwtje voor je.’
Chris kijkt zijn ouders nieuwsgierig aan, zijn wenkbrauwen vragend opgetrokken. ‘Ha, pap.’ Ook zijn vader geeft hem een stevige omhelzing.
Joke opent de koelkast, pakt voor de mannen twee biertjes en schenkt voor zichzelf een glas mineraalwater in. Daarna kijkt ze Karel even glimlachend aan. Ze weten allebei dat Chris geen idee heeft wat hem zo meteen te horen staat.
Chris neemt een slok van zijn bier en kijkt afwisselend naar zijn ouders.
'Nou, kom op,' zegt hij lachend. 'Jullie maken me nieuwsgierig. Wat is bijzondere nieuws?'   
Karel kijkt even naar Joke. 'Wil jij het vertellen?'  Joke knikt. Ze voelt haar hart iets sneller kloppen.  'Chris...'
Hij zet zijn glas neer. 'Ja mam?'
'Je wordt weer grote broer.'
Een paar tellen blijft het stil. Chris knippert met zijn ogen en kijkt zijn moeder ongelovig aan.
'Wacht eens... meen je dat?'
Joke glimlacht en knikt. 'Ja, echt waar.'
'Je bent weer in verwachting van een baby’tje?'
'Ja, schat, je krijgt misschien weer een zusje, komt onze geliefde Cato terug.'
Langzaam verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht. Hij schiet overeind en slaat zijn armen eerst om zijn moeder en daarna om zijn vader. 'Wat ontzettend gaaf! Gefeliciteerd!' Karel lacht hardop. 'Dank je, jongen.'
'Dit hadden we toch nooit verwacht,' zegt Chris terwijl hij zijn hoofd schudt. 'Wat een verrassing.'
'Dat is het voor ons ook,' antwoordt Joke. ‘We zijn er ontzettend blij mee.'
Chris kijkt naar de buik van zijn moeder en grinnikt. 'En daarom drink jij dus water in plaats van wat je normaal doet, een lekker glas Grüner Veltliner.'
'Precies,' zegt Joke lachend. 'Ik dacht al dat dat je zou opvallen.'
'Nou, achteraf gezien wel.' Chris neemt zijn glas weer in zijn hand. 'Wanneer is het zover?'
'Als alles goed blijft gaan, over ongeveer acht maanden,' antwoordt Karel. 'Het is nog heel pril, dus we willen het eerst even laten bezinken. Houden het stil naar de buitenwereld. Ah, maar Toni mag het wel weten hoor.'
Chris knikt begrijpend.
'Ik vind het echt geweldig voor jullie. En ik ga mijn best doen om de leukste grote en beschermende broer in het Leufeld gebergte te worden.'
'Daar twijfelen wij geen moment aan,' zegt Joke ontroerd. Ze denken nu alle drie aan Cato.
Buiten dwarrelen de sneeuwvlokken langzaam verder omlaag, terwijl binnen de warmte van hun huis wordt aangevuld met het vooruitzicht van een nieuw leven.
‘Maar mam, kun je dan wel blijven werken op de Weisstannebühl?’
Karel kijkt zijn vrouw aan. Joke knikt bevestigend.
‘Ja hoor, dat is geen probleem. Natuurlijk de paar weken voor de geboorte, zal ik wat minder hard willen werken, maar voorlopig is het totaal geen last voor mij om er mee te werken. Oh, ja en je vader en ik willen het dus voorlopig even stil houden. Ik zal het alleen in vertrouwen met Minke en René bespreken. En jouw partner, Toni, mag het dus ook wel weten. Maar papa en ik willen er eerst helemaal zeker van zijn dat het goed gaat met ons nieuwe kindje in mijn buik.’
Chris knikt langzaam. Hoewel hij nog steeds moet wennen aan het idee dat hij weer de grote broer wordt, voelt hij vooral blijdschap. De spanning die hij de afgelopen minuten had gevoeld, maakt plaats voor een lieve glimlach.
‘Dat begrijp ik wel,’ zegt hij. ‘Het is jullie nieuws. Dan moet je het vertellen wanneer het goed voelt.’  Joke glimlacht dankbaar.
‘Precies. We willen eerst genieten van dit bijzondere geheim. En als alles goed blijft gaan, vertellen we het aan de rest van onze vrienden.’
‘Dat lijkt ons verstandig,’ zegt Karel.
Even valt er een aangename stilte. Alleen het knappen van het haardvuur en het zachte tikken van de sneeuw tegen de ramen is hoorbaar.
‘Weet je,’ zegt Chris na een poosje, ‘ik heb Cato nog altijd vaak in mijn gedachten. Ik denk dat zij dit prachtig had gevonden.’
Joke slikt even en pakt de hand van haar zoon vast.
‘Dat geloof ik ook,’ zegt ze zacht. ‘Ze zou zich nu al met alles hebben bemoeid. Met namen, kleertjes... en waarschijnlijk had ze zichzelf meteen tot oppas benoemd.’
Ook Karel moet glimlachen. Voor het eerst sinds lange tijd voelt de herinnering aan haar niet alleen verdrietig. Alsof haar aanwezigheid nog steeds een plek heeft aan hun tafel, verweven met hun herinneringen en hun toekomst.
‘Dit kindje zal haar nooit leren kennen,’ zegt Joke zacht, terwijl ze beschermend haar hand op haar buik legt. ‘Maar het zal wel opgroeien met verhalen over wie ze was.’
‘Daar zorg ik ook wel voor,’ antwoordt Chris. ‘Ik vertel hoe dapper ze was, hoe lief...  hoe goed ze als skilerares was. Hoe verliefd Anton op haar was.’
Joke knikt ontroerd.
‘Dan krijgt dit kleintje de allerbeste grote broer die het zich maar kan wensen.’ zegt zijn vader. Buiten blijft de sneeuw rustig vallen en legde een frisse, witte deken over het Leufeldgebergte.  
                                                                  
(Morgen komt het vervolg!) Joke terug op de Weisstannebühl

                                                                                                            Joke terug op de Weisstannebühl

De volgende dag staan ze vroeg op. Chris moet naar de universiteit voor zijn studie en Karel vliegt vandaag weer eens naar de andere kant van de wereld. Naar Kaapstad dit keer.
Chris zet zijn moeder Joke op haar werkplek op de Weisstannebühl af bij haar Bergcafeetje de Berghut.
Rustig opent ze de achterdeur, waarvan alleen zij, Bjorn en natuurlijk de eigenaren van Hotel Golf am See een sleutel hebben. Ze voelt zich prima. Geen misselijkheid meer. Ze geniet van de gedachte dat ze straks misschien weer een dochtertje zullen hebben. Achter de bar begint ze met de mise-en-place voor alles wat ze vandaag moet doen.
Even later komt haar collega, kok Bjorn, binnen.
‘Ha, Joke hallo! Leuk weekend in Londen gehad?’
Joke knikt glimlachend.
‘Caren heeft dit weekend voor mij ingevallen, toch? Dat vond jij vast heel gezellig, zo samen met je vriendinnetje werken.’
‘O ja, zeker. Maar het is duidelijk het begin van het nieuwe winterseizoen. Er waren al behoorlijk wat toeristen. Caren heeft trouwens niet dit weekend niet helemaal voor je ingevallen; ze heeft namelijk samen met Sofie inmiddels ook alweer skilessen gegeven.’
Joke kijkt hem aan. Onwillekeurig denkt ze aan het moment waarop er over acht maanden voor háár zal moeten worden ingevallen.  ‘Ach ja, natuurlijk. Dan heeft Minke zeker met jou samengewerkt. Dat was ik even vergeten.’ Bjorn grijnst.
‘Geeft niks. Het was eigenlijk best druk genoeg om samen met de eigenaresse te werken. Straks met Kerst en Nieuwjaar wordt het helemaal aanpoten.’
‘Daar twijfel ik niet aan,’ antwoordt Joke terwijl ze een schaal met glazen op het rek zet.
Bjorn werpt haar een onderzoekende blik toe.
‘En? Hoe gaat het met je?’   Joke voelt een glimlach opkomen.
‘Ik voel me uitstekend hoor.’
Meer zegt ze niet. Het nieuws is nog pril en ze zal , zoals ze met Karel heft afgesproken, eerst de volgende controle afwachten. Toch kan ze niet voorkomen dat haar hand even beschermend naar haar buik glijdt.
Maar dat merkt Bjorn niet op. Hij trekt zijn koksbuis recht en begint de voorraadlijst te controleren.
‘Mooi zo. We kunnen weer heerlijk samen werken!’
Vanuit achter in de keuken, klinkt het geluid van de deur die daar opengaat. Even later verschijnt Minke met rode wangen van de kou. Ze draagt een grote doos.
‘Goedemorgen,’ antwoorden Joke en Bjorn bijna tegelijk. Minke zet de doos neer en loopt naar de koffiemachine. Ze drukt een knopje voor een cappuccino in.
‘En Jook, hoe was jullie reis naar Londen? Oh en in de doos, zitten weer stapels servetten, want ik zag gisteren dat we er hier bijna door heen waren.’
‘Nou, onze Londen reisje was verrukkelijk. Het is zo’n mooie stad. En ja, altijd fijn dat we dankzij Karels pilotensysteem zo maar gratis mee mogen vliegen. Gisterenavond thuisgekomen en lekker met Chris even zitten borrelen.’ Ze denkt glimlachend aan haar eigen glaasje water.
‘Hee, en er ligt alweer sneeuw op alle bergtoppen,’ zegt ze enthousiast. ‘Als het zo doorgaat, kunnen de eerste gasten volgende week overal gaan skiën. Niet alleen hier op de Weisstannebühl.’
‘Dat zullen Markus en Toni graag horen, dan gaan ook de grote liften naar de toppen weer aan de gang.’ merkt Bjorn op.
 Joke glimlacht.
‘Waar zit jij met je gedachten?’ vraagt Minke nieuwsgierig.
Joke schrikt op.
‘Nergens. Gewoon... ik heb een goed weekend gehad.’
Minke lacht. ‘Dat zie ik. Je straalt helemaal.’ Ze drinkt haar koffie op en staat weer op.
‘Nou lieverds, ik ga weer terug naar het hotel. Fijne werkdag.’ 
‘Jij ook, Mink, en dank voor de servetten.’
Joke voelt haar wangen warm worden. Nog even, denkt ze. Nog een paar weken. Dan mogen familie, vrienden en collega's het weten.
En als alles goed blijft gaan, zal volgend jaar rond deze tijd niet alleen het winterseizoen begonnen zijn, maar ook een heel nieuw hoofdstuk in haar leven.
(Morgen komt het vervolg!) In Hotel Golf am See

                                                                                                                   In Hotel Golf am See

Minke is, na haar bezoek aan hun Berghutcafé, weer terug in haar eigen hotel. In het kleine kantoortje achter de receptiebalie buigt ze zich over de reserveringen voor Kerst en Oud & Nieuw.
Met een glimlach bekijkt ze de boekingen. Het hotel is volledig volgeboekt. Geen enkele kamer is nog beschikbaar.
Dat worden drukke weken. Niet alleen voor haarzelf, maar ook voor Wendy in de housekeeping. Voor René, Sepp en Sepps broer Moritz in het restaurant. En natuurlijk ook voor Joke en Bjorn in hun gezellige Berghutcafé.
Ze leunt even achterover in haar stoel en glimlacht. Wat komen er toch ongelooflijk veel Nederlandse families ieder jaar naar hun hotel. Gezinnen die inmiddels bijna vaste gasten zijn geworden.  Er is al een echtpaar dat een eer vermelding met ticket heeft gekregen van de gemeente. Ze verheugt zich nu al op de gezellige drukte, de blije kinderen die straks weer met rode wangen uit de sneeuw binnenkomen.
Wat hebben zij destijds toch een fantastische beslissing genomen door dit hotel te kopen. Soms voelt het nog steeds als een klein wonder. Plotseling klinkt het bekende piepje van de voordeur.
Minke staat direct op, loopt om haar bureau heen en verschijnt met een warme glimlach achter de receptiebalie.  'Hé, Heidi! Wat gezellig. Kom je een kopje koffiedrinken?'
'Graag,' antwoordt Heidi lachend. 'Ik heb net langs het meer gewandeld.' Ze heeft een spijkerbroek aan en stevige wandelschoenen.
Naast haar voeten trippelt kleine Joris enthousiast mee. De jonge pup snuffelt nieuwsgierig over de houten vloer, terwijl zijn staartje onafgebroken heen en weer kwispelt. Hij ruikt duidelijk de grote Bob.
Even later zitten de twee vrouwen met dampende mokken koffie aan een tafeltje in het rustige gedeelte vóór het restaurant. Joris heeft zich tevreden aan Heidi's voeten neergevlijd, al kijkt hij af en toe nieuwsgierig om zich heen, alsof hij bang is Bob te missen.
'En?' vraagt Heidi terwijl ze haar handen om de warme mok vouwt. 'Al een beetje zenuwachtig voor de feestdagen?' Minke schudt lachend haar hoofd.
'Zenuwachtig niet, maar ik weet wel dat het weer flink aanpoten wordt. Ik heb net alle reserveringen bekeken. We zitten helemaal vol.'
'Dat is toch geweldig?'
'Absoluut. Daar ben ik ook ontzettend blij mee. Maar het betekent wel dat iedereen straks alle zeilen moet bijzetten.'
Heidi knikt begrijpend. 'Gelukkig hebben jullie een goed team. En we starten binnenkort weer met de skischoolvergaderingen hè.
'Dat is waar.' Minke glimlacht. 'Wendy draait haar hand niet om voor een paar extra kamers. René en Sepp werken samen heerlijk. En Moritz is er deze winter natuurlijk achter de bar ook weer bij. Dat scheelt enorm.'
'En Joke en Bjorn trekken de dagen wel weer gezellig recht in de Berghut.'
'Dat weet ik wel zeker.' Minke lacht. 'Ik denk dat het daar tijdens Kerst geen moment stil zal zijn. Misschien zal Max in het weekeinde wel mee gaan helpen bij Joke.'
Op dat moment spitst Joris zijn oren. Zijn kopje schiet omhoog en hij kijkt aandachtig richting de entree.  Vrijwel direct klinkt opnieuw het piepje van de voordeur.
'Dat zal de post zijn,' zegt Minke terwijl ze opstaat.
Ze loopt naar de receptiebalie en ziet inderdaad de vaste postbezorger binnenkomen, met een stapeltje enveloppen en een paar kleine pakketjes onder zijn arm.
'Goedemorgen, mevrouw.'
'Goedemorgen, postbode.'
Ze neemt de post aan, bedankt hem vriendelijk en legt alles op de balie. Tussen de enveloppen valt één dikke, crèmekleurige envelop direct op. Er staat geen afzender op, alleen de naam van het hotel, geschreven in een sierlijk handschrift. En ze ziet een Nederlandse postzegel.
'Bijzonder,' mompelt ze.   Met de envelop in haar hand loopt ze terug naar Heidi.
'Kijk eens.'   Heidi bekijkt het handschrift nieuwsgierig.
'Dat ziet eruit alsof iemand er veel aandacht aan heeft besteed.'
'Dat dacht ik ook.'
Voorzichtig maakt Minke de envelop open. Er schuift een gevouwen brief uit, met daarop een oude foto die op stevig papier is afgedrukt.  De twee vrouwen kijken elkaar vragend aan.
'Nou,' zegt Heidi glimlachend, 'ik geloof dat jouw rustige koffiepauze zojuist een stuk interessanter is geworden.' Zij herkent de foto niet.
Minke aarzelt. Wat is dit toch? Waarom is dit naar ons gestuurd? Ze voelt haar maag samenknijpen. Geschrokken staart ze naar het vel papier in haar handen.
Net op dat moment loopt René langs hun tafeltje. Zijn armen zijn vol  met servetten die hij zojuist uit de waskelder heeft gehaald. Voor de lunch wil hij het restaurant gaan opdekken. Zodra hij het bleke, geschrokken gezicht van zijn vrouw ziet, zet hij de stapel neer.  'Lieverd, wat is er, schat? Je kijkt zo bezorgd.'
Minke kijkt hem aan en steekt het papier naar hem uit.
'Kijk eens... Hoe en waarom is dit naar ons gestuurd?'
René pakt het vel aan en staart naar de afgedrukte foto. Onder de afbeelding staan in grote blokletters de woorden:   "NU ZAL HIJ AAN DE BEURT ZIJN."
'Hè? Nee hè... Wat is dit voor idioterie?' fluistert hij. Verslagen kijkt hij zijn vrouw aan.
Heidi kijkt hen vragend aan.  'Wat is er dan? Herkennen jullie iets?'
Ook Joris kijkt nieuwsgierig van de een naar de ander. Zelfs de kleine hond voelt dat er iets ernstigs aan de hand is.
Minke kijkt René aan. Zal ze het vertellen? René knikt langzaam.
'Heidi... deze foto is jaren geleden in Nederland gemaakt. Max en Sofie zaten toen nog op de basisschool en Freddie zat op de kleuterschool.
Het was in december, vlak voor de kerstvakantie. Tijdens de ochtendpauze speelde de klas van Sofie buiten op het schoolplein. Een jongen uit haar klas werd uitgescholden door een andere leerling, die jaloers op hem was, omdat hij het vriendje van Sofie was. De woorden werden steeds gemener, totdat er een vechtpartij ontstond.  Een paar leerkrachten zagen het gebeuren, maar grepen niet meteen in.
Sofie kon het niet aanzien. Ze rende naar de twee jongens toe en pakte de aanvaller bij zijn arm om hem weg te trekken. De jongen draaide zich woedend om en trapte haar keihard tegen haar buik.
Niet ver daarvandaan liep Max met een paar vrienden over het schoolplein. Toen hij zag dat zijn zus werd geschopt, rende hij zonder na denken naar haar toe. Zijn vrienden volgden hem. Samen stortten ze zich op de jongen die Sofie had aangevallen.’
Minke trekt haar hand door haar haar op het hoofd. En vervolgt de gebeurde geschiedenis.
‘Pas toen de vechtpartij volledig uit de hand liep, kwamen de leerkrachten in actie. Op datzelfde moment maakte één van de kinderen een foto van de chaos op het schoolplein. Terwijl de kinderen elkaar nog duwden en sloegen, verloor de jongen die Sofie had geschopt zijn evenwicht. Hij viel achterover en sloeg met zijn hoofd hard tegen een stenen paaltje.
Dat was de foto die nu, zoveel jaren later, ineens anoniem naar ons is opgestuurd.’
Er valt een ijzige stilte.
Heidi kijkt beurtelings naar Minke, René en de foto op tafel. Haar mond valt een stukje open.
'Wacht eens...' zegt ze zacht. 'Die jongen... die op de grond ligt... is dat dan degene die Sofie schopte?'
Minke knikt langzaam. 'Ja.'
'En de tekst...' fluistert Heidi. ‘Nu zal hij aan de beurt zijn.’ Betekent dat in het Duits: “Nun ist er an der Reihe.”  Minke knikt bevestigend.
Dat betekent dus dat iemand haar of Max iets wil aandoen?'
'Dat is precies waar wij bang voor zijn,' antwoordt René somber.
Joris kruipt onder de stoel van zijn vrouwtje. Ze kijkt ze geschrokken aan.
'Maar wie zou na al die jaren nog met zoiets bezig zijn? Dat is toch niet normaal?'
René schudt zijn hoofd.
'Nee. En juist daarom vertrouw ik het niet. Iemand heeft die oude foto moeten hebben. Die heeft niet in de krant gestaan hoor. Hij zat alleen in het dossier dat destijds door de politie is aangelegd. Hebben ze toen van een van die scholieren gekregen.'
'De politie?' vraagt Heidi verbaasd.
Minke knikt.
'De jongen bleek een zware hersenschudding te hebben. Zijn ouders beschuldigden Max ervan dat hij hem bijna had doodgeslagen. Er kwam een uitgebreid onderzoek. Alle kinderen, leerkrachten en ouders zijn verhoord.'
'Maar Max was zelf nog maar een kind en kwam voor zijn zusje op,' zegt Heidi.
'Precies,' antwoordt René. 'Hij handelde uit paniek omdat hij zijn zus zag liggen. Uiteindelijk concludeerde de politie dat meerdere kinderen zich in de vechtpartij hadden gemengd en dat niemand kon zeggen waardoor die jongen precies achterover was gevallen. Dat hij zijn evenwicht had verloren. Dus eigen schuld. En dat de vechtpartij door de gevallen jongen zelf was ontstaan nadat hij Sofie in haar buik had getrapt. De zaak werd gesloten. En de ouders van de jongen werden wel bestraft voor hem, omdat hij zelf die hele vechtpartij had aangezet.'
'En daarna?' vraagt Heidi
'Toen verhuisde de familie van die jongen kort daarna naar een andere plaats. We hebben er nooit meer iets van gehoord. Wel weten we dat de jongen  al snel helemaal opgeknapt was. De zomer daarop hebben wij toen ons hotel in Leufeld gekocht en zijn we met de kinderen, zoals je weet, hier naast jou komen wonen.’
Minke wrijft zenuwachtig met haar duim over de rand van haar koffiekopje. Ze kijkt opnieuw naar de foto. Haar blik blijft hangen op de dreigende woorden.
"NU ZAL HIJ AAN DE BEURT ZIJN."
'Ik heb het gevoel,' zegt ze zacht, 'dat iemand ons wil laten weten dat dit na al die jaren nog niet voorbij is. Jeetje, moet je nagaan, Max studeert al medicijnen inmiddels.'
René streelt zijn vrouw over haar hoofd. ‘Laat het maar los schat. Het is afschuwelijk, maar wij zijn hier zo gelukkig terecht gekomen. Laten we gewoon blijven genieten.’
Heidi knikt ook en trekt Joris onder de tafel vandaan. Hij springt op haar schoot.  

(Morgen komt het vervolg!)Nieuwe gasten in het Boshuis

                                                                                                            Nieuwe gasten in het Boshuis

Bert en Karin liggen heerlijk te ontbijten in bed. Paco ligt aan het voeteneinde op de grond. Ze vinden het altijd fijn om als ze samen zijn, de dag rustig te beginnen. Op het bijzondere bed tafeltje, dat Bert ooit zelf heeft gemaakt en helemaal over hen heen past, staan versgebakken croissantjes die Karin zojuist uit de oven heeft gehaald, een zachtgekookt eitje en een kopje thee. Ze zitten rechtop tegen de kussens.
Karin lacht. ‘Ha, ha, vroeger ontbeten Carl en ik nooit in bed. Voordat we opstonden, rookten we eerst allebei een sigaretje in bed.’
Bert kijkt haar glimlachend aan. ‘Ha, ha, bij mij op de lagere school rookte de meester gewoon voor de klas. Wat was dat eigenlijk vreemd, hè, dat onderwijzers gewoon in de klas mochten roken.’
Karin knikt. ‘Ja, echt idioot. Fijn dat wij allebei niet meer roken. Dat is toch een stuk beter voor onze gezondheid.’ Opeens springt Paco overeind en rent blaffend naar de trap.
‘Volgens mij rijdt er een auto achterom. Hebben we dit weekend boshuisgasten?’
‘Ja, maar als ze er nu al zijn, zijn ze wel vroeger dan we hadden afgesproken. Aan de andere kant, het is inmiddels wel al tien uur. Ik zal even gaan kijken.’
Paco staat nog steeds blaffend voor de deur.
Karin trekt snel haar ochtendjas aan en loopt naar beneden.
‘O,’ roept ze naar boven. ‘Het is een paardentrailer. Ze komen vast Pepper ophalen. Bert schuift het bed tafeltje voorzichtig opzij en stapt uit bed.
‘Dan zal ik me ook maar eens aankleden,’ zegt hij. ‘Misschien willen ze nog even een kop koffie voordat ze vertrekken.’
Beneden is Paco inmiddels helemaal uitgelaten. Kwispelend loopt hij om de paardentrailer heen en snuffelt nieuwsgierig aan de banden. Een grote jonge man van een jaar of twintig stapt uit de cabine.
‘Goedemorgen,’ zegt hij. ‘Ik kom Pepper ophalen. We hadden rond tien uur afgesproken met de eigenaar.’
‘Oh, nou dat wist ik niet, maar prima hoor,’ antwoordt Karin glimlachend. ‘Je bent mooi op tijd. Zal ik eerst even een kop koffiezetten?’
‘Graag, als dat uitkomt.’
‘Natuurlijk. Kom maar binnen.’ Even later zitten ze met z'n drieën aan de keukentafel. Bert heeft zich inmiddels al gedoucht en aangekleed en schenkt de koffie in. Paco heeft zijn nieuwsgierigheid verloren en ligt tevreden voor de open haard op de grond.
‘Heeft Pepper een beetje een rustige reis voor de boeg?’ vraagt Bert.
‘Ongeveer een uurtje rijden,’ antwoordt de jongen. ‘Hij gaat dus terug naar Nico en Anna. Die achter hun huis de stal hebben.
Karin glimlacht, maar voelt tegelijkertijd een steek van weemoed. Anna die in het bos haar derde kindje kreeg. Hoe bijzonder was dat toch geweest.
‘Oh, heeft u voor mij misschien een visitekaartje? Ik zou hier wel eens willen komen logeren.’
Karin pakt een folder van het stapeltje naast de open haard.  ‘Alsjeblieft. Hier staan het e-mailadres en de website op. Kijk maar eens of het je leuk lijkt. Je bent altijd welkom als je een keer zin hebt om langs te komen.’ Ze kijkt hem aan en ziet opeens een groot litteken aan de zijkant van zijn voorhoofd.
Na de koffie lopen ze met z'n drieën naar de stal. Zodra Pepper hen ziet aankomen, heft hij zijn hoofd op. Karin steekt haar hand uit en aait hem over zijn hals.
‘Goedemorgen, vrouwtje,’ fluistert ze. ‘Vandaag ga je weer heerlijk terug naar je eigen baasjes.’
Pepper blaast zacht door haar neus en duwt haar warme hoofd even tegen Karins schouder. Bert kijkt zwijgend toe. Hij staat bij Black Pearl en aait hem zacht over zijn neus.
‘Kom,’ zegt de jongeman. ‘Laten we er samen voor zorgen dat hij rustig de trailer in loopt.’ 
Pepper volgt hen gewillig, alsof hij aanvoelt dat dit geen gewone ochtend is.
Even later rijdt Paul, zoals de jongeman heet, het erf af met Pepper. Bert brengt ondertussen Black Pearl naar de wei, terwijl Karin samen met Paco naar het kippenhok loopt.
De B&B onder het huis is al helemaal gereed voor de nieuwe gasten, die vanmiddag arriveren. Daarom kan Karin eerst rustig douchen en zich aankleden. Bert zit op bank en bladert door het fotoalbum van de wintersport in Leufeld in het vorige jaar. Hij heeft in de zomer ook met Karin enorm genoten in dat prachtige berggebied. Maar daar toen wel het vreselijke drama van de val van Nora Bauer meegemaakt.
Als Karin even later beneden komt, ziet ze dat Bert het ontbijt al heeft opgeruimd. Ze glimlacht. Wat is ze blij met hun inmiddels vaste Latrelatie.
‘Zullen we met Paco een stukje het bos in gaan?’ vraagt Bert.
‘Heerlijk,’ antwoordt Karin.
Even later wandelen ze samen over het bospad. Paco rent vrolijk voor hen uit, snuffelt aan boomstronken en schiet af en toe achter een fladderende vogel aan. Karin haakt haar arm door die van Bert. Ze ademt diep de frisse boslucht in en voelt een weldadige rust over zich heen komen.
‘Nog maar een paar weken,’ zegt Bert glimlachend.
‘Tot Leufeld,’ vult Karin aan.
Hij knikt. ‘Ik heb er nu al zo’n zin in.’
Ook Karin kijkt ernaar uit. De herinneringen aan de wintersportvakantie van vorig jaar zijn nog levendig. Straks mogen ze die opnieuw samen beleven. Maar niet alles. Niet zoals het drama ontknoopt werd van de brand van het Gröfeld Haus.
Op de terugweg lopen ze nog even het terras van Ruud van Westen op om heerlijk te lunchen. Ze kiezen voor gebakken paddenstoelen, bedekt met gesmolten kaas, met daarbij een heerlijk glas witte wijn. Een mooie Auxerrois van Weingut Ch.W. Bernhard uit Frei-Laubersheim. De wijn heeft een intense, romige smaak en past perfect bij het warme paddenstoelengerecht.
Ruud vindt het altijd gezellig als Karin en Bert komen lunchen of dineren. Hij kent Karin al zo lang.
Wanneer ze uiteindelijk samen met Paco weer thuiskomen, rijdt er vrijwel direct achter hen een auto de oprit op. Dat zijn de nieuwe gasten van het Boshuis: de familie Van Vliet. Ze zijn hier voor het eerst.
‘Ha, familie, welkom in ons Boshuis. Ik ben Karin van Barneveld en dit is mijn partner Bert.’
De man en de vrouw stappen uit en schudden Karin en Bert de hand.
‘Wat fijn dat we deze tip van Peter Molinga hebben gekregen. Wij zijn de ouders van de vriendin van uw nichtje Madeleine. Die wonen samen in Amsterdam. Ik ben Ans en dit is mijn man Joop.’ De vrouw tikt haar man lachend op zijn kale hoofd.
‘O, dan bent u de ouders van Rosa,’ zegt Karin. ‘Wat vreselijk wat haar destijds is overkomen, toen het huis naast hun studentenwoning in brand vloog door oververhitte elektrische apparatuur die werd gebruikt voor een wietkwekerij.’
De vrouw knikt.
‘Gelukkig is Rosa helemaal hersteld,’ zegt Joop. ‘Ze woont inmiddels weer samen met uw nichtje in het studentenhuis.’
Bert kijkt hem aan.
‘U weet dat de man die dat allemaal heeft veroorzaakt inmiddels is overleden?’
‘Ja, zeker,’ antwoordt Joop. ‘Peter en Hans hebben ons daar uitgebreid van op de hoogte gehouden. Ook hoe vreselijk die vrouw van die vent u met een pistool bedreigd heeft.’
‘Dat was een verschrikkelijke tijd,’ zegt Ans zacht. ‘Maar gelukkig hebben de meisjes elkaar erdoorheen gesleept. Madeleine is een geweldige vriendin voor Rosa geweest. En haar broer, uw neef Mark,  heeft verkering met Rosa. Hij is toen even uit Lausanne, waar hij op de hotelschool zit, naar Nederland teruggekomen, om bij zijn vriendin te kunnen zijn.’
‘Andersom ook hoor,’ antwoordt Karin glimlachend. ‘Madeleine heeft veel aan Rosa gehad. Juist in zo'n periode leer je wie je echte vrienden zijn.’
‘Dat is helemaal waar,’ zegt Joop. ‘We zijn blij dat ze allebei hun leven weer hebben opgepakt.’
Paco heeft de nieuwkomers inmiddels nieuwsgierig besnuffeld en kwispelt tevreden met zijn staart. Ans bukt zich en aait hem over zijn kop.
‘Wat een lieve hond is dit.’
‘Dat is Paco,’ zegt Bert. ‘Hij past altijd op zijn vrouwtje.’
Karin pakt de sleutelbos uit haar jaszak.
‘Zullen we even naar uw appartement lopen.’
‘Graag,’ antwoordt Ans.
Ze lopen achter elkaar over het trappetje naar het Boshuis. - appartement. Bert en Paco gaan boven al naar binnen.  
‘Wat is het hier mooi,’ zegt Ans bewonderend terwijl ze langzaam om zich heen kijkt. ‘Op de foto's van Hans en Peter zag het er al prachtig uit, maar in het echt is het nog veel sfeervoller.’
‘Dat horen we gelukkig vaker,’ zegt Karin. ‘We vinden het belangrijk dat onze gasten zich hier meteen thuis voelen.’
Joop zet de koffer naast het bankje dat in het televisiehoekje staat.
‘En zo’n heerlijk terrasje ook nog. . Je hoort hier al de vogels.’
Karin wijst de gasten de weg in het appartement.
‘Hier vinden jullie het kleine keukentje. In de kast staat koffie voor in de koffiepot, en zakjes thee met een snelkoker. Mochten jullie iets missen, laat het gerust weten. Wij wonen natuurlijk boven u. En in de koelkast vinden jullie een heerlijke Duitse witte wijn uit Frei Laubersheim.’
‘Dat is ontzettend vriendelijk,’ zegt Ans. ‘We voelen ons helemaal welkom.’
‘Dat is precies de bedoeling,’ antwoordt Karin. ‘Maak het jezelf gemakkelijk en geniet vooral van de rust. Daar komen de meeste mensen uiteindelijk voor.’  Joop steekt zijn hand opnieuw uit.
‘Dank jullie wel voor de hartelijke ontvangst. We hebben het gevoel dat dit een heerlijk weekend gaat worden.’
 ‘Dat hopen wij ook,’ zegt Bert, die net uit de sauna komt, waar hij handdoeken voor de gasten heeft neergelegd.
‘En wie weet zien we elkaar later in het weekeinde nog voor een kop koffie of een goed glas wijn.’ Karin kijkt hem glimlachend aan.  Samen lopen ze de trap naar boven waar Paco op ze ligt te wachten.
Plotseling gaat Karins mobiel af. Ze trekt hem uit haar achterzak en kijkt of ze ziet wie belt.
Onbekend nummer.
Ze neemt op. ‘Hallo?’
‘Dag mevrouw Barneveld. Ik ben het, Paul. Ik wilde u vragen of uw Boshuis B&B volgend weekeinde toevallig nog vrij is. Mijn vriend en ik willen graag eens naar een weekeinde in het bos logeren. Een nachtje maar hoor, van zaterdag op zondag. Kan dat?’
‘Eh, ik moet even kijken of het appartement vrij is. Ik loop even naar mijn computer.’
Bert kijkt haar vragend aan. Opent haar laptop die op de eettafel in de woonkeuken staat. Karin kijkt hem dankbaar aan.
‘Oh, ja ik zie dat het goed is. Je hebt mijn e-mailadres. Stuur me maar even een verzoekje, dan zal ik je een bevestiging sturen.’
‘Nou schat, ik ga zo terug naar huis. Maar volgende week kom ik op vrijdag weer bij jou. En dan blijf ik het hele weekend.’ Karin zucht en kijkt haar partner verdrietig aan. Maar ze weet dat Bert thuis in zijn wijngaarden aan het werk moet.
Ze omhelzen elkaar liefdevol en een kwartiertje later rijdt Bert de oprijlaan af.
(Morgen komt het vervolg!) Noah uit het ziekenhuis

                                                                                                                            Noah uit het ziekenhuis

Henri staat nog steeds alleen in de grote sportzaak. Hannah kan hem niet helpen, want doordeweeks zit ze nog altijd op de hotelschool in Duitsland.
Gelukkig heeft hij inmiddels goed nieuws gekregen. Toen hij Noah in het ziekenhuis bezocht, vertelde die dat hij de volgende dag naar huis mocht. Hij voelt zich weer goed en de schotwond is volledig hersteld.
"Ik ben snel weer terug in de winkel," had Noah gezegd. "De winkel die ooit van mijn zus was..." Hij verslikte zich even en verbeterde zichzelf haastig. "Eh... ik bedoel natuurlijk mijn nicht."  Henri had er niets van gezegd, maar de verspreking bleef wel even door zijn hoofd spelen.
Vandaag gaat Bernie hem ophalen. Eigenlijk is dat best bijzonder, bedenkt Henri. Bernie en de oudste broer van Wendy hebben namelijk allebei een grote sportzaak in het centrum van Leufeld. In feite zijn ze dus concurrenten, terwijl Bernie tegelijkertijd de partner van Noah is. Henri glimlacht om die gedachte.
Precies om tien uur rijdt Bernie door Ranitz. Onderweg passeert hij het huis van Matthias, waarna hij zijn weg vervolgt naar het ziekenhuis waar Noah op hem wacht.
Twee uur later komen ze aan bij het huis van Noah in Leufeld. Vanaf vandaag zullen ze daar samenwonen. Voor Noah voelt het eindelijk alsof hij weer aan een nieuw hoofdstuk kan beginnen.  Bernie zet de auto stil op de oprit en kijkt Noah even aan.
‘Thuis,’ zegt hij met een glimlach.
Noah knikt. ‘Ja, gelukkig.’
Voorzichtig stapt hij uit. Zijn lichaam voelt nog wat stijf, maar de pijn is vrijwel verdwenen. Hij haalt diep adem. De vertrouwde geur van de tuin, het huis en de frisse buitenlucht doen hem goed. Dit heeft hij gemist.
Bernie pakt de weekendtas uit de kofferbak, terwijl Noah langzaam naar de voordeur loopt. Zodra de deur opengaat, blijft hij even stilstaan. Alles ziet er nog precies zo uit als voordat hij neergeschoten was en naar het ziekenhuis was gebracht.
‘Ik heb geprobeerd er niet al te veel aan te veranderen,’ zegt Bernie rustig, terwijl hij de tas neerzet. ‘Ik wil dat het nog steeds als jouw huis zal voelen.’
Noah draaide zich naar hem om. ‘Ons huis,’ verbetert hij zacht. Bernie glimlacht en slaat een arm om zijn schouders.
Even staan ze in de hal. Ze zijn allebei zo opgelucht dat de nachtmerrie eindelijk achter hen ligt. Dat Noah helemaal genezen is. Ze liggen in elkaars armen.
Niet veel later gaat de deurbel. Ze zitten inmiddels al in de kamer aan de koffie.
‘Zal ik de deur even opendoen?’ Noah knikt bevestigend.
Als Bernie de deur opendoet, staat Henri daar met een brede glimlach op de stoep.
‘Kijk eens aan,’ zegt hij. ‘De patiënt is weer thuis.’ 
Samen lopen ze naar binnen.
‘Ha, Henri, kom je gezellig even koffiedrinken? Heb je de winkel gesloten dan?’
‘Ja, ik wilde weten hoe het met je is, dus ik heb even het sluitingsbord opgehangen. Ga natuurlijk zo weer terug. Ik ben zo blij dat je weer terug kan komen, want Hannah is natuurlijk op school in Duitsland.’
‘Dat weet ik,’ zegt Noah. ‘Maar nu ben ik er weer. En ik zal echt snel weer komen werken.’
‘Daar ben ik wel heel blij om,’ zegt Henri. Maar natuurlijk vooral blij dat je die idioot die je heeft neergeschoten, overleefd hebt.
Bernie komt met koffie voor Henri uit de keuken.
‘Geef hem nog een paar dagen om op krachten te komen, dan kan hij weer.’ Noah kijkt hem glimlachend aan. ‘Ja, je hebt gelijk Bern.’
Bernie kijkt naar de twee mannen en voelt een gevoel van rust over zich heen komen. Voor het eerst sinds lange tijd lijkt alles weer de goede kant op te gaan.
Na de koffie vertrekt Henri snel terug naar hun grote sportzaak in Möbach. Noah gaat even op bed liggen en Bernie gaat naar zijn eigen sportzaak hier in Leufeld.
Een uurtje later staat Noah weer op en loopt voorzichtig de trap af. Ha, halverwege wordt er opeens aangebeld. Hij neemt voorzichtig de laatste treetjes en doet de deur open.
‘Hee, Matthias, wat gezellig.’
‘Ha Noah, ik wilde even op ziekenbezoek bij mijn grote vriend. Hoe is het met je?’
‘Kom binnen vent, gezellig. Ja, het gaat heel goed hoor. Even nog twee dagen rust en dan ga ik weer gewoon aan het werk.’ Ze stappen samen de woonkamer in.
‘Wil je wat drinken?’
‘Oh, ja een glaasje water of zo. Zal ik het even pakken.’ Noah knikt.
‘Geef mij ook maar een glas water. Lekker die mineraalwater uit de koelkast.’
Matthias schenkt het in en gaat bij Noah aan de eettafel zitten. Die heerlijke typische Oostenrijkse tafel met een ronde bank eromheen.
‘Je weet dat Hannah ook aangevallen is door die idioot uit Duitsland hè.’
 Noah knikt. 'Ja. Ze heeft het me verteld toen zij en Henri op ziekenbezoek kwamen in het ziekenhuis.'  Even blijft het stil.
'Henri keek trouwens nogal verbaasd toen ze het vertelde. Hij zei dat jij vast smoorverliefd was op zijn dochter.'  Matthias glimlacht flauwtjes, maar zegt niets.
'Hij weet natuurlijk niet dat de werkelijkheid heel anders ligt... dat jij Hannahs biologische vader bent.'
Matthias zucht diep en staart even zwijgend in zijn glas. 'Nee,' zegt hij zacht. 'En voorlopig hoeft hij dat ook niet te weten.'
Noah knikt begrijpend. 'Dat lijkt me ook het verstandigst. Henri houdt zielsveel van Hannah. Voor hem is zij gewoon zijn dochter.'
'Dat is ze ook,' antwoordt Matthias meteen. 'Ik heb haar verwekt, maar Henri heeft haar opgevoed. Hij heeft haar leren fietsen, haar getroost met het verdriet om haar overleden moeder, haar zien opgroeien. Dat ze skileraresje is geworden. Dat pakt niemand hem ooit af.'
Noah glimlacht. 'Dat siert je.'
'Het doet soms pijn,' geeft Matthias eerlijk toe. 'Zeker nu we steeds vaker met elkaar optrekken. Er zijn momenten waarop ik haar iets wil vertellen, of gewoon wil zeggen hoe trots ik op haar ben. Maar dan besef ik weer dat ik mijn plaats moet kennen.'
Noah neemt een slok water.  'Ze lijkt trouwens steeds meer op jou. En natuurlijk ook op mijn zuster.'
Matthias schiet in de lach. 'Dat heeft Hannah mij ook eens gezegd. Niet dat ze op mij lijkt hoor, maar heel erg op haar moeder. Qua uiterlijk, zei ze. Niet qua karakter.'
'Dat is ze zeker niet qua karakter. Gelukkig, tja ondanks dat wij dezelfde vader hebben, Nora en ik, ben ik wel heel blij dat ze qua karakter totaal niet op haar moeder lijkt. Wel op haar biologische vader,' lacht Noah.
‘Daar ben ik dankbaar voor,' zegt Matthias oprecht.  Er valt een comfortabele stilte. Buiten fluit een merel in de tuin.  Na een paar tellen kijkt Matthias Noah onderzoekend aan.
'Maar genoeg over mij. Vertel eens eerlijk... hoe voel je je echt? Want ik geloof nooit dat je na zo'n aanval alweer helemaal de oude bent.'  Noah haalt zijn schouders op.
'Lichamelijk gaat het verrassend goed. Af en toe voel ik het nog als ik te snel beweeg. Maar mentaal... dat is een ander verhaal. Voor Bernie en mij een vreselijke schok geweest.'
‘Slaap je wel goed?’  Noah knikt langzaam.
'Soms word ik midden in de nacht wakker. Dan zie ik mijn oude partner weer voor me. Zijn blik... alsof hij nergens meer om geeft op dat moment.’   
Matthias legt even een hand op zijn schouder.
'Dat slijt hopelijk, vriend. Geef jezelf de tijd. Je hoeft niet meteen weer de sterke Noah te zijn. ‘En die oude partner van je is inmiddels overgebracht naar Duitsland, waar hij in de gevangenis is opgenomen.’
Noah glimlacht dankbaar. ‘Fijn dat je even bent langsgekomen. Wat hebben wij allebei toch bijzondere dingen in ons leven meegemaakt.’
Matthias glimlacht ook. ‘Jazeker. Ik ga nu even naar Minke om Bob op te halen. Ik heb met haar afgesproken dat ik hem ga leren lawines te onderzoeken, zodat hij met zijn neus bedolven mensen kan vinden.’
Noah knikt instemmend. ‘Dat is mooi werk. Ik weet zeker dat Bob daar goed in zal zijn. Hij heeft een scherpe neus toch, ooit de vader van Joke onder aan de trap in het hotel gevonden.’
‘Ja, dat was ook bijzonder goed,’ antwoordt Matthias. ‘En wie weet redt hij nog ooit iemands leven. Alleen al die gedachte maakt alle trainingen de moeite waard.’
Noah steekt zijn hand uit. Matthias pakt hem stevig vast. Beiden zeggen niets meer; woorden zijn op dat moment overbodig. Ze weten hoeveel beide hebben meegemaakt en hoeveel er in hun leven is veranderd.
‘Zorg goed voor jezelf, Noah, groetjes aan Bernie,’ zegt Matthias terwijl hij naar de deur loopt.
‘Jij ook. En doe Minke en René de groeten.’
Matthias knikt nog één keer en verlaat de kamer. Buiten ademt hij de frisse lucht diep in. Voor het eerst in lange tijd voelt de toekomst niet als een last, maar als een nieuwe kans.
Even later rijdt hij naar Hotel Golf am See. Zodra Bob hem het hotel in ziet komen, rent de hond enthousiast kwispelend op hem af. Matthias hurkt neer en aait hem over zijn kop.
‘Ben je er klaar voor, jongen?’ vraagt hij glimlachend. ‘Vanaf vandaag begint jouw opleiding. Samen gaan we mensen redden.’
Bob blaft vrolijk, alsof hij precies begrijpt wat Matthias bedoelt.
Minke loopt naar hem toe van achter haar bureau in de front office. ‘Zo fijn en spannend dat je dit gaat doen Matthias. Veel succes. Zal ik hem vanmiddag zelf ophalen?’
‘Prima hoor, kijk maar wanneer je tijd hebt. Aan het eind van de middag dan okay?’
Samen lopen ze naar de auto. Bob zetten ze op de achterbank. Dan rijdt hij met hem weg,  op weg naar een nieuw avontuur dat hun levens opnieuw voorgoed zou veranderen.

(Morgen komt het vervolg!) Hannah en Sofie komen Bob halen.

                                                                                                          Hannah en Sofie komen Bob halen.

Bob, de Sint-bernard van Minke en René, staat bekend als een rustige, zachtaardige reus. Achter zijn vriendelijke uitstraling schuilt een hond met een groot hart, die alles over heeft voor zijn gezin. Toen zijn vrouwtje hulp nodig had, aarzelde hij geen moment. Zijn enorme liefde, waakzaamheid en beschermende karakter maakten dat hij haar wist te redden.
Nu begint voor Bob een nieuw avontuur. Hij gaat leren zoeken in lawines. De training begint spelenderwijs, waarbij de nadruk ligt op het herkennen van menselijke geur onder een dikke laag sneeuw. Zo leert hij zijn indrukwekkende reukvermogen steeds beter in te zetten.
Matthias begeleidt hem tijdens de trainingen. Eerst laat hij Bob rustig wennen aan een speciaal harnas. Door het harnas tijdens het oefenen te dragen, leert Bob dat dit iets vertrouwds is. Als hij later ooit echt wordt ingezet bij een lawine, zal hij zich daar volledig op kunnen richten.
In het weiland achter het huis van Matthias ligt inmiddels genoeg sneeuw. Samen met de buurjongen heeft hij er een grote sneeuwhoop gemaakt. Diep onder de sneeuw ligt een vrouwtjespop verborgen, met een T-shirt van Matthias zelf aan, zodat Bob kan oefenen met het opsporen van menselijke geur.
Wanneer Bob binnenkomt, wordt hij enthousiast begroet door de twee labradors van Matthias. Zij zijn inmiddels al ervaren lawinehonden en weten precies wat er van hen verwacht wordt. Met hun vrolijke energie en ervaring helpen zij Bob zich snel thuis te voelen.
Voor Bob is alles nog nieuw, maar zijn nieuwsgierigheid, zijn uitzonderlijke neus en zijn grote liefde voor mensen vormen de perfecte basis.
Stap voor stap groeit deze vriendelijke Sint-bernard uit tot een hond die, als het ooit nodig is, levens kan helpen redden onder de sneeuwlaag.
Als Matthias samen met zijn buurjongen al een paar uur met de drie honden bezig is, komt er een kleine auto aangereden.
Hannah en Sofie stappen uit. Het is allemaal heel toevallig zo gelopen. Hannah was net teruggekomen van haar school in Duitsland en was onderweg naar huis langs Hotel Golf am See gereden. Ze was daar even gestopt omdat ze graag wilde weten hoe de skilessen voor het komende weekend waren ingedeeld. Moesten zij en Rosalie ook een groepje begeleiden? Sofie zou haar dat vast kunnen vertellen.
Toen Hannah naar binnen liep, zaten Minke, Sofie en Freddie toevallig samen aan de eettafel in de grote woonkeuken. Ze werd hartelijk begroet.
Ondanks haar bizarre moeder, die zoveel ellende had veroorzaakt, en haar afschuwelijke zus Klara, die verantwoordelijk was voor de dood van Cato, de dochter van Joke en Karel, werd Hannah door iedereen altijd met warmte en vriendelijkheid ontvangen. Haar vader en zij waren immers net zo geschokt geweest als alle andere mensen uit het gebied in en rond Leufeld.
Onder het genot van een kop thee hadden ze gezellig bijgepraat en samen de skilessen voor het komende weekend doorgenomen. Tijdens het gesprek merkte Hannah op dat ze Bob miste. Ze vroeg waar hun grote, lieve hond was.
Minke vertelde dat Bob bij Matthias was om te trainen en dat ze hem straks zou gaan ophalen.
Hannah voelde dat haar band met Matthias, de jeugdvriend van haar moeder, de laatste tijd steeds sterker was geworden. Zeker nadat hij haar had opgevangen toen de voormalige partner van Noah haar had bedreigd.
Vrolijk stelde ze voor om Bob alvast voor hen op te halen. Samen met Sofie was ze op weg gegaan. Dat kwam Minke uitstekend uit, want zij moest in de kelder nog de was uit de droogtrommels halen en opvouwen.
Matthias is verbaasd, maar het voelt wel heel goed, dat zijn biologische dochter nu met haar vriendin er aan komt.
Als ze uitstappen, stormt Bob luid blaffend op de auto af. Zijn staart zwiept vrolijk heen en weer.
'Kijk nou eens,' lachte Sofie. ‘Hij weet precies dat ik het ben.'
Bob springt vrolijk tegen haar op. Lachend slaat ze haar armen om zijn brede hals.
'Rustig, grote knuffelbeer,' zegt ze terwijl ze hem over zijn kop aait.
Matthias komt met een glimlach uit de weide gelopen. Zijn T-shirt plakt aan zijn rug en zijn handen zitten onder het zand van de training. De buurjongen komt met de pop die Bob opgegraven heeft, aangelopen.
'Hoi,' zegt Matthias.
'Hoi,' antwoordt Hannah, terwijl ze hem even vrolijk aankijkt. Ze merkt opnieuw hoe gemakkelijk ze zich voelt als hij in de buurt is.
'Bob heeft het geweldig gedaan,' vertelt Matthias terwijl hij de hond liefdevol over zijn rug aait. 'Hij leert ontzettend snel. Nog een paar trainingen en hij kent alle basiscommando's perfect.'
'Dat verbaast me niets,' zegt Sofie glimlachend. 'Hij doet thuis ook altijd heel goed zijn best.’
 'Zullen we anders eerst even wat drinken?' stelt Matthias voor. 'Ik heb net koffiegezet. Of thee, als jullie dat liever hebben.'
'Dat klinkt heerlijk,' antwoordde Sofie direct.
Samen lopen ze naar het terras achter de woning. De honden draven vrolijk met hen mee. Bob blijft dicht bij Sofie. De buurjongen zegt gedag en loopt terug naar zijn ouderlijk huis.
Terwijl Matthias voor zichzelf koffie inschenkt en voor Sofie en Hannah een kop thee zet, betrapt hij zichzelf erop dat zijn blik steeds weer naar zijn dochter afdwaalt. Er straalt iets van haar af wat hem intens gelukkig maakt.
Hannah merkt zijn blik op en glimlacht zacht.
‘Matthias, het is eigenlijk wel bijzonder dat je voor Bob hebt gekozen. Sint-bernards worden tegenwoordig toch bijna nooit meer ingezet?’
‘Nee, je hebt gelijk, Sofie,’ antwoordt Matthias. ‘Sint-bernards zijn tegenwoordig simpelweg te groot en te zwaar. Bij lawinegevaar worden ze al jaren nauwelijks nog ingezet. Ze zijn grotendeels vervangen door lichtere en snellere rassen, zoals Duitse herders en labradors. Toch vind ik het belangrijk om Bob daarvoor te blijven trainen. Het is een stukje traditie, maar ook een manier om zijn natuurlijke kwaliteiten te behouden. Mijn labradors zijn trouwens ook  getraind voor zoek- en reddingswerk in de sneeuw.’
Hij neemt een slok van zijn koffie en kijkt naar Bob, die rustig naast Sofie is gaan liggen.
‘Weet je,’ zegt Matthias bedachtzaam, ‘een reddingshond leert veel meer dan alleen iemand opsporen. Hij leert vertrouwen, geduld en doorzettingsvermogen. Dat zijn eigenschappen die niet alleen in de bergen van pas komen, maar overal in het leven. En eerlijk gezegd, heeft Bob dat allang.’
Bob heft zijn kop op zodra hij zijn naam hoort en kwispelt even, alsof hij begrijpt dat het gesprek over hem gaat.
Hannah glimlacht. ‘Dat zie je ook aan hem. Hij kijkt voortdurend naar jou en naar Sofie, alsof hij precies wil weten wat jullie van hem verwachten.’
‘Dat is wederzijds,’ antwoordt Matthias. ‘Een goede reddingshond werkt niet vóór zijn begeleider, maar mét hem. Er moet een band zijn die onvoorwaardelijk is. Zonder vertrouwen bereik je niets. Daarom als hij ooit ingezet zou moeten worden, is het heel belangrijk dat een Barneveld  erbij is.’
Sofie lacht. ‘Een Barneveld. Je bedoelt dus papa, mama, Max, Freddie of ik.’
Even valt er een aangename stilte. Alleen het zachte geritsel van de bladeren en het vrolijke gefluit van een merel doorbreken de rust.
Sofie neemt een slok van haar thee en kijkt van Matthias naar Hannah. Er hangt iets tussen hen wat ze moeilijk onder woorden kan brengen. Zou Matthias verliefd zijn op Hannah?  Nou, hij is veel te oud voor haar en Hannah heeft allang verkering met Anton.
Voor een ogenblik zegt niemand iets. De stilte voelt niet ongemakkelijk, maar juist warm en vertrouwd. Alsof ze elkaar, zonder het uit te spreken, steeds een beetje beter leren kennen. Immers Matthias hebben ze pas na het overlijden van de moeder van Hannah leren kennen.
Na het drinken stappen Hannah, Sofie en Bob op. Hannah brengt eerst Sofie en Bob naar huis. Daarna is ze van plan door te rijden naar haar vader in Möbach.
Wanneer ze Sofie en Bob heeft afgezet, krijgt ze ineens een ingeving. Voordat ze naar haar vader gaat, besluit ze eerst nog even langs haar oudoom Noah te rijden.
Onderweg stopt ze bij de grote wijnhandel, midden in het dorp. Daar koopt ze een heerlijke fles Oostenrijkse Sekt: een mousserende wijn met een zuiver karakter, frisse zuren en een elegante mousse. De wijn is gemaakt van onder meer chardonnay en grüner veltliner, precies de druivenrassen waarvan ze weet dat Noah ze kan waarderen.
Even later parkeert ze voor zijn huis. Noah doet zelf open. Bernie is nog aan het werk.
Zijn gezicht licht meteen op wanneer hij zijn nichtje ziet. Ze omhelzen elkaar hartelijk. Beiden voelen opluchting en dankbaarheid nu Jonas Müller in Duitsland vastzit. Nadat hij had geprobeerd zijn ex-partner dood te schieten, is hij gearresteerd en veroordeeld tot een gevangenisstraf. Het besef dat hij voorlopig niemand meer kwaad kan doen, geeft hun eindelijk een beetje rust.  Noah laat Hannah glimlachend binnen en sluit de voordeur achter haar dicht.
‘Wat een verrassing,’ zegt hij. ‘Ik had je niet verwacht. Dacht dat je nog op school zou zitten’
‘Kijk eens,’ antwoordt Hannah terwijl ze hem de fles sekt overhandigt. ‘Ik zag hem staan en moest meteen aan jou denken.’
Noah draait de fles bewonderend in zijn handen en knikt goedkeurend.
Ze nemen plaats aan de grote eikenhouten tafel in de woonkamer.  
‘Hoe gaat het nu echt met je?’  Vraagt Hannah terwijl ze een slokje van haar glas met water neemt.
‘Steeds een beetje beter. Het is alsof er eindelijk een last van mijn schouders is gevallen.’  
‘Fijn dat je even gekomen bent,’ zegt Noah   
 Op dat moment horen ze een sleutel in het slot. De voordeur gaat open. Bernie komt thuis van zijn werk. Zodra hij Hannah ziet, verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht.
‘Kijk nou eens aan,’ zegt hij terwijl hij zijn jas uittrekt. ‘Wat gezellig.’
Hannah staat op om ook hem een warme omhelzing te geven.  
Het voelt goed aan even bij haar familie te zijn. Ze kletsen gezellig en na een half uurtje vertrekt ze dan eindelijk naar huis.

(Morgen komt het vervolg!) Paul in het Boshuis.

                                                                                                                              Paul in het Boshuis.

Karin wandelt samen met Paco naar het kippenhok. Even een paar verse eieren rapen. Inmiddels is Bert er ook weer. Hij loopt nog een rondje door de wijngaard, waar de wijnranken gesnoeid moeten worden voordat de winter zijn intrede doet.
Ze genieten allebei van deze heerlijke momenten samen. Het blijft bijzonder dat ze elkaar hebben ontmoet nadat ze allebei hun geliefde hadden verloren. Langzaam maar zeker is er tussen hen een liefdevolle relatie ontstaan, waarin ze opnieuw geluk en geborgenheid hebben gevonden.
Morgen verwachten ze nieuwe gasten voor twee dagen. Het is Paul Dijkstra, de jongeman die een tijdje geleden Pepper, het paard van Anna en Nico, hier heeft opgehaald. Hij komt samen met een vriend logeren.
Wanneer ze weer binnen zijn, nemen ze plaats aan de grote eettafel in de gezellige woonkeuken. Op een groot schaakbord, met de oude schaakstukken die ooit van Karins vader waren, beginnen ze aan een potje schaak. Ze vinden het allebei heerlijk om te spelen. De ene keer wint Karin, de andere keer Bert.
'Oeps, daar gaat je koningin,' zegt Bert met een glimlach terwijl hij zijn partner aankijkt.
'Ja? Kijk dan eens goed... schaak!' antwoordt Karin lachend.
Ze spelen ontspannen verder. De spanning blijft tot het einde, maar uiteindelijk eindigt de partij in remise. Geen van beiden weet vandaag de overwinning te pakken.
Karin kijkt op de klok en glimlacht.
'Oh, schat, het is al laat. Zullen we naar ons favoriete restaurant gaan? Ik heb gisteren een tafeltje voor ons gereserveerd. Natuurlijk is Paco ook welkom.'
Bert staat op, geeft Karin een liefdevolle kus en pakt de riem van Paco. Hij mag gewoon loslopen, maar in het restaurant binden ze hem altijd vast. En kruipt hij onder de tafel.
'Kom, jongen,' zegt Karin tegen hem. 'Vanavond gaan we weer heerlijk genieten.'
Paco loopt kwispelend naar de voordeur, alsof hij precies weet waar ze naartoe gaan. Bert pakte de voordeursleutels van het haakje, terwijl Karin haar jas aantrekt.  
De avondlucht is zacht. De laatste kleuren van de ondergaande zon verdwijnen langzaam achter de bomen, terwijl de eerste sterren zich voorzichtig aan de hemel lieten zien. Tijdens de korte wandeling genieten ze van de stilte.  
Bij hun favoriete restaurant worden ze hartelijk begroet.
'Goedenavond, Karin, Bert. Fijn dat jullie er zijn,' zegt Ruud van Westen. 'En natuurlijk jij ook welkom, Paco.'
Hij gaat ze voor naar hun vaste tafeltje voor een van de ramen, waar Paco tevreden onder kruipt. Een bak vers water staat voor hem daar al klaar.
'Ze kennen hem inmiddels net zo goed als ons,' zei Karin lachend.
Ze bladeren rustig door de kaart, al weten ze eigenlijk allebei al wat ze willen bestellen. Terwijl Janey, de kelnerin,  hun wijnen brengt, kijkt Karin haar liefdevol aan. Ze heeft al zolang een geweldig contact met deze dame. ‘Proost meis,’ zegt ze haar glas opheffend.
Bert glimlacht. 'Weet je,' zegt hij dan zacht, 'ik had nooit gedacht dat ik na alles wat er in Nietsum met Vera gebeurd is, nog zo ongelooflijk gelukkig kon zijn.'
Karin legt haar hand op de zijne.
'Dat dacht ik ook niet. Maar in ons beide leven, terwijl we dat nooit verwacht hadden, hebben we een nieuwe geliefde, iemand die je hart weer laat kloppen, ontmoet.' Bert legt zacht zijn hand op die van haar.  Ze glimlachen naar elkaar. Woorden waren niet meer nodig.
Even later wordt de maaltijd geserveerd.  Ze genieten van het heerlijke eten en praten samen over de gasten die morgen zullen arriveren, over plannen voor de wijngaard en over hun reis naar Leufeld. Waar ze allebei met heel veel plezier naar uitkijken. Ook Paco die mee mag.
'Ik ben benieuwd hoe die Paul het maakt,' zei Karin. 'Het is alweer een tijd geleden dat hij Pepper kwam ophalen. Misschien horen we ook hoe het met het kleine baby’tje van Anna en Nico is. Ik ben daar altijd nieuwsgierig naar gebleven. Als ze ooit weer met Pepper komen logeren, krijgt haar moeder Elisa, het druk met oppassen op de drie kleintjes dan.’
Na het dessert blijven ze nog even zitten. Genieten van de koffie met een glaasje limoncello.
Als ze naar huis gaan, kijkt Karin omhoog naar de heldere sterrenhemel, waar ze altijd met onze heilige Vader praat in haar hoofd, waarvan ze zeker weet dat hij daar woont.
'Wat is het leven toch bijzonder,' fluistert ze.  Bert slaat een arm om haar heen.
Hand in hand lopen ze terug door het weiland, waar Paco vrolijk voor hen uit rent,  naar zijn grote vriend Black Pearl, die ze meteen meenemen naar de stal.
                                                                                                                       *****
De volgende ochtend, na een heerlijk gezamenlijk ontbijt op bed, rijdt Bert op BP het bos in. Karin zit even op haar kantoor. Dan hoort ze plotseling Paco blaffen, die bij haar thuisgebleven is. Ze loopt de trap op en ziet dat Paul en een vriend uit een auto stappen.
‘Ha Paul, gezellig dat je er bent. Dag…’ Ze kijkt de andere jongen aan. Hij geeft haar een hand. ‘Ik ben Jan, een studiegenoot van Paul.’
‘Welkom. Leuk dat jullie er zijn. Kom maar, ik zal jullie even de weg wijzen.’
Karin loopt naar beneden over de buitentrap, naar het Boshuis appartement. De jongens achter haar aan. Paco blijft netjes boven staan.
Ze laat alles zien, geeft ze de sleutel van het appartement en vertelt waar en wat ze allemaal kunnen vinden. Ook de sauna wijst ze aan, voor als de jongemannen daar gebruik van willen maken.
‘Nou, wat leuk is het hier. Wat mooi. Wij gaan vanmiddag naar Utrecht, waar we met andere studiegenoten gezellig gaan golven. Zullen na het eten terugkomen. En u weet, morgen gaan we weer weg.’
‘Prima,’ zegt Karin glimlachend. ‘Maak er een gezellige dag van. En als jullie vanavond nog iets nodig hebben, laat het gerust weten.’
‘Dat zullen we doen,’ antwoordt Paul. ‘Bedankt voor de hartelijke ontvangst.’
De jongens zetten hun tassen in het appartement en vertrekken niet veel later weer richting Utrecht.
Karin kijkt hen vanaf boven na. Fijn dat ze het hier prima vinden, denkt ze.  Paco, die kwispelend om haar heen draait, ziet opeens Black Pearl aan komen draven.
‘Ja hoor, jij hebt alles goed in de gaten gehouden,’ zegt ze lachend, terwijl ze hem over zijn kop aait.
‘Ging het lekker?’
‘Jazeker, BP heeft het geweldig naar zijn zin. We hebben een flink stuk door het bos gereden. Die gasten reden net weg hè?’
‘Ja klopt,’ antwoordt Karin. ‘Paul en zijn studievriend zijn veilig aangekomen. Ze zijn nu naar Utrecht om te gaan golfen. Vanavond zijn ze weer terug.’
Ze zet een kop koffie voor hun beide en gaat nog even naar beneden achter haar bureau zitten. Er wachten nog een paar e-mails en enkele reserveringen die bevestigd moeten worden.  
Even later is ze klaar. Bert heeft Black Pearl weer in de wei gezet en zelf snel even gedoucht.
Nu zullen ze samen even naar de supermarkt gaan om een lijstje met boodschappen af te werken.
Na het avondeten zitten ze ontspannen op de bank, bij de open haard. Plotseling schiet Paco overeind. Hij rent naar de voordeur en begint te blaffen. Bert staat op om te kijken wie er aankomt. Voor de deur staan de jongens die het appartement hebben gehuurd. Ze zwaaien naar hem.
Hij opent de deur en Paco rent enthousiast naar buiten.
‘Dag meneer. Mogen we u iets vragen?’
‘Natuurlijk. Kom maar binnen.’
De jongens lopen de woonkamer in. Bert en Paco volgen hen.
‘Zo jongens, hebben jullie het naar je zin gehad?’
‘Zeker. Het was geweldig, samen met onze vrienden. Kijk maar.’
Paul pakt zijn telefoon en laat Karin een kort filmpje zien waarop hij een golfbal wegslaat.
Dan valt zijn oog op een groot fotoalbum dat op tafel ligt. Op de kaft staat: Bert en Karin in de zomer in Leufeld
‘Leufeld? Kent u dat?’
‘Jazeker. We komen daar al een paar jaar. En met Kerst gaan we er weer naartoe, samen met onze kinderen.’
Jan kijkt Paul verrast aan. ‘Nou, wat toevallig. Wij zijn daar met Kerst ook. We logeren dan in Hotel Golf am See.’
‘O ja, dat mooie hotel van de Nederlandse familie Bergsma. Daar hebben we al vaak gegeten. Wij verblijven altijd iets verderop, onder aan een grote piste, in fijne appartementen van Haus Gröfeld..’
Bert kijkt verbaasd naar Paul. Zijn gezicht kleurt vuurrood. Het lijkt alsof de jongen ineens helemaal niet meer uitkijkt naar de vakantie.  Jan geeft Paul een por tegen zijn arm.
‘Zeg nou wat je wilde vragen.’
‘Eh... ja. We wilden vragen hoe laat we morgen kunnen ontbijten, mevrouw.’
‘Dat mogen jullie zelf bepalen. Het kan vanaf zeven uur.’
‘Haha, nee, dat is wel erg vroeg. Negen uur zou fijn zijn.’
‘Prima. Dan staat het ontbijt om negen uur in de hal, op het ronde tafeltje voor jullie appartement. Met croissantjes, eitjes en verse jus d'orange.’
‘Dank u wel.’
‘Kom maar mee,’ zegt Bert. Hij opent de deur naar de hal, waarna de jongens via de binnentrap naar hun appartement beneden lopen.
Als de deur achter de jongens dichtvalt, blijft Bert nog even in de hal staan. Hij luistert hoe hun stemmen langzaam wegsterven op de trap.
Even later komt hij de woonkamer weer binnen. Karin legt het fotoalbum terug op de kast.
‘Vond jij dat ook zo vreemd?’ vraagt ze.
‘Wat bedoel je?’
‘Die Paul. Zodra we over Leufeld begonnen, leek het alsof hij een geest zag.’
Bert knikt langzaam.  ‘Dat viel mij ook op. Eerst was hij nog enthousiast met dat filmpje en ineens sloeg zijn stemming helemaal om. Ik hoorde hem net op de trap dit tegen Jan zeggen: ‘Die stomme Max en trut Sofie, die zal ik daar treiteren.’
Karin haalt haar schouders op.  ‘ Wat raar. Het zijn zulke lieve kinderen, Max en Sofie.
Misschien kent hij ze van vroeger toen ze nog in Nederland woonden.’
Nou,’ zegt Bert, ‘zo groot is Leufeld niet. De kans bestaat best dat we elkaar daar nog eens tegen het lijf lopen.’
‘Misschien wel tijdens het kerstdiner bij Hotel Golf am See. Of op de piste. Al hoop ik dat zij wat beter skiën dan golfen.’ Karin schiet in de lach.
‘Dat filmpje zag er inderdaad niet erg professioneel uit.’
Paco komt tevreden de woonkamer binnen gelopen en ploft met een diepe zucht voor de open haard neer.
‘Kom,’ zegt Karin terwijl ze opstaat. ‘We gaan ook maar naar bed. Morgen hebben we weer een gezellig dag, met de kinderen die allemaal thuiskomen.’
Bert knikt. Hij werpt nog één blik op het fotoalbum dat op de kast ligt.
Toch vreemd, denkt hij. Alleen de naam Leufeld was genoeg om die jongen zo van streek te maken.
Hij doet het licht uit. Buiten is het stil. Alleen het zachte knisperen van de open haard is nog hoorbaar.

(Morgen komt het vervolg!) Matthias twijfelt

                                                                                                                                         Matthias twijfelt

Joke is druk aan het werk in de Berghut. Max komt haar deze zaterdag helpen in de bediening. Zijn zus en zijn vriendin moeten kleine kinderen skiles geven. Rosalie samen met Hannah en Sofie samen met Caren. Rosalie en Hannah hebben de beginnertjes en Sofie en Caren de gevorderden. De kinderen zijn ingedeeld op leeftijd en vaardigheid. Hannah en Rosalie geven les op de Weisstannebühl en Sofie en Caren zijn op de Gröfeld piste, de grote piste die eindigt bij het huis de ouders van Caren, en waar je boven ook de andere kant op kan skiën naar Broland. Iedere maand worden de groepjes ingedeeld tijdens de vergadering van de vrouwen die dit allemaal voor Markus zijn skischool regelen.  Voor het niveau van de groepjes bepalen ze dan welke skileraressen aan de beurt zijn.
David de vriend van Sofie is als Bolke de Beer aan het werk. Als assistent bij het team van Sofie en Caren. Anton is de Bolke op de Weisstannebühl. Ze geven daar les aan een groepje hele jonge kinderen. Het lesprogramma voor de kinderen bouwt zich op, over de verschillende pistes.
Ze beginnen altijd op de Weisstannebühl, dan daarna les op de andere kant van deze piste. De Eichen piste.
Matthias heeft met Minke afgesproken dat hij met Bob de Weisstannebühl op zal lopen. Om verder te oefenen met zijn speurtocht tijdens lawines.
Hij is vanaf de andere kant gekomen, over de Eichen piste naar boven gelopen. Waar hij onderaan zijn auto geparkeerd heeft. Langzaam loopt hij door het dal tussen de pistes in.
Bob loopt vlak naast hem. Opeens zien ze een hele skigroep aankomen. En hij ziet zijn dochter voor de groep uit skiën als lerares.
Ook Hannah ziet plotseling Matthias en zwaait vanaf haar skigroepje, waar ze nu voorstaat naar hem. Rosalie ziet hem ook en glimlacht. ‘Zo, hee, wat heeft die man een eind omhooggelopen.’
‘Ja, inderdaad, hij zal wel met Bob weer moeten oefenen op “snuffelen in de sneeuw”.’
‘Kinderen, luister goed, hier gaan jullie naar beneden skiën. Skistokken onder jullie armen en goed door de knieën buigen. Dan glijden jullie aan de overkant heel hard omhoog, en hoeven we maar een klein stukje te klimmen.
De kinderen knikken aandachtig. Hannah kijkt nog één keer kort naar Matthias. Hij steekt zijn hand op en glimlacht bemoedigend terug. Daarna richt ze haar aandacht weer volledig op haar groep. Rosalie zal als eerste vertrekken, de leerlingen erachter aan en Hannah sluit het groepje.
‘Klaar? Achter elkaar vertrekken. Houd voldoende afstand en kijk goed naar degene voor je.’
Het eerste kind zet af achter Rosalie aan, gevolgd door de rest van de groep. In een keurige rij slingeren ze de helling af. De ski's glijden goed recht over de sneeuw. De kinderen buigen diep door hun knieën. Precies zoals Hannah heeft uitgelegd. Ze schieten met vaart de overkant weer omhoog. Lachend komen ze slechts een paar meter onder de plek, waar de helling het laatste stukje omhoogloopt, tot stilstand
‘Heel netjes!’ roept Hannah tevreden. ‘Dat scheelt jullie een flinke klim.’
Matthias kijkt het tafereel van bovenaf aan na. Wat geven die meiden toch fantastisch les.
Ze houden de hele groep goed in de gaten, geven duidelijke aanwijzingen en hebben ook altijd nog plezier in Bolke de Beer die op afstand skiet om op de kinderen te letten en in te kunnen grijpen als er iets echt misgaat.
Bob blijft ondertussen keurig naast hem lopen. Zijn neus gaat af en toe even omhoog, alsof hij de geuren van de passerende kinderen en de ski's in zich opneemt, maar op een zacht woord van Matthias loopt hij weer rustig verder.
Als de laatste leerling veilig is aangekomen, kijkt Hannah nog even naar boven. Ze zwaait naar Matthias. ‘Veel succes met Bob!’ roept ze.
‘Dank je!’ antwoordt Matthias. ‘En jullie een fijne les!’
Matthias kijkt haar even na. Hij voelt zich trots. Dan geeft hij Bob een opdracht. Hij laat hem ruiken aan een halve zakdoek. De grote pop heeft hij vanochtend vroeg boven aan de zijkant van deze piste verstopt, met de andere helft van de zakdoek erbij.
Vervolgens is hij met de auto naar de berghut gereden en met de pop nog een stuk verder omhoog gelopen, naar een plekje net buiten de piste. Daar heeft hij de pop onder een dikke laag sneeuw verstopt.
'Kom maar, jongen. Wij hebben ook nog genoeg werk te doen.'
Met rustige passen vervolgen ze hun weg door de sneeuw, langs de piste omhoog.
Plotseling rent Bob een klein stukje vooruit en duwt zijn neus in de sneeuw.
Even later begint hij te blaffen en krabt hij met zijn voorpoten de sneeuw weg. Matthias loopt naar hem toe en helpt voorzichtig de sneeuw verder te verwijderen.
Samen zien ze de pop tevoorschijn komen. Matthias tilt hem op en beloont Bob uitbundig. Vol blijdschap beseft hij dat het hem is gelukt Bob dit te leren.
Bob kwispelt uitbundig terwijl hij de beloning aanneemt. Zijn ogen blijven op Matthias gericht, alsof hij wacht op de volgende opdracht.
'Goed gedaan, jongen,' zegt Matthias terwijl hij hem een aai over zijn kop geeft. 'Precies zoals we geoefend hebben.'
Hij begraaft de pop opnieuw onder de sneeuw, dit keer iets dieper en op een andere plek. Bob kijkt aandachtig toe, maar moet daarna een eindje verder meelopen voordat Matthias hem laat omkeren. Zo kan hij niet alleen op zijn geheugen afgaan, maar moet hij zijn neus gebruiken.
'Zoek!'
Bob rent terug. Zijn neus glijdt vlak boven de sneeuw, van links naar rechts. Af en toe stopt hij even, snuift diep en vervolgt zijn weg. Matthias volgt op een afstand en grijpt niet in. Bob moet het zelf oplossen.
Na enkele minuten verandert zijn houding. Zijn staart komt omhoog en hij versnelt. Vastberaden loopt hij naar een kleine sneeuwheuvel aan de rand van de piste. Hij snuffelt kort, blaft één keer en begint fanatiek weer te graven.
Nog voordat Matthias hem bereikt, steekt een stukje stof door de sneeuw. Lachend helpt hij de laatste laag weg te scheppen. Daar ligt de pop opnieuw.
'Geweldig, Bob.'
Hij knielt neer, beloont hem uitgebreid en laat hem even spelen. Daarna kijkt Matthias omhoog naar de besneeuwde hellingen. Elke oefening brengt Bob dichter bij het echte werk. En als die dag ooit komt, zal elke minuut die ze samen hebben getraind van onschatbare waarde zijn.
(vervolg van dit hoofdstuk)

Nu lopen ze door naar de berghut, waar Matthias eerst even wil lunchen. Daarna moeten hij en Bob helemaal teruglopen. Eerst omhoog, vervolgens door het dal tussen de Weisstannebühl en de Eichenbühl. Boven op de Eichenbühl heeft Matthias iets verstopt in een enorme sneeuwhoop. Straks zal Bob ernaar moeten zoeken.
Bob is blij dat hij de goede snowboots heeft aangetrokken die hij achter in zijn auto had gelegd. Ook zijn ski-jack bewijst vandaag, hoog in de bergen, weer zijn waarde.
Wanneer hij de berghut binnenloopt, ziet hij dat Hannah en Rosalie met hun skiklasje ook aan een tafel zitten. Max is heel even bij zijn vriendin gaan zitten.
Joke steekt glimlachend haar hand op zodra ze Matthias ziet binnenkomen. Bijna automatisch glijdt haar blik naar Hannah, om te zien of zij hem ook heeft opgemerkt.
De gedachte schiet opnieuw door haar hoofd. Matthias en Hannah hebben dezelfde haarkleur. En hoe langer ze kijkt, hoe meer gelijkenissen ze ziet. Zou dat zijn wat die oude vrouw, die een paar weken geleden hier was, had bedoeld? Dat Matthias misschien de biologische vader van Hannah is?
Joke schudt de gedachte van zich af. Ze kent Matthias eigenlijk nog niet echt goed. Immers toen zij nog in Nederland woonde, met Karel en Chris, zou Nora Bauer in verwachting van haar eerste dochter zijn geworden.  Karel en zij waren destijds nog niet gescheiden. Chris was al geboren en zijzelf was toen in verwachting van Cato.
Het is toch onmogelijk om op basis van een paar uiterlijke kenmerken zulke conclusies te trekken. En toch... die opmerking van de oude vrouw blijft aan haar knagen.
Hannah kijkt op als Matthias langs haar tafel liep. Heel even kruisten hun blikken elkaar.
‘Goedemiddag meisje’,  zegt Matthias vriendelijk.
‘Ja, hallo Matthias,’ antwoordt Hannah met een glimlach.
 Bob drinkt even uit een bakje achter de bar en kruipt dan bij Matthias onder de tafel.
‘Ik denk dat je niet te lang wilt blijven zitten,’ zegt Max die weer bij zijn vriendinnetje weggegaan is om verder te werken. ‘Je hebt nog een flink stuk terug te lopen toch.’
Matthias knikt. ‘Ja inderdaad en Bob moet straks nog iets uit die sneeuwhoop zien te halen."
Max glimlacht. ‘Dat heb je zeker weer goed verstopt?’
‘Ja zeker. Dat is om hem goed te laten oefenen. Hij doet het echt heel goed hoor.’
Joke loopt naar de bar. Met haar hand even op haar buik. Denkend aan haar toekomstige kindje. Bjorn komt net de keuken uit met het kopje soep dat Matthias besteld heeft.
Hij kijkt naar vragend naar Joke. ‘Is deze voor Matthias?’ Ze knikt bevestigend. Hij loopt even naar zijn tafeltje. Zet de soep neer waar twee kaasstengeltjes bij liggen en streelt Bob snel over zijn hoofd. ‘Wat heerlijk dat jij zo met Bob bezig bent.’
Als hij terug naar de keuken loopt, stopt hij even bij de eettafel van de skileraressen.
‘Ha meiden, gezellig dat jullie hier zijn, met Bolke.’ Hij knipoogt naar Anton. ‘Maar waar zijn Sofie en Caren eigenlijk?’
Max die net langs loopt. Draait zich om. ‘Oh, die zijn met hun groep van het hogere niveau boven op de piste bij het Gröfeld Haus bezig.’
‘We moeten toch weer eens met onze hele vriendengroep een middag samen skiën,’ zegt hij.
Bjorn,  Anton, Rosalie en Hannah knikken instemmend.
‘Jazeker,’ zegt Rosalie. "Laten we aan het eind van de middag, als we straks met z'n allen in de Weinstube wat drinken, meteen een afspraak maken. Oeps, Bjorn, dat wordt dan wel lastig voor jou. Of kun je een keertje vrij krijgen?’
Joke, die net toevallig langsloopt, vangt het laatste deel van het gesprek op.
Ze glimlacht meteen. ‘Ach, natuurlijk kan dat wel. Bjorn kan heus wel eens een middag vrij zijn, als Minke dan tijd heeft om in te vallen.’
Matthias, die het gesprek heeft opgevangen, voelt een vleugje trots. Zijn dochter skiet inmiddels zo goed dat ze zelfs skilessen aan kinderen mag geven.
Hij en Bob moeten zo weer aan het werk. Zijn soep is inmiddels op. Met zijn elleboog op tafel en zijn hoofd steunend op zijn hand kijkt hij peinzend naar Hannah.
Zal ik het nu eindelijk eens zeggen...?
Joke loopt naar hem toe om zijn soepkom mee te nemen.
‘Gaat het wel, Matthias?’
Hij kijkt haar aan en zucht zacht.
‘Ja, hoor... op zich wel. Alleen...’ Hij laat zijn blik even afdwalen naar Hannah. ‘Er is iets wat ik Hannah al een tijd wil zeggen. Maar ik weet niet of ik dat wel moet doen. Immers ik kan daar iemand anders heel erg mee kwetsen.’
Joke kijkt hem onderzoekend aan.  ‘Waarom zou je het niet moeten zeggen?’ vraagt ze zacht.
Matthias haalt zijn schouders op. ‘Omdat ik niet weet hoe ze het opvat. Misschien maak ik het alleen maar ingewikkeld.’ Joke zet de soepkom op haar dienblad, ze is eerlijk gezegd nieuwsgierig.  ‘Is het iets waar ze verdrietig van wordt?’
‘Nee... dat denk ik niet. Maar ze zal toch wel  heel verbaasd zijn en geschokt over wat haar moeder heeft uitgehaald.’
Kwets je er iemand mee?’
Matthias aarzelt. Dan schudt hij zijn hoofd. Streelt Bob zacht, die zijn kop op zijn schoot heeft gelegd.
‘Ben je bang voor haar reactie.’
Matthias glimlacht flauwtjes. ‘Waarschijnlijk heb je daar wel gelijk in. Maar niet alleen die van haar, maar ja, ook van …. eh.’
‘Waar gaat het eigenlijk over? Ligt de waarheid in het het feit haar biologische vader  te zijn?  Vraagt Joke.
Matthias zwijgt. Hij kijkt haar verbouwereerd aan. Maar geeft geen antwoord. Slaat zijn hand voor zijn mond.
Joke klopt hem zacht vriendelijk op zijn schouder. Dan loopt ze met de soepkom naar de  keuken.
Op dat moment loopt Hannah langs zijn tafel.
‘Gaan Bob en jij zo weer naar buiten, verder met het zoek trainen?’ Vraagt ze opgewekt.
Bob springt overeind. Tegen haar aan. De kinderen van de skiklas kijken allemaal vrolijk naar de grote hond.
Ja inderdaad, we lopen zo terug naar boven en daar heb ik nog iets liggen dat Bob in een sneeuwhoop zal moeten zoeken.
Hannah glimlacht, ze wil verder lopen, naar Rosalie en haar skiklasje,  maar Matthias houdt haar even tegen.
'Hannah...’
Ze kijkt hem aan. ‘Ja?’
Hij voelt zijn hart sneller kloppen. Nu ze hem zo aankijkt, lijkt alles wat hij had willen zeggen ineens verdwenen.
‘Laat maar,’ zegt hij met een kleine glimlach. ‘Dat komt nog wel een keer.’
Hannah kijkt hem nieuwsgierig aan, maar glimlacht vervolgens terug.’
‘Goed. Dan hoor ik het wel als je eraan toe bent.’
Ze loopt terug en met haar klasje naar buiten.
Joke kijkt Matthias met opgetrokken wenkbrauwen aan.
‘Zie je wel? De moeilijkste stap heb je zojuist alweer uitgesteld.’
Matthias lacht beschaamd.
‘Ik weet het...’
Terwijl hij opstaat om weer met Bob naar buiten te gaan, neemt hij zich voor dat hij de volgende keer zijn moed niet meer zal verliezen.
Bob en hij lopen terug naar de Eichenbühl en daar in de buurt laat Matthias Bob weer aan iets wat hij in zijn rugzak had gestopt snuffelen.
De gedachte aan Hannah wordt door de kracht en snelheid van Bob in een keer weggemaaid uit zijn hoofd.
‘Onvoorstelbaar Bob, wat heb je dat fantastisch gedaan.’
Bob heeft de andere pop gevonden en legt hem aan de voeten van Matthias neer. Hij omhelst de hond en beloont hem met een lekker hondenbrokjes.
Dan lopen ze samen naar beneden, naar de daar geparkeerde auto.
Een half uur later rijdt Matthias bij Hotel Golf am See de parkeerplaats op, brengt Bob naar binnen en vertelt Minke en René wat hun hond een super kanjer is.
‘Wat heerlijk om te horen. Hoeveel moeten we nu met je afrekenen?’
‘Oh, ik stuur je de factuur morgen wel op. Overmorgen kom jij, Minke, weer met de je vriendinnen en hun puppy’s toch?’
Minke knikt glimlachend. Ze nemen afscheid en Matthias rijdt terug naar Ranitz.
(Morgen komt het vervolg!) In de Weinstube

                                                                                                                               In de Weinstube

De middag schiet voorbij en even na vijf uur is de hele vriendengroep in de Weinstube.
Ze staan gezellig bij de bar, als Chris en Toni als laatste binnenkomen. Zij hebben de grote kabelbaan bij de Eberhütte piste van zo’n 2600 meter hoogte bediend.
Markus, de vader van Toni is erg trots op zijn enorme skischool en de skiliften in Leufeld.
Chris studeert doordeweeks, maar helpt in de weekenden en tijdens de vakanties altijd zijn partner Toni. Daarnaast heeft Markus nog meer personeel in dienst. Zijn vrouw Wendy verzorgt de volledige administratie, naast haar housekeeping-uren bij Minke in het hotel.
‘Ha vrienden, wat een gezelligheid. Leuk om weer eens een gezamenlijke  skitocht af te spreken.’
‘Ja, zeker Chris,’ zegt Max. ‘Maar we moeten dat wel voor de Kerstvakantie doen. Maar jij,  David, Anton, Hannah en ik zitten dan natuurlijk nog midden in onze studie.'
‘Ja, klopt,’ zegt Hannah, ‘maar ik wil wel een vrijdag vrij nemen. Dan kom ik donderdag weer naar huis.’
‘Oh, dat zou perfect zijn,’ zegt David. ‘Ik kan dat ook wel doen en jij Max?’
‘Ja hoor, dat vind ik prima. Maar Sofie, mogen jullie op school zomaar een vrijdag vrij nemen?’
‘Jawel. Rosalie, Caren en ik hebben de vrijdag voordat de kerstvakantie begint toch al vrij. Als we juist die dag kiezen, zou dat heerlijk zijn. Daarna heeft niemand meer tijd, want Markus zal ons twee weken lang wel vol plannen met skilessen.’
Toni schiet in de lach.
‘Vol plannen? Haha! Nou, reken daar maar op. Jullie zullen allemaal worden ingepland. Chris en ik ook, net als de twee Bolken. En Bjorn, kun jij een vrijdag vrij nemen?’
Bjorn knikt.
‘Dat moet wel lukken. Ik heb nog een paar vrije dagen staan. Als ik het op tijd aanvraag, doet jullie vader, Sofie en Max, daar vast niet moeilijk over.’
‘Mooi,’ zegt Anton tevreden. ‘Dan hoeven we nu alleen nog de juiste vrijdag te prikken.’
David neemt een slok van zijn drankje en kijkt de kring rond.
‘De vrijdag vóór de kerstvakantie toch? Dan kunnen de meesten vrij nemen en hebben Sofie, Rosalie en Caren al vakantie.’
‘Dat lijkt mij de beste optie,’ zegt Anton. ‘Dan zijn de pistes nog net niet overvol.’
‘Precies,’ vult Toni aan. ‘In de kerstvakantie is het hier altijd ontzettend druk. Dan staan de liften de hele dag vol met toeristen. En zijn wij eigenlijk bijna allemaal aan het werk toch.’
‘Inderdaad, dan moeten wij juist werken,’ zegt Toni lachend. ‘Dus daarna hoeven we echt niet meer op een gezamenlijke skitocht te rekenen.’
Iedereen knikt instemmend. En ze heffen hun glas omhoog. Proostend op hun toekomstige tocht.
‘Hee kijk, wat grappig, daar komen Bernie en Noah.’  De mannen die net binnen komen zwaaien naar het vriendengroepje en nemen plaats aan de bar.
‘Waar gaan we eigenlijk naartoe?’ vraagt Rosalie. ‘Blijven we in Leufeld of pakken we een ander skigebied?’
‘Ik zou willen dat we eens een keer naar de Zugspitze gaan. Dat is natuurlijk wel supergaaf, maar dan zouden we daar eigenlijk twee dagen naar toe moeten gaan, misschien in Ehrwald of zo overnachten. Wij kunnen daar de zwarte afdalingen nemen, maar ja, dat is nu natuurlijk niet handig om te doen.’
‘Ja David, dat is wel een super idee, maar misschien kunnen we dat eind februari of begin maart eens doen. Laten we hier maar de Eberhütte pakken’ Iedereen knikt tevreden.
‘Nu krijg ik honger,’ grinnikt Caren. ‘Zullen we wat bitterballen bestellen?’
Even later pakken ze allemaal een van de bitterballen die dampend op de bar bij hun in de buurt worden gezet.
‘Perfecte timing,’ zegt Max terwijl hij zijn glas leegdrinkt.  ‘Ik zal ons plan straks wel even in ons vriendenappje zetten.’
‘Hee Hannah, wat heb jij rare blauwe plekken op je arm. Ben je gevallen met skiën vanmiddag?’ vraagt Anton aan zijn vriendin.
‘Eh, ja, gek eigenlijk,’ zegt David ook die het opeens bekijkt. David, die samen met Anton geneeskunde studeert, kijkt aandachtig naar haar arm. Terwijl hij de plekken bekijkt, schiet hem ineens iets te binnen.
‘Meisje, voel je verder wel goed?’
'Ja hoor,  ik voel me wel goed hoor,’
Rosalie staart haar aan. ‘Oh, en tijdens de lunch zei je dat je buikpijn had toch?’
Hannah krijgt een blozend gezicht. ‘Ja, maar hoe dat kwam,  dat weet jij wel.' 
Anton en David kijken elkaar aan.  Ze wisselen een veelbetekenende blik. De blauwe plekken die zonder duidelijke oorzaak waren ontstaan, misschien ook wel eens een  bloedneus en nu ook buikpijn... afzonderlijk hoefde het niets te betekenen, maar samen vormen deze klachten een patroon dat hen allebei ongerust maakt.
‘Hannah,’ zegt David voorzichtig. ‘Mag ik je iets vragen? Krijg je die blauwe plekken vaker? Ook als je je niet hebt gestoten?’
Ze haalt haar schouders op. ‘Volgens mij wel. Ik dacht eigenlijk dat het door het skiën kwam.’
‘En je zei mij vorige week toch dat je op school een bloedneus had gehad?’ vraagt Anton.
‘Heb je verder koorts gehad? Of ben je de laatste tijd erg moe?’ vraagt David.
Hannah denkt even na. ‘Nu je het zegt... ik ben de afgelopen weken wel sneller moe dan normaal. Maar ja, ik heb het druk gehad op school en nu de hele dag op de piste...’
Anton leunt iets naar voren. ‘Het kan heel goed iets onschuldigs zijn. Een virus bijvoorbeeld. Maar die blauwe plekken en bloedneus samen vinden wij niet iets om zomaar te negeren.’ Hij denkt wel te begrijpen waar die buikpijn waarschijnlijk van is.
In de vriendengroep voor de bar valt stilte.
‘Moet ik me nu zorgen maken?’ vraagt Hannah zacht.
‘Nee,’ antwoordt David meteen. ‘Probeer niet direct aan het ergste te denken. Er zijn verschillende verklaringen mogelijk. Maar ik zou wel graag willen dat je je bloed laat controleren bij mijn vader. Eigenlijk liever nog vandaag of morgenochtend.’
‘Bloed controleren?’ vraagt Caren.
‘Ja,’ zegt Anton. ‘Met een eenvoudig bloedonderzoek kunnen artsen vaak al zien of er bijvoorbeeld een tekort aan bloedplaatjes is, of dat er iets anders speelt waardoor iemand sneller bloedt of blauwe plekken krijgt. Zonder onderzoek kun je daar niets zinnigs over zeggen.’
Hannah kijkt onzeker naar haar arm. Nu pas lijken die paar donkere plekken haar echt op te vallen.
‘Ik dacht dat ik me gewoon had gestoten.’
‘Dat kan natuurlijk nog steeds,’ zegt David. ‘Maar wij vinden het verstandig om het  even te laten onderzoeken.
Rosalie legt haar hand op Hannahs arm.
‘Kun jij je vader even bellen, David of Hannah nu of morgenochtend langs kan komen?’ zegt ze vastberaden. David knikt en pakt zijn mobiel uit zijn broekzak. Hij loopt naar een stil plekje en belt zijn vader even.
Hannah glimlacht zwakjes.  ‘Jullie maken me nu wel een beetje zenuwachtig.’
‘Dat is niet de bedoeling, schat,’ zegt Anton rustig. ‘De bedoeling is juist dat je het laat nakijken. Meestal blijkt er uiteindelijk iets goed behandelbaar aan de hand te zijn. Maar als het wél iets ernstiger is, dan is vroeg onderzoek altijd beter dan afwachten.’
David komt terug en vertelt dat hij nu meteen met Hannah naar haar vader kan gaan. Ze maken een einde aan hun borrel.
Max zegt nog even dat hij de skidag in de groepsapp zal zetten.
Noah hoort dat David Hannah meeneemt naar de dokter voor bloedonderzoek
(Morgen komt het vervolg!)

Hij loopt direct naar hen toe. De vriendengroep loopt naar buiten, maar Noah kan nog net Anton aanspreken.
‘Anton, wat is er met Hannah aan de hand? Waarom gaat ze nu met David naar de dokter?’
Anton beseft dat Noah als oom ongerust moet zijn en legt het kort uit.
‘Je weet dat David en ik allebei geneeskunde studeren. Door die vreemde klachten die Hannah heeft, denken we ook aan een ernstige bloedziekte, misschien zelfs leukemie. Als dat zo is, kan een stamceltransplantatie nodig zijn. Daarbij wordt haar zieke beenmerg vervangen door gezonde stamcellen van een haar vader.   
Noah voelt het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. Niemand behalve hij weet dat Henri helemaal niet Hannahs biologische vader is. Als Henri geen match blijkt te zijn, zal onvermijdelijk de vraag rijzen waarom.  Hij draait zich geschokt naar zijn partner.
‘Hemel... moet ik Matthias nu bellen?’
Anton die hem dit hoort zeggen, kijkt Noah vragend aan.
‘Waarom Matthias?’ vraagt hij zacht.  
Bernie slaat zijn arm om zijn partner. Noah opent zijn mond, maar krijgt geen woord over zijn lippen. Zijn hart bonst in zijn borst. Als de arts inderdaad aan leukemie denkt, zullen ze vroeg of laat een donoronderzoek doen. En dan... Dan komt de waarheid vanzelf boven tafel.
Hij kijkt Bernie aan en schudt langzaam zijn hoofd. ‘Ik... ik weet niet wat ik moet doen.’
Noah sluit zijn ogen. Altijd heeft hij gezwegen. Niet voor zichzelf, maar om Henri, Matthias en vooral Hannah te beschermen. Tenminste, dat had hij zichzelf altijd voorgehouden. Nu voelde dat zwijgen ineens als een tikkende tijdbom.
‘Als Henri geen match is...’fluistert hij.
‘Dan,’ valt Bernie snel in, ‘kan jij misschien als oom een match zijn.
Anton fronst. ‘Dat hoeft niets te betekenen. Een ouder is niet altijd een geschikte donor.’
Plotseling gaat zijn telefoon. Hij kijkt en ziet dat David hem belt.
Hij loopt naar buiten. ‘Wat, oh er is niets aan de hand. Jemig wat een geluk. Het is gewoon een allergische reactie geweest, zegt je vader. Wat een geluk.’
‘Nee,’ zegt Noah schor tegen zijn partner. ‘Maar als uit het DNA-onderzoek blijkt dat hij niet eens haar vader is... dan stort alles in.’  Hijkijkt zijn partner  aan. Hij beseft dat hij de woorden niet meer kan inslikken.
‘Tja, ik zal Matthias maar even bellen.’
Bernie laat zich weer op de barkruk zakken en staart voor zich uit. ‘Als David straks een stamceltypering aanvraagt...’
‘Dan komt de waarheid waarschijnlijk vanzelf boven water,’ mompelt Noah.
Opnieuw valt er een stilte.
‘Ja, je moet Matthias bellen,’ zegt Bernie uiteindelijk. ‘Niet omdat hij dit zou kunnen voorkomen, maar omdat hij het recht heeft om te weten wat er met Hannah aan de hand is.’
Noah haalt zijn telefoon uit zijn zak. Zijn duim blijft even boven Matthias' naam hangen voordat hij op het scherm tikt. De telefoon gaat over.
‘Noah, hallo,’ klinkt Matthias' stem.
Noah haalt diep adem en vertelt in een paar zinnen wat er met Hannah is gebeurd en dat ze inmiddels in de Weinstube in Leufeld is. Aan de andere kant van de lijn blijft het even stil.
‘Nee...’ zegt Matthias geschrokken. ‘Wat afschuwelijk voor dat meisje. Moet ze nu naar het ziekenhuis?’
Op datzelfde moment komt Anton weer naar binnen gelopen.
‘Alles is in orde met Hannah,’ roept hij opgelucht naar Bernie en Noah.
Noah houdt zijn hand voor de telefoon.
‘Wacht even, Matthias. Anton komt net terug. We zijn in de Weinstube in Leufeld en hij zegt dat alles goed is met je dochter.’
Bernie richt zich tot Anton.
‘Wat is er precies aan de hand met je vriendin?’
‘De buikpijn bleek gewoon door haar menstruatie te komen,’ legt Anton uit. ‘En die blauwe plekken op haar arm zijn geen kneuzingen, maar een allergische reactie. Waarschijnlijk op een insectenbeet.’
Noah geeft de informatie direct door aan Matthias.
Aan de andere kant van de lijn klinkt een diepe zucht van opluchting.
‘Godzijdank...’ Even blijft het stil.
‘Noah,’ zegt Matthias dan zacht. ‘Ik denk dat het moment is gekomen om Henri de waarheid te vertellen. Dat Hannah mijn biologische dochter is.’
Hij slikt hoorbaar.
‘Maar ik zie er zo tegenop. Henri is al die jaren getrouwd geweest met Nora Bauer... en uiteindelijk heeft hij nooit een eigen kind met haar gekregen.’
Noah leunt met zijn schouder tegen de bar aan en sluit heel even zijn ogen.
‘Misschien heb je gelijk,’ zegt hij. ‘Na vandaag besef ik hoe snel alles anders kan zijn. Stel dat het wél ernstig was geweest... Dan zou Hannah eindelijk weten wie haar echte vader is.’ Aan de andere kant van de lijn blijft het een paar tellen stil.
‘Daar ben ik ook bang voor,’ antwoordt Matthias. ‘Ik heb mezelf jarenlang voorgehouden dat ik haar beschermde. En Henri ook. Maar eigenlijk beschermde ik vooral mezelf.’
‘Henri verdient de waarheid,’ zegt Noah voorzichtig. ‘En Hannah ook.’
‘Ik weet het. Ik wil alleen niet degene zijn die Henri's wereld instort. Hij heeft Hannah opgevoed. Hij is degene die haar leerde fietsen, haar troostte als ze verdriet had en haar hielp met haar huiswerk. Voor haar ís hij haar vader.’  Matthias slaakt een diepe zucht.
‘Ik ken Henri. Hij zal zich verraden voelen. Door Nora... en door mij.’
Noah knikt, ook al kan Matthias hem niet zien.
‘Wanneer ga je het hem vertellen?’
‘Zo snel mogelijk. Ik wil alleen eerst met Hannah praten. Zij moet het van mij horen voordat het via iemand anders bij haar terechtkomt.’
‘Dat lijkt me verstandig.’
Op de achtergrond hoort Noah stemmen. Bernie is met Anton in gesprek en lacht opgelucht. De spanning van de afgelopen minuten lijkt langzaam uit de ruimte weg te trekken.
‘Ik ga ophangen vriend,’ zegt Noah.  
‘Bedankt dat je me meteen hebt gebeld.’
Ze verbreken de verbinding. Even blijft Matthias naar het donkere scherm van zijn telefoon kijken. Hij weet dat dit gesprek niet het einde van de onrust betekent. Het is pas begin van een hele nieuwe situatie. Hij besluit om morgenvroeg   Hannah even te bellen om samen een afspraak te maken.
(Morgen komt het vervolg!)Afspraak met Hannah

                                                                                                                           Afspraak met Hannah

Na het gesprek met Noah loopt Matthias met zijn twee hondenvrienden de tuin in. Hij verlaat het erf met de honden naast zich. Zonder aarzelen lopen ze de tuin uit en het besneeuwde weiland in.  Op weg naar het smalle bergpad dat langzaam omhoog slingert.
Jip en Job zijn altijd razend enthousiast.  Het is behoorlijk besneeuwd. Ze rennen voor hem uit, springen door de sneeuw en kijken af en toe even om, alsof ze willen controleren of hun baasje hen wel volgt.
Peinzend over hoe hij nu toch Hannah moet vertellen dat hij haar echte vader is, loopt hij achter de honden aan.  Zijn gedachten draaien maar om één ding. “Hoe moet hij Hannah vertellen dat hij haar echte vader is? Hoe breng je zo'n waarheid onder woorden zonder haar wereld volledig op zijn kop te zetten?” Plotseling wordt zijn gepeins ruw onderbroken.
Hij schrikt op door heftig geblaf van de honden. Ze staan ietsjes verderop naast het pad stil en blaffen roepend hun baasje. Fel, aanhoudend geblaf galmt tussen de besneeuwde hellingen.
Als hij vlak bij ze is, ziet hij iets liggen waarvoor ze staan.  Oh hemel. Daar ligt een oude vrouw.  
Hij rent de laatste meters, laat zich op zijn knieën vallen en draait haar voorzichtig op haar rug. Op hetzelfde moment verstijft hij.
‘Nee moeder..., lieve moeder wat doe jij hier.’  Hij schreeuwt ontzet en zakt op zijn knieën naast de oude vrouw, die zijn moeder blijkt te zijn. Hij pakt haar koude hand vast en voelt hoe de paniek door zijn lichaam schiet.
Een rauwe kreet ontsnapt aan zijn keel terwijl hij zich over haar heen buigt.
Met tranen in zijn ogen blijft hij naast haar op zijn knieën zitten, niet wetend of hij hier nu nog op tijd is. Met bevende vingers voelt Matthias aan haar hals.  Een zwakke polsslag. Hij sluit zijn ogen van opluchting.
Zijn moeder ademt oppervlakkig. Haar gezicht is bleek en haar grijze haren liggen in de sneeuw. ‘Oh, ze leeft nog ... Godzijdank.’
‘Mama, kunt u mij horen?’ Matthias is stomverbaasd dat zij hier ligt. Ze woont ver weg van hem, in de hoofdstad van Oostenrijk. Het prachtige Wenen. Zijn vader is lang geleden overleden. Daarna is zijn moeder terug verhuisd naar de stad waar ze geboren is.  Waar haar broer ook nog woont.
Met zijn moeder heeft hij sindsdien  al jaren niet echt meer een goed contact. Hij gaat heel af en toe bij haar op bezoek en zij komt hoogstens twee keer per jaar bij hem langs.  Dat ze nu hier ligt, verbaasd hem ontzettend.
Heel even bewegen haar oogleden. ‘Matthias...’ Zijn naam klinkt zacht.
‘Mama, ja, ik ben hier. Wat is er met je gebeurd? Wat doe je hier? Ik wist helemaal niet dat je langs zou komen.’
Zijn honden zijn inmiddels stil geworden. Ze zitten dicht tegen de oude vrouw aan, om haar met hun eigen warmte te beschermen.
Matthias trekt voorzichtig zijn dikke jas uit en legt die over haar heen. Daarna haalt hij zijn telefoon tevoorschijn. Hij belt de alarmcentrale. Er wordt snel opgenomen. Hij legt snel uit wat en waar er iets gebeurd is.
‘Mijn moeder ligt bewusteloos op het bergpad boven het oude weiland hier in Ranitz. Ze ademt nog, maar ze is onderkoeld. Stuur alstublieft zo snel mogelijk een ambulance.’
Terwijl hij exacte locatie doorgeeft, houdt hij haar hand vast. Als hij heeft opgehangen, kijkt hij opnieuw naar haar.
Haar ogen gaan langzaam open.
‘Waarom... ben je hier, mama?’ vraagt hij zacht.
Ze kijkt hem aan, alsof ze moeite moet doen hem te herkennen.
‘Ik wilde je gewoon verrassen.’ Ze valt weer stil en haar ogen sluiten. Op hetzelfde moment blaffen Jip en Job, zijn labradors, ze zien namelijk iets aankomen.
De ambulance neemt haar mee naar het ziekenhuis. Matthias brengt Jip en Job terug naar huis en rijdt vervolgens zelf ook naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis is zijn moeder al onderzocht. Het zal wel goed komen met haar. Ze is waarschijnlijk gestruikeld en gevallen, waarbij ze meteen bewusteloos is geraakt. Ze heeft wel kneuzingen, maar de dokter zegt dat ze het even zullen aanzien, maar dat ze zeer waarschijnlijk morgen of overmorgen wel weer naar huis gehaald kan worden.
Ze slaapt.  Matthias rijdt terug naar huis. Als hij de auto in zijn garage zet, ziet hij opeens iets wat hij eerder niet gezien heeft. Een kleine tas waar wat spulletjes van zijn moeder in zitten. Hij is nog steeds een beetje in de war door alles wat hem vandaag is overkomen.
Hij besluit Hannah direct te bellen om een afspraak te maken. Nadat hij voor zichzelf een omelet met knoflook en uitjes heeft gebakken, schenkt hij een kop koffie in.
Hij gaat op de bank zitten. Jip en Jop liggen rustig in hun mand. Hij pakt zijn telefoon, drukt op het nummer achter Hannahs naam en krijgt haar al snel aan de lijn.
‘Ha, meisje, hoe is het met jou? Ik hoorde van Noah dat je onverwacht bloedonderzoek hebt gehad. Is alles goed afgelopen?’
‘Ha, Matthias, wat lief dat je me daarover belt. Ja hoor, alles is gelukkig in orde. De vader van David heeft me onderzocht en ontdekt wat er precies mis was. Daar heb ik nu medicijnen voor gekregen. Maar oh wat lief dat je me belt.’

(Morgen komt het vervolg!  

‘Ja, Hannah, luister… Ik wil graag een afspraak met je maken. Ik wil iets met je bespreken.’
Even blijft het stil aan de andere kant van de lijn.
‘Eh… tja… Ik ben nog tot dinsdag thuis in Möbach. Maandag zijn we vrij van de hotelschool, dus dinsdagochtend rijd ik weer vroeg terug.’
‘Och, meisje toch. Wanneer zouden we dan kunnen afspreken? Morgen moeten jullie vast nog skilessen geven. Zou morgenavond lukken? Of anders maandagochtend?’
‘Morgenavond is prima. Kan ik samen met Anton komen?’
Matthias valt even stil. Wat nu? Ach, denkt hij, laat maar. Misschien is dat juist wel goed.
‘Oké, komen jullie morgenavond maar gezellig koffiedrinken, lieverd.’
‘Dat doen we. Tot morgenavond dan.’
‘Tot morgenavond.’
Nadat hij heeft opgehangen, blijft Matthias nog even met zijn telefoon in zijn hand zitten. Morgen zal hij eindelijk vertellen wat hem al die tijd heeft beziggehouden. Alleen al de gedachte eraan bezorgt hem opnieuw een knoop in zijn maag.
De volgende ochtend rijdt hij vroeg naar het ziekenhuis waar zijn moeder ligt. Als hij binnenkomt, is ze net door de dokter onderzocht. Hij spreekt de arts aan in de gang, vlak voor de kamer van zijn moeder.
‘Goedemorgen, meneer Gruber. Uw moeder is stabiel, maar voor de zekerheid willen we haar in ieder geval tot morgen hier houden. We gaan cardiologisch onderzoek doen, omdat we vermoeden dat er sprake is van hartproblemen. Mogelijk heeft dat ertoe geleid dat ze gisteren is gevallen. We zullen daarom een aantal onderzoeken uitvoeren. Het bloed voor bloedonderzoek is inmiddels afgenomen.’
‘De eerste resultaten daarvan verwachten we later vandaag of morgenochtend. Pas daarna kunnen we met meer zekerheid zeggen wat er precies aan de hand is.’
Matthias knikt. ‘Begrijpelijk. Ze maakt dus  wel een goede indruk.’
‘Dat doet ze inderdaad,’ antwoordt de arts met een geruststellende glimlach. ‘Ze is goed aanspreekbaar en haar toestand is op dit moment stabiel. Dat is positief. Maar gezien haar leeftijd willen we geen enkel risico nemen.’
‘Nee, natuurlijk niet. Dank u wel, dokter.’
De arts steekt zijn hand op ten afscheid en loopt de gang door. Matthias kijkt hem nog even na, haalt diep adem en opent vervolgens de deur van de kamer.
Zijn moeder zit rechtop in bed met haar leesbril op het puntje van haar neus. Een tijdschrift ligt opengeslagen op haar schoot, maar zodra ze hem ziet verschijnen, legt ze het weg.
‘Daar is mijn grote zoon,’ zegt ze glimlachend. ‘Je bent vroeg.’
‘Ik wilde eerst even horen hoe het met je gaat.’
‘Ach jongen, ik mankeer vast niets.  Ze maken zich hier wel druk om het te onderzoeken. Ik ben gewoon ongelukkig terechtgekomen.’ Ze zucht. ‘Ik heb wel soms pijnstoten in mijn borst.’
Matthias trekt een stoel naast haar bed en gaat zitten.
‘De dokter vertelde me net dat ze toch denken dat er misschien iets met je hart aan de hand is. Juist daarom willen ze het onderzoeken,’ zegt Matthias rustig. ‘Soms merk je er zelf weinig van.’
Ze haalt haar schouders op.  ‘Als zij dat nodig vinden, moeten ze dat maar doen. Ik wil alleen zo snel mogelijk weer naar huis.’
‘Waarschijnlijk mag je morgen al naar huis, als alles onderzocht is en als ze weten wat ze voor je kunnen doen.’
‘Dat hoop ik maar.’
‘Ja, als het in orde is, dan zal ik je terugbrengen je huis in onze grote stad.’
Even valt er een stilte. In de gang rijdt een verpleegkundige met een medicijnkar voorbij.  Achter haar aan een medewerkster met een kar waarop koffie, thee en drankjes staan. Deze vrouw komt even de kamer in. ‘Wilt u wat drinken mevrouw Gruber?’
‘Ik zou wel een glaasje thee lusten. Mijn zoon, mag hij een kopje koffie van u hebben?’
De medewerkster schenkt het voor ze in.
‘En hoe is het met jou?’ vraagt zijn moeder ineens. ‘Je kijkt alsof je al dagen niet goed hebt geslapen.’  Matthias glimlacht flauwtjes.
‘Zo erg is het niet. Maar ik was natuurlijk wel heel erg geschrokken gisteren toen ik jou gevonden heb.’ 
Ze kijkt hem onderzoekend aan. ‘Dat maak je mij niet wijs. Er zit je nog iets dwars.’
Hij laat zijn blik even naar het raam dwalen. Ze kent hem veel te goed.
‘Vanavond komt een meisje uit Möbach met haar vriendje,  Hannah en Anton, even koffiedrinken bij mij. Ze hebben een hond die getraind moet worden.’ Hij verzint het laatste snel.’
‘Oh, Hannah. Die naam ik toch weleens eerder gehoord. Is dat niet de dochter van die Nora? Die vrouw waar je vroeger als een verkering mee hebt gehad?’
‘Ja mam, dat is zij.’
Als de koffie en thee even later op is, vertrekt Matthias terug naar huis.
Hij zal die middag door het ziekenhuis worden gebeld met de uitslag van het onderzoek van zijn moeder. Ondertussen maakt hij zich zorgen over hoe hij Hannah moest vertellen wat hij voor haar betekent.
Rond vijf uur, terwijl hij met een biertje voetbalwedstrijden op televisie zit te kijken, gaat zijn telefoon. Het is Jane Zauner, de moeder van Caren en Anton. Ze heeft net van Anton gehoord dat hij straks met zijn vriendin naar Matthias zal gaan. Ze vraagt of Siera vanaf vanavond een paar dagen bij hem kan verblijven.
De reden van haar verzoek is dat zij en haar man Bernhard de komende twee dagen druk bezig zijn met de uitbreiding van hun appartementencomplex. Naast het bestaande gebouw worden nog twee appartementen aangebouwd. Omdat Caren op school zit en Anton op de universiteit is, leek het haar een goed idee om Siera tijdelijk ergens anders onder te brengen.
De oude schuur naast de stal, waarin enkele jaren eerder al appartementen waren gerealiseerd, wordt nu verder verbouwd. De vraag naar overnachtingsmogelijkheden was de afgelopen jaren zo groot geworden dat ze uiteindelijk hebben besloten ook de rest van de schuur om te bouwen tot extra appartementen.
In het grote woonhuis hebben ze immers ruimte genoeg om fietsen en ski's op te bergen. Hun eigen materiaal. De ski’s van de gasten kunnen in een warmhoudruimte bij de appartementen geplaatst worden.
Snel geeft hij Jane positief antwoord. Het is prima om Siera bij hem onder te brengen.
'Natuurlijk,' antwoordde hij. 'Laat Anton Siera maar meebrengen. Ze is hier van harte welkom. Ik zal ook nog met haar wat oefenen.’
Jane slaakte hoorbaar een zucht van verlichting.
'Wat fijn. Bernhard en ik waren al aan het bedenken wie we anders zouden kunnen vragen.'
Ze hangen op.  Hij kijkt op de klok. Het is inmiddels tien over vijf. Het ziekenhuis zal toch niet vergeten zijn te bellen?

(Morgen komt het vervolg!)Hannah en  Anton naar Ranitz

                                                                                                                   Hannah en Anton naar Ranitz

Rond half acht die avond gaat de telefoon. Het is de arts uit het ziekenhuis. Hij vertelt over de onderzoeksresultaten van zijn moeder. Ze hebben ontdekt dat de oude dame een pacemaker nodig heeft. De vraag is of hij wil dat de ingreep hier plaatsvindt of in de woonplaats van zijn moeder. Hij antwoordt dat het het beste is als de pacemaker hier wordt geplaatst. Zodra ze weer naar huis mag, zal hij haar zelf terugbrengen. Ze spreken af dat hij de volgende dag weer bij zijn moeder op bezoek komt. Even twijfelt hij of hij oom Hartmut, de broer van zijn moeder, zal bellen om hem op de hoogte te brengen.
Maar dan gaat de deurbel. Hij staat op en loopt naar de voordeur.
‘Ha, Anton en Hannah,’ zegt hij glimlachend. Naast hen staat Siera, vrolijk met haar staart te kwispelen.
‘Kom binnen,’ zegt hij terwijl hij de deur verder opendoet.
Siera glipt als eerste naar binnen. Meteen snuffelt ze nieuwsgierig in de hal en loopt daarna kwispelend naar de woonkamer, alsof ze precies weet waar ze moet zijn. Daar vangen Jip en Job haar meteen op.
‘Hoe is het met je moeder? Wij hoorden van Antons moeder dat je moeder op het bergpad gevallen is en nu in het ziekenhuis ligt.’ vraagt Hannah zodra ze haar jas heeft uitgetrokken. Aan haar stem hoort hij dat ze zich oprecht zorgen maakt. Jouw oma dus, denkt hij plotseling.
Hij zucht even voordat hij antwoord geeft.
‘De arts uit het ziekenhuis belde net. Ze hebben ontdekt dat ze een pacemaker nodig heeft.’
Anton knikt bedachtzaam. ‘Dat is schrikken.’
Ja,’ knikt hij. ‘Maar aan de andere kant is het ook een opluchting dat ze weten wat er aan de hand is. Ze willen de pacemaker hier plaatsen. Dat leek mij het verstandigst. Als ze daarna weer naar huis mag, breng ik haar zelf terug.’
‘Dat klinkt als een goed besluit,’ zegt Hannah.
‘Precies. Morgen ga ik weer bij haar langs. Ik wilde eigenlijk net haar broer, mijn oom Hartmut bellen om hem in te lichten.’
Vanuit de woonkamer geblaf van de honden. Siera heeft een favoriet speeltje ontdekt en komt trots aanlopen. Met de bal in haar bek kijkt ze het gezelschap vragend aan. Even moet iedereen lachen. Job en Jip lopen achter haar aan. Spelen gezellig verder met haar.
Voor het eerst die dag voelt de spanning iets minder zwaar. Het bezoek van Anton en Hannah doet hem goed. Voor een paar momenten verdwijnen de zorgen naar de achtergrond.
Maar nu, nu moet hij het Hannah toch vertellen. Het is eigenlijk wel goed dat Anton erbij is. Als ze in paniek raakt, kan haar vriend haar helpen en troosten.
Even later zitten ze met z’n drieën in de woonkamer aan de koffie. Op tafel heeft Matthias een schaal met lekkere cakeplakjes gezet. De honden zijn erbij gaan liggen. Siera ligt tussen hen in.
‘Matthias, vertel eens. Waarom wilde je zo graag eens met mij praten. Je zei me dat je iets met mij wilde bespreken.’
Hij staart haar aan. Het lijkt alsof Job zijn baasje gestrest vindt raken. Hij staat op en legt zijn kop op de knieën van Matthias, die diep zucht.
‘Hannah, lieve Hannah, ik weet gewoon niet hoe ik je dit moet vertellen.’ Hij kijkt haar zwaar verdrietig aan.  Anton en zij schrikken er beide van.
Zuchtend start hij dan toch. ‘Eh... we gaan even ver terug in de tijd. Je weet van je zus Klara dat je oma steeds maar beweerde, dat ik, die in die tijd gezellig verkering met Nora, je moeder had, dat ik de vader zou zijn van Klara.’
Hannah knikt bevestigend. ‘Ja, zeker, dat bleef ze maar volhouden Oma, terwijl ze wel wist dat opa zijn eigen dochter bereden had. En nota bene, niet alleen mijn moeder, maar ook de zuster van zijn eigen vrouw. De moeder van Noah, heeft hij zo behandeld.’
Anton slaat zijn arm om zijn vriendin heen. ‘Die tragische toestanden die hier door ontstaan zijn.’
Hannah buigt haar hoofd naar beneden.
‘Ja, ik weet dat hij ook de vader van Noah is geweest. Noah en ik zijn goede vrienden en weten alles van elkaar. Wat ik je nu ga zeggen weet je oom Noah ook.’
Matthias sluit zijn ogen en slaat zijn handen voor zijn gezicht.
‘Hannah, lieve meid. Je moeder en ik hebben tot haar overlijden aan toe altijd een relatie onderhouden. Niemand heeft dat natuurlijk geweten. Alleen Noah dus. Nora, je moeder was vaak bij mij in Ranitz. We gingen samen ook weleens naar Innsbruck op stap. Maar…’
Hannah en Anton kijken hem vol verbazing aan. ‘He? Had ze nog altijd verkering met jou, ondanks het feit dat ze met papa getrouwd is?’
‘Lieverd, ja. En ik moet je nu iets vertellen. Je hebt een geweldige vader Henri. Maar je biologische vader... dat ben ik. Jij bent mijn officiële dochter.’
‘Nee... O, mijn God...’ gilt Hannah verschrikt. Ze slaat een hand voor haar mond. ‘Het is zo gek, maar sinds ik je na mama's begrafenis heb ontmoet, voel ik iedere keer iets als ik je zie of spreek. Alsof er een onverklaarbare band tussen ons is. Dát is dus de reden.’
Even valt er een stilte.
Dan pakt Matthias de draad weer op. Hij vertelt hoe ze geboren werd en dat hij daarbij aanwezig was. Ook vertelt hij hoe hij schrok toen hij hoorde dat Paul – de vader van David en de huisarts wiens andere zoon, Koen, ooit omkwam bij de brand in het oude Gröfeld Haus – bij haar een bloedonderzoek heeft gedaan.
‘Noah heeft me gebeld en het me vertelt. We dachten meteen: als ze bloed of beenmerg nodig heeft, moet ik me direct melden. Gelukkig bleek er niets ernstigs aan de hand te zijn. Maar toen voelde het me aan dat ik je de waarheid niet langer kan onthouden.’
Opnieuw valt er een diepe stilte.
Matthias staat op en loopt naar de keuken om de koffiepot te halen. Wanneer hij terug de kamer in komt, staat Hannah al op. Zonder iets te zeggen loopt ze op hem af en slaat haar armen om hem heen. Snel zet hij de koffiepot op tafel en sluit haar stevig in zijn armen.
Ze blijven een tijdlang zwijgend staan.
Op dat moment voelt Matthias zich intens gelukkig. Zijn dochter houdt werkelijk van hem.
Ze zijn alle drie diep onder de indruk van de waarheid die nu aan het licht is gekomen.
Anton kijkt vol verbazing naar zijn vriendin en haar biologische vader.
‘Maar Matthias, weet je moeder dit ook? Zijn er nog meer mensen die dit weten?’
Matthias schudt zijn hoofd. ‘Nee, nee, Noah is de enige die het weet. Mijn moeder weet het ook niet hoor. Ik heb hier vannacht lang over na liggen denken. Ik zou het graag stil willen houden. Besloten onder ons. Ik wil Henri niet opnieuw kwetsen. De schok voor hem toen hij hoorde dat niet ik, maar Jakob Holzer, de vader van je moeder, de vader van Klara is geweest. En. Ja, ik ben blij dat jij het nu weet, en jij Anton, maar ik zou het hier graag bij laten. Dat moet toch kunnen? Net zoals dat Karel, de vader van Cato, ook niet weet dat wij, hij en ik, familie van elkaar zijn. Zijn vader was een neef van mijn vader. Ze kwamen allebei uit het Gruber geslacht. Dus zijn overleden dochtertje Cato, was een achternichtje van mij. '
Hannah en Anton kijken elkaar aan. Dan knikt Anton. ‘Ja, goed idee, om het verder niet rond te sprankelen. Immers Henri is altijd vanaf jongs af aan, altijd heel goed voor je geweest toch?”
Hannah knikt bevestigend.
‘Ja, maar toch, ik wil dan graag vaak bij jou komen, papa Matthias. Vanaf het eerste moment dat ik je ontmoet heb, heb ik dat bijzondere gevoel gekregen. Dus dit is daar dan de oplossing voor.’
‘Ja, schatje, intelligent dochtertje. Je bent hier altijd welkom alsof dit je huis is, ik zal je de sleutel geven, zodat je altijd wanneer je wilt hier kunt zijn. Boven is er nog een lege kamer. Die kan je voor je zelf inrichten. Maar laten we Henri toch niet zijn vaderschap afnemen.’ Anton en Hannah knikken vrolijk naar Matthias en laat op de avond vertrekken ze pas. Als ze weggaan kruipt Hannah nog een keer in haar vaders armen.

(Morgen komt het vervolg!)Vertrekken naar Leufeld

                                                                                                                Vertrekken naar Leufeld

Karin en Bert slapen lekker uit. Nog een dagje en dan vertrekken ze met het hele gezin,  alle kinderen van Karin. En met Paco naar Leufeld voor een heerlijke wintersportvakantie.
Mirte en Janneke zullen samen gedurende de wintersportvakantie  voor Black Pearl en de kippen zorgen. Dat vinden Bert en Karin hartstikke lief en zijn ze heel dankbaar voor.
Om 10.00 uur die ochtend zitten ze lekker aan de koffie met warme croissantjes in de keuken. Paco hebben ze al buiten rond het huis laten lopen. Straks maken ze nog een boswandeling met hem en zetten ze Black Pearl in de wei.
Na de wandeling rijdt Bert met Karins grote auto naar een garage in Teisze. Daar wordt een dakkoffer op de auto gemonteerd. Daarin kunnen straks de gehuurde ski's mee in Leufeld, maar op de heenreis is er alvast ruimte voor alle skischoenen, die ze al een paar jaar hebben en de helmen. Zonder de dakkoffer zou het allemaal niet in de achterbak passen.
Na het ontbijt ruimt Karin de tafel af.  De ontspannen sfeer in huis voelt heerlijk. Morgen zal het een stuk drukker zijn, met koffers, tassen en Lucas, Bram en Sara. Die brengen aan het eind van de middag al hun spullen en slapen dan de nacht ook bij hun moeder in hun oude woonhuis.
‘Hebben we alles nu wel zo’n beetje geregeld?’ zegt Bert terwijl hij een slok van zijn koffie neemt.
Karin glimlachte. 'Volgens mij wel. We hebben toch dat lijstje in de woonkamer liggen, wat we nog even kunnen controleren.'
Bert knikt tevreden. ‘Dan zal ik zo die dakkoffer op halen.’
Niet veel later stapt hij in de grote auto en rijdt naar Teisze. Het is rustig op de weg. Onderweg geniet hij van het winterse landschap.  .
Bij de garage staat de monteur hem op te wachten. Binnen een half uur is de dakkoffer stevig op het dak bevestigd. Samen controleren ze nog even of alles goed vastzit en of de koffer soepel open en dicht gaat.
‘Nu kunnen wij een hoop extra bagage meenemen,’ zegt Bert tevreden.
Als hij thuis het bospad op rijdt, ziet  hij Karin al op het erf staan. Paco rent enthousiast naar de auto en springt kwispelend om Bert heen zodra hij uitstapt. Zo grappig, zo goed Paco Bert nu helemaal kent en blij met hem is. Bert is de laatste tijd wel heel veel in het Boshuis.
‘Oh, het ziet er goed uit, dat grote bak op het dak,’ zegt Karin.
Bert kijkt tevreden omhoog naar de glanzende dakkoffer op het dak. ‘Zeker. Nu kunnen we morgen tenminste alles in laden.’
Samen lopen ze naar binnen. De rest van de middag verloopt rustig. Ze nemen nog een keer het lijstje door en weten dat alles echt goed geregeld is.
Later op de middag komen Mirte en Janneke nog even langs. Karin laat zien waar het voer voor de kippen staat en vertelt hoe ze Black Pearl iedere dag in de wei kunnen zetten. Als ze met hem in het bos willen gaan rijden, dan is dat natuurlijk perfect. Beide vriendinnen kunnen paardrijden.
'Maak je maar geen zorgen hoor’ zegt Mirte glimlachend. ‘Alles komt goed. Genieten jullie maar heerlijk van de vakantie. Zo gaaf dat jullie inmiddels volwassen kinderen gezellig meegaan.'
Het geeft Karin een gerust gevoel dat haar vriendinnen zo lief zijn hier bij het Boshuis alles te verzorgen.  Morgen kan het avontuur naar Leufeld eindelijk beginnen.
Net voor het avondeten komen Lucas, Bram en Sara thuis.
‘Ha, mama, ha Bert! We hebben zo’n zin in deze heerlijke wintersportvakantie in Leufeld. Net als vorig jaar! We gaan echt genieten.’
Bert en Karin kijken vrolijk op. ‘Ja, Lucas, inderdaad, wij hebben er ook enorme zin in.’
‘Ah Mam,’ zegt Sara, ‘ik zie dat je de kofferbak al hebt laten plaatsen op de auto.’
‘Ja, dat heeft Bert vanmiddag laten doen.’
De kinderen hebben alle drie hun koffer nog even in de eigen slaapkamer gezet. Daar hebben ze altijd nog wat wintersportkleding liggen, dus dat zullen ze straks na het eten, voor het slapen gaan nog even inpakken. Ze zullen allemaal op tijd naar bed gaan, want ze willen al rond half zeven vertrekken, om zes uur opstaan.
‘Ik ben zo benieuwd,’ zegt Bram, ‘of we die Max, Chris en Toni weer zullen zien. Net als vorig jaar.'

‘Ha, kijk daar eens, dat zijn ook gasten van ons,’ wijst Max naar de zonen van Greet en Sara en haar twee broers. ‘Het zijn ook Nederlanders. Net als de opa van Chris’. 
Michiel, de zoon van Greet ziet Max staan en steekt zijn skistok omhoog. Hij groet terug met een zwaai. Toni en Max glijden met hun snowboard naar het groepje toe.  ‘Hallo, zeg wat leuk om jullie hier te ontmoeten. Logeren jullie allemaal bij ons in het hotel?’
‘Nee, wij drieën logeren in een appartement in Haus Gröfeld met onze moeder,’ zegt Sara wijzend op Bram en Lucas. ‘Maar ik geloof dat we vanavond wel met z’n allen, bij jullie dineren.’
'Ah, gezellig. Lukt het skiën een beetje?’  Alle jongens knikken.
Sara lacht. ‘Ja zeker. Het is hier heerlijk. Zo’n fijne rode afdaling. Ja, mijn broers en vrienden willen ook wel een zwarte doen, maar daar heb ik geen zin in.’
Nu valt Toni in. ‘Oh, leuk, ik ben Toni. Mijn vader is de eigenaar van de alle skiliften en de skischool. Zijn jullie hier nog lang? Ik wil jullie wel een mooie zwarte afdaling laten zien. We zouden morgen z’n allen kunnen skiën met. Ja toch Max?’ Max knikt instemmend.
Toni spreekt natuurlijk Duits. Sara verstaat alles en vertaalt het snel voor de jongens.
‘Jongens, dit is Toni. Hij wil morgen wel met jullie een zwarte afdaling doen. Zijn vader is de baas van de skischool en van de skiliften.’
‘Oh, wat gaaf! Nou dat doen we heel graag. Waar zullen we afspreken?’ Max vertaalt het snel voor Toni.
‘Ik stel voor om ze mee te nemen naar de Eberhütte. Dan kan die vrouw,’ hij kijkt naar Sara, ‘lekker in de ligstoel zonnen boven op de piste en pakken wij de cabine naar de bovenste afdaling.’
Sara lacht, ‘dan kan die vrouw zonnen.’ Ze verstaat en vertaalt alles. ‘Goed plan zeg. Ik zal het ze even voorstellen. Rond tien uur morgenochtend daar verzamelen?’
‘Ja, prima.’

‘Ja, lacht Sara, toen zijn we de die zwarte piste opgegaan. Jullie geskied daar en ik lekker in zo’n terrasstoel in de zon gezeten.’
Bert lacht ook. ‘Nou, het klinkt allemaal heerlijk. Nou zijn je moeder en ik wel deze zomer in Leufeld** geweest maar nu kijk ik echt uit naar de wintersport!’
Ze schuiven even aan de tafel en Bram schenkt iedereen een glaasje wijn in. Als sommelier vindt hij dat altijd heerlijk om te doen. Deze wijn, daar zijn ze allemaal gek op, komt uit Frei Laubersheim, van de druiven van de wijngaard van de familie Bernhard.
Wijn en mousserende wijn zijn de grote passie van deze familie.  De wijngaarden hun wijnhuis behoren tot de beste locaties in West-Rheinhessen, aan de zuidelijke rand van de Nahe. Hier verbouwden de Romeinen 1800 jaar geleden al vijgen, amandelen, kastanjes en vooral druiven voor de wijnbouw.Ze drinken nu de Cuvee Bjorn, kwaliteitswijn, de nieuwste creatie van zoon Justus, een aromatische en elegante wijn met verfrissende zuren. Bram is hier pas weer op bezoek geweest. Bert en Karin kijken er alweer naar uit om in het voorjaar weer die kant op te gaan.
Terwijl iedereen geniet van de wijn, staan Sara en Lucas op om de tafel te dekken. In de woonkeuken legt Karin de laatste hand aan het diner. Alleen de rijst moet nog gekookt te worden. Ze heeft de kipfilet in blokjes gesneden en goudbruin gebakken. Daarna heeft ze de kip toegevoegd aan de pan waarin ze eerder ui, paprika en bleekselderij zacht heeft gebakken. En gevuld met kerrie saus potten. De geuren vullen de keuken en verheugen iedereen naar wat er straks op tafel zal verschijnen. Ze weten precies wat hun moeder kookt.
Even later genieten ze van de heerlijke maaltijd. Karin had die middag ook nog zelf appelmoes gekookt. Ze gebruikt altijd wel tien appels en kookt ze dan in kleine stukjes met een schepje suiker en een scheutje citroensap.
‘Oh, schat, wat is het toch weer heerlijk deze maaltijd,’ zegt Bert.
‘Ja mam, het is absoluut verrukkelijk. Altijd heerlijk vind ik dit. Ook de pasta Bolognese die je vaak maakt, ook zo lekker.’ Karin kijkt haar dochter liefdevol aan.
‘Ja,’ schiet Bram in de lach. ‘Daar hoort natuurlijk die verrukkelijke Italiaanse wijn uit Piëmont bij.’
Even later ruimen ze af en Bert ruimt snel de afwasmachine in. Hij wil hem aanzetten, zodat hij uit kan als ze morgenvroeg wegrijden. Karin loopt met Sara even naar buiten om Black Pearl op de stal te zetten. Als ze morgenvroeg weggaan, zullen ze hem op de stal laten. Want Mirte en Janneke zullen in de loop van de ochtend voor hem komen zorgen.
Paco loopt gezellig met zijn grote paardenvriend mee naar de stal. Hij zal hem vast missen als ze in Leufeld zijn.
Binnen zitten Bert en  de jongens  inmiddels al te genieten van een lekker magnum ijsje, koffie nemen ze nu vanavond niet, want ze willen op tijd naar bed, zodat ze goed kunnen slapen voor de reis.
Sara pakt voor haarzelf en voor haar moeder ook een ijsje.
‘Oh mam wat is het toch heerlijk om met z’n allen naar Leufeld te gaan.’ Bert knikt bevestigend.  Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik heb er ontzettend veel zin in.’

** Terug naar Leufeld

(Morgen komt het vervolg!)

De volgende ochtend om zes uur gaat overal de wekker op de telefoons van de kinderen af. Karin is al beneden en Bert staat al onder de douche in de badkamer bij hun slaapkamer. De kinderen delen met ze drieën de andere badkamer. Sara heeft gisterenavond voor het slapengaan nog even gedoucht. Even voor half zeven lopen ze naar buiten om de auto in te ruimen. Karin gaat nog even bij Black Pearl kijken. Ze aait hem zachtjes over zijn hals en kust hem op zijn neus. Bert sluit intussen het huis af en precies om half zeven rijden ze het dorp uit in de richting van de snelweg.
Het is nog rustig op de weg. De eerste zonnestralen kleuren de horizon zacht oranje terwijl een dunne nevel boven de weilanden hangt. Karin heeft een thermoskan koffie tussen de voorstoelen gezet en kijkt glimlachend naar buiten. Ze deelt broodjes uit en schenkt voor iedereen een kopje koffie in. 
‘Wat is het heerlijk om zo vroeg op pad te zijn,’ zegt ze. ‘Het voelt dat de vakantie nu echt begonnen is.’
Bert knikt terwijl hij de auto soepel de snelweg op stuurt. ‘Als het zo rustig blijft, zijn we mooi op tijd.’
Achter in de auto is het een stuk stiller. Sara heeft haar hoofd al tegen het raam gelegd en kijkt dromerig naar het landschap dat langzaam voorbij glijdt. Haar broers zijn druk bezig met hun telefoons, al duurt het niet lang voordat ook zij zich verliezen in de stilte van de vroege ochtend. Paco ligt  deels op de grond en met zijn kop Karins schoot.
Na ruim drie en een half uur rijden besluiten ze de eerste pauze te nemen. Langs de snelweg stopt Bert  de auto bij een tankstation met café. Zodra iedereen is uitgestapt, strekt hij zich eens uitgebreid uit.
Binnen drinken ze alle vijf een kop koffie en voor Paco heeft het café een bakje water staan.
‘Nog misschien zes of zeven uurtjes,’ zegt Sara opgewekt, ‘en dan zijn we weer in Leufeld.’
Na de korte pauze stappen ze weer in. Bert start de motor en voegt rustig in op de snelweg. Kilometer na kilometer laten ze Nederland achter zich, terwijl het landschap langzaam verandert en de bergen in de verte steeds duidelijker zichtbaar worden.
Net voor de grens van Oostenrijk stoppen ze nog een keer in een klein dorpje. Paco springt vrolijk de auto uit. Hij plast meteen tegen de eerste de beste boom, voordat ze over een terras naar binnen lopen.
‘Nee, toch, wat een toeval , dat is, dat is toch…’ Lucas kijkt zijn broer aan.
‘Wie bedoel je? Oh, dat meisje daar. Ja ik weet wie het is. Dat is Hannah. De dochter van die dramatische vrouw die we vorig jaar winter in het hotel gezien hebben.’
‘Nora Bauer, bedoel je,’ zegt Karin.
‘Hè, die vrouw die afgelopen zomer van die berg afgevallen is.’ mompelt Bert.
Hannah loopt hier stage. Samen met haar vriendinnen van de hotelschool is ze tijdelijk geplaatst in dit restaurant om praktijkervaring op te doen. Zij ziet ineens de Nederlandse familie en herkent het meisje en de jongens met wie ze vorig jaar op de piste bij de Eberhütte zo'n gave afdaling hebben gedaan.
Even aarzelt Hannah. Zal ze naar hen toe lopen? Vorig jaar hadden ze elkaar maar één middag gezien, maar toch voelt het alsof ze bekenden zijn. Ze glimlacht en groet ze.
‘Goedemiddag,’ zegt ze zodra ze bij hun tafel staat. ‘Hebben jullie weer een plekje uitgezocht?’
Lucas kijkt op. Eerst ziet hij alleen het schort en het dienblad. Dan herkent hij haar gezicht.
‘Hannah!’
Ze schiet in de lach. ‘Dus je weet nog wie ik ben.’
‘Natuurlijk,’ zegt Lucas. ‘Zo'n zwarte afdaling vergeet je niet zomaar.’
Bram knikt instemmend. ‘En al helemaal niet omdat jij ons daarna de kortste weg terug naar het hotel wees.’
‘Dat was achteraf misschien niet de slimste route,’ zegt Hannah lachend. ‘Jullie waren helemaal buiten adem.’
‘Vooral zij,’ zegt Karin, terwijl ze met haar duim naar Sara wijst.
Paco, die onder de tafel is gaan liggen, spitst zijn oren zodra Hannah door haar knieën zakt.
‘Dag, hondje,’ zegt ze zacht.
Paco staat meteen op, kwispelt uitbundig en duwt zijn neus tegen haar hand.
‘Zijn jullie op reis naar Leufeld?’ vraagt ze vervolgens.
‘Ja,’ antwoordt Karin. ‘We logeren in de appartementen van Haus Gröfeld.’
‘Dan hebben jullie een goede plek uitgekozen. Dat is van de ouders van Anton, mijn vriend.'
Hannah knikt. ‘Ik weet zeker dat jullie er geen spijt van krijgen.’
‘Nee meisje, wij hebben daar al meer keren gelogeerd.’
Oh, opeens schiet het Hannah door haar hoofd, dat dit oudere stel in de zomer bij de ongelukkige val van haar moeder aanwezig was.
Ze aarzelt. Vraagt dan maar snel wat ze willen drinken.
Terwijl ze terugloopt naar de bar, kijkt ze nog één keer om. Wat bijzonder dat ze elkaar juist hier weer tegenkomen, honderden kilometers van huis. Soms lijkt het alsof de bergen mensen steeds weer bij elkaar brengen.
‘Nou, wat een toeval zeg. Dat we hier iemand uit het Leufeld ontmoeten,’ zegt Sara. Haar moeder knikt bevestigend.
Als ze  weggaan zwaaien ze naar Hannah die achter de bar staat en even later rijden ze de grens over. Dan op weg door de Oostenrijkse dorpjes  naar het Leufeldgebied.
(Morgen komt het vervolg!) Aankomst in Leufeld

                                                                                                                     Aankomst in Leufeld

Om vijf uur rijden ze Leufeld binnen. Bert weet de weg naar Haus Gröfeld moeiteloos te vinden. Ze passeren Hotel Golf am See, waar Greet en Bas met hun zonen morgenmiddag zullen aankomen.  ‘Oh, wat gaaf zoveel sneeuw. Dat wordt heerlijk skiën,’ roept Bram.
Als ze achter het huis, bij het appartementengebouw, parkeren, stapt Jane, de eigenaresse,  vanuit het grote huis naar buiten.
‘Ha, Nederlandse familie! Wat gezellig dat jullie onze appartementen weer komen bewonen.’ Karin heeft er drie gehuurd: één voor de jongens, één voor Sara en één voor haarzelf en Bert. En voor de gezelligheid slaapt Paco ’s nachts bij Sara.
De koffers verdwijnen al snel in de juiste appartementen. De jongens slepen zonder morren hun koffers naar binnen, terwijl Paco achter zijn vrouwtje Karin aan loopt. Bert opent ondertussen het appartement voor hem en Karin en zet de boodschappentassen op het aanrecht.  Dan loopt hij terug naar de auto en pakt daar de laatste koffers. Karin ruimt snel de boodschappentas op. Boter, kaas , chocoladepasta en koffie cups, suiker en koffiemelk. Jane zal iedere ochtend broodjes aan de deur van het appartement in een tas hangen. Ontbijten zullen ze met z’n allen in het appartement van Karin en Bert doen, het grootste van de drie die ze hebben gehuurd. En waar ook de voedsel en water bakjes van Paco staan.
‘Hee Bert, kun jij de bak op de auto even openen. We moeten onze skischoenen er nog uithalen. De skiverhuur winkel is natuurlijk al dicht. Morgenochtend regelen we dat.’
‘Ja Lucas, we zullen ze er even uithalen. Anders worden ze vannacht veel te koud.’
De drie mannen lopen naar de auto en Lucas neemt ook de skischoenen van Sara mee naar binnen. Bert de langlaufschoenen van Karin en hem zelf.
Ze hebben van de zomer al gezocht naar de speciale langlauf paden waar honden op zijn toegestaan. Op reguliere loipes zijn honden vaak verboden omdat ze de sporen kapotmaken. Daarom gaan ze naar speciale Hunde-loipen. Die zijn achter het weiland bij het mooie chalet van Matthias in Ranitz. Waar Nora vroeger ook vaak met haar vriendje rond gleed op haar langlauf ski’s.
De jongens zullen lekker met Sara gaan skiën. En vanaf zondag met de zonen van Greet erbij. Greet en Bas zullen ook gaan langlaufen. Even later lopen ze met z’n vijven naar het centrum en duiken daar de Weinstube in. Het is een hond vriendelijk restaurant dus Paco mag mee naar binnen. Heerlijk, want behalve lekkere wijnen drinken, gaan ze hier ook even eten.
Ze kiezen voor het heerlijke traditionele Oostenrijkse gerecht: de Tiroler Gröstl. Lekkere gebakken aardappels, vlees (vaak spekjes) uien en een spiegelei. Karin bestelt daar een saladeschaal bij. Ze genieten van deze heerlijke start van hun wintersportvakantie. De mannen drinken een lekker biertje. Karin en Sara kiezen voor een heerlijke Oostenrijkse rode wijn. De Blauer Zweigelt van Domaine Wachau. Daar is Karin een jaar geleden met haar wijnvriendinnen ook op bezoek geweest. Het prachtige wijnhuis aan de Wachau. Ze geniet nog altijd van die schitterende wijnreizen. Ze waren hier geweest toen ze Wenen hadden bezocht.
‘Mama, Bert, wat is het toch geweldig dat we nog ieder jaar met jullie op wintersportvakantie gaan. Heel erg bedankt hoor.’
Bram knikt stralend bevestigend wat zijn broer zegt.
Na het diner wandelen ze rustig naar huis. ‘Welterusten allemaal, dag lieverd.’
Karin streelt Paco nog even over zijn kop en knuffelt hem, voordat hij bij Sara gaat slapen.
De volgende ochtend na lekker geslapen en ontbeten te hebben, lopen ze het centrum in. Eerst naar de skischool van Markus. Daar gaan ze de skipassen kopen.
‘Hee, Hollanders, wat gezellig dat jullie er zijn. Oh, wat een leuke hond.'
‘Ha mijnheer Berger,  hoe is het met u?’ zegt Bert. ‘Wij komen genieten van een heerlijke sneeuwvakantie. En nu even drie skipassen bij u bestellen.’
Markus kijkt ze tevreden aan. ‘Oh, hier gaat het prima hoor. Maar er heeft onlangs wel een griezelig incident plaats gevonden.’
Markus vertelt snel samenvattend het ongeval met Noah. Die gelukkig helemaal genezen is.
Bert kijkt hem schuddend geschrokken aan. Ook Karin en de kinderen luisteren zichtbaar onder de indruk naar deze gebeurtenis.
‘Wat een geluk dat het uiteindelijk goed is afgelopen,’ zegt Karin met een zucht van opluchting.
‘Dat kun je wel zeggen,’ antwoordt Markus. ‘We zijn allemaal enorm geschrokken. Sindsdien letten we nog beter op tijdens de lessen. Je weet nooit wat er kan gebeuren.’
‘Nee, dat is waar,’ zegt Bert. ‘Maar gelukkig is die Noah dan nu weer helemaal de oude.’
‘Ja,’ glimlacht Markus. ‘Hij werkt alweer vrolijk in de grote sportzaak in Möbach. Samen met Henri, de echtgenoot van de overleden Nora Bauer, waar jullie bij waren afgelopen zomer.'
Hij overhandigt de drie skipassen aan Bert.
‘Alsjeblieft. Ik wens jullie een fantastische week. De sneeuw is perfect en volgens de voorspellingen blijft het de komende dagen prachtig weer.’
‘Dat klinkt veelbelovend,’ zegt Bram enthousiast. 
‘Dan kunnen we straks meteen de piste op!’ vult Lucas lachend aan.
Karin rekent de skipassen af en geeft ze haar kinderen.
‘Bedankt, Markus. Fijn om je weer te zien. Zeg, met Karel en Joke, ook alles goed?’
‘Jazeker, ze wonen nu alweer een jaar samen. En Chris, hun zoon is de partner van Toni, mijn zoon.’
‘Oh, wat gelukkig voor ze.’
Ze nemen afscheid en lopen het gezellige centrum verder in. De terrassen liggen nog onder
een dun laagje sneeuw en uit een bakkerij komt de heerlijke geur van versgebakken brood en warme apfelstrudel. Toeristen slenteren langs de winkeltjes, terwijl kinderen uitgelaten sneeuwballen naar elkaar gooien.
‘Zullen we eerst nog even een warme chocolademelk drinken?’ vraagt Sara.
‘Goed idee,’ zegt Sara, ‘maar mam,  daarna gaan we de ski’s huren. Eerst dan even de skischoenen thuis ophalen.’
(Morgen komt het vervolg!)

Midden in het centrum nemen ze plaats op het terras van Hotel Post. Aan een andere tafel horen ze ook Nederlanders praten. Zo te zien een echtpaar met  twee jongelui. Als een van de jongen zich omdraait, roept Karin hem stomverbaasd toe:
‘Hee, Paul, wat een toeval dat jij hier ook op vakantie bent. Oh, en Jan, jij bent er ook bij.’
Het echtpaar kijkt Karin stomverbaasd aan. ‘Hè,’ zegt de moeder, ‘ken jij onze zoon en zijn vriend?’
‘Ja,’ antwoordt haar zoon bevestigend. ‘Jan en ik hebben een keer in het Boshuis van mevrouw gelogeerd. Dat was toen we met een stel studiegenoten in Utrecht  gingen golfen.’|
‘Oh ja,’ knikt zijn moeder, ‘dat was dat mooie appartement in dat Boshuis, waar je eens het paard van dat echtpaar verderop bij ons, hebt opgehaald.’
Paul knikt vrolijk. ‘Precies. Jan en ik hebben daar toen samen overnacht. Het was een heel gezellig weekend.’
‘Wat leuk om jullie hier tegen te komen,’ zegt Karin. ‘Hoe lang zijn jullie al in Leufeld?’
‘Sinds gisteren,’ antwoordt Paul. ‘We blijven een week. Vanmorgen hebben we de skipassen al gekocht en de ski’s gehuurd. We vinden de sneeuw  geweldig.’
‘Dat hebben wij ook gemerkt,’ zegt Sara enthousiast. ‘We kunnen haast niet wachten om vanmiddag weer de berg op te gaan.’
‘Zijn jullie hier voor het eerst?’ vraagt Jan.
‘Nee,’ antwoordt Karin. ‘We komen hier al jaren. Het voelt bijna als thuiskomen.’
‘Dat snap ik wel,’ zegt de moeder van Paul terwijl ze om zich heen kijkt. ‘Het is hier een prachtige omgeving.’
De ober zet de warme chocolademelk op tafel. Sara neemt meteen een slok en zucht tevreden.
‘Logeren jullie in Hotel Golf am See?’ vraagt de vader van Paul. Paul kijkt snel de andere kant op. ‘Bij de Nederlandse familie die vroeger vlak bij ons in de stad woonde.’
‘Nee, onze vrienden wel, maar wij logeren altijd in de appartementen bij Haus Gröfeld. Die liggen onder aan de grote piste. Waar je bovenaan verschillende kanten af kan skiën. Aan een kant is ooit de vorige eigenaar van Haus Gröfeld in een lawine terecht gekomen. Dat is de afdaling naast de gewone piste die hij toen met zijn vriend nam. Beide top skiërs, maar helaas brak een lawine uit. En is hij overleden.
Na nog wat te hebben bijgepraat, staan Karin, Bert en de kinderen op.
‘We moeten gaan weer verder. We hebben nog ski's te huren en moeten even de skischoenen thuis ophalen.’
‘Dan houden we jullie niet langer op,’ zegt de vader van Paul. ‘Wat een lieve hond is dit!’ Hij streelt Paco over zijn kop.
‘Misschien komen we elkaar deze week nog wel ergens op de piste tegen, zegt Paul en kijkt zijn vriend knipogend aan.
‘Dat zou leuk zijn,’ zegt Sara. ‘Veel plezier met skiën!’
Ze nemen afscheid en wensen elkaar een fijne vakantie. Terwijl Karin, Bert, Lucas, Sara en Bram met Paco richting hun appartement lopen om de skischoenen op te halen, kijkt Sara haar moeder glimlachend aan. Paco rent even voor ze uit. Genietend van de sneeuw waar ze doorheen lopen.
‘Wat is de wereld toch klein,’ zegt Sara.
Karin knikt. ‘Dat blijkt maar weer. Je verwacht elkaar in Nederland al nauwelijks tegen te komen, laat staan hier in Oostenrijk.’
Even later hebben ze de skischoenen opgehaald en lopen ze naar de skiverhuur, de grote zaak van de broers van Wendy. Bert en Karin huren mooie langlauf ski’s. Voor Bram, Lucas en Sara staan er, net als vorig jaar, weer perfect passende ski’s klaar. Zij besluiten die middag eerst een paar rustige afdalingen om er weer helemaal in te komen, op de Weisstannebühl doen.
Karin en Bert maken hun eerste skiwandeling vanuit huis richting Broland. Een langlauf loipe slingerend door een prachtig winterlandschap, waar Paco heel braaf vlak bij zijn vrouwtje blijft lopen. Karin weet dat hij officieel aan de riem gehouden moet worden, dus ze heeft hem een licht harnas met een lange lijn aangedaan.  
Zo kan hij heerlijk mee zonder andere langlaufers tot last te zijn.

(Morgen komt het vervolg!) Greet en Bas arriveren

                                                                                                                           Greet en Bas arriveren

De sneeuw kraakt zacht onder hun ski’s terwijl ze in een rustig tempo over de loipe glijden. De zon staat laag boven de besneeuwde bergtoppen en tovert duizenden fonkelingen op het witte landschap. Het is een heerlijke, heldere winterdag.
‘Wat is het hier toch prachtig,’ zegt Karin terwijl ze even stilhoudt om van het uitzicht te genieten.
‘Daarom komen we nu ieder jaar zomers en winters terug.'   Bert kijkt haar glimlachend aan.
‘Kunnen we heerlijk samen zijn!’ Karin blaast een zoen door de lucht naar hem.  
Paco kijkt nieuwsgierig om zich heen. Af en toe snuffelt hij aan een sneeuwhoop, maar zodra Karin weer verder glijdt, draaft hij onmiddellijk achter haar aan. Een paar tegemoetkomende langlaufers glimlachen als ze de enthousiaste hond zien. Omdat hij keurig naast Karin blijft lopen, levert hij niemand hinder op.
Na een klein uur bereiken ze een bankje aan de rand van het bos. Ze drinken wat water uit de thermosfles die Bert in zijn rugzak heeft meegenomen. De stilte is bijna tastbaar. Alleen het zachte geritsel van de bomen en het verre gelach van een groepje skiërs zijn hoorbaar.
Ondertussen vermaken Bram, Lucas en Sara zich uitstekend op de Weisstannebühl. In het begin zijn hun bewegingen nog wat onwennig, maar al snel hervinden ze het vertrouwde gevoel. Ze dagen elkaar uit om iets sneller de helling af te gaan en schieten lachend langs elkaar heen. Na een paar afdalingen voelt het weer sterk en zeker.
‘Zie je wel,’ roept Lucas enthousiast. ‘We zijn het helemaal niet verleerd!’
‘Dat zei ik toch,’ lacht Sara. ‘Morgen kunnen we zonder problemen een langere tocht maken.’
‘Laten we even bij de Berghut wat gaan drinken,’ stelt Bram voor. Zijn zus en broer knikken allebei bevestigend. Ze nemen nog een keer de lift naar boven en skiën dan rechtstreeks naar de Berghut waar Joke druk aan het werk is. Ze herkent haar landgenoten direct.
‘Ha, wat gezellig dat jullie er zijn. Vorig jaar nog met mijn zoon en zijn vriend geskied toch?’
‘Dag mevrouw Joke, ja zeker, we hebben zo’n heerlijke spannende afdaling gedaan. Waar onze zus,’ Lucas wijst naar Sara, ‘lekker in het zonnetje heeft gezeten. En nu, nu werkt u hier?’ Joke knikt met een blijde blik op haar gezicht.
‘Ha, ja, ik woon nu alweer een jaar hier. Bij mijn man Karel. Die kennen jullie toch nog wel? We hebben eens bij jullie moeder gelogeerd.’
‘Wat heerlijk voor jullie. En zoon Chris woont ook hier toch? Wij zouden heel graag nog eens met hem en Toni zijn vriend, een spannende afdaling willen doen. De vriendin van mijn moeder komt vanmiddag ook hier, met haar zonen en haar man. Zij logeren weer in Hotel Golf am See.’
Joke glimlachte. ‘Leuk, zeg. Ik zal Chris wel even een appje sturen dat jullie graag nog eens met hem en Toni willen skiën. Wat willen jullie drinken?’
Ze kiezen alle drie voor een biertje. Één biertje durven ze best te drinken als ze nog gaan skiën, maar daar blijft het dan ook bij.
Terwijl ze achter de bar de glazen vult, stuurt Joke snel een berichtje naar Chris. Vrijwel direct verschijnt zijn reactie. Hij is samen met Toni iets verderop op de piste bezig bij een skilift. Hij vraagt zijn moeder om het telefoonnummer van een van de Nederlanders die bij haar in de berghut zitten. Nog geen minuut later gaat Sara's telefoon.
‘Hé, Chris, wat lief dat je belt! Ja, we zitten nu bij je moeder in de Berghut. We vertelden haar net dat we heel graag, net als vorig jaar, nog eens zo'n spannende afdaling met jou, Toni en Max zouden willen maken.’
‘Dat moet geregeld kunnen worden,’ lacht Chris. ‘Maandag hebben we allemaal vrij. Dan kunnen we er een mooie skidag van maken.’
Ze spreken af om maandagochtend met z'n allen naar de top van de Gröfeld te gaan en vandaar de beroemde afdaling naar Ranitz te skiën. Daarna zullen ze met de bus terug moeten rijden naar Leufeld. Het is een lange, uitdagende route die vlak langs het chalet van Matthias loopt en bekend staat als een van de spannendste afdalingen van de omgeving.
Niet alleen Chris en Toni zullen meegaan. Ook Hannah, Max, Anton en Rosalie hebben vakantie en zullen meegaan. Dat belooft een gezellig én avontuurlijke dag op de piste te worden. De meiden hoeven die dag geen skilessen te geven.
‘Hee, Paul en Tom zitten hier ook.’ Ze zwaaien naar elkaar en even later schuiven Paul en Tom bij hen aan de tafel. ‘Heerlijk is het hier hè.’
‘Jazeker, maar maandag gaan wij de volgende stap zetten. Op een zwarte afdaling. Kennissen van ons die hier wonen, die wij vorig jaar ontmoet hebben, zoals de zoon van Joke en de zoon van de eigenaars van Hotel Golf am See, nemen ons mee naar een zwarte afdaling die start boven op de Gröfeld piste.’ Jan kijkt knikkend naar Paul met wenkbrauwen opgetrokken.
Lucas kijkt op zijn horloge. ‘Wij gaan weer jongens.’
Even later zeggen ze Joke gedag en skiën ze naar beneden. Vandaar uit lopen ze met de ski’s op hun schouder naar het appartement.
Karin en Bert zijn ook net thuisgekomen.
‘Hee, kids, hoe was het vandaag?’ Paco rent op ze af.
‘Heerlijk mam. We kwamen Joke tegen. Hebben in de Berghut wat gedronken en aan Joke gevraagd of we even met Chris een zwarte afdaling  kunnen doen.’
Lucas vervolgt zijn broer, ‘we hebben nu voor aanstaande maandag een mooie afspraak gemaakt. Dan gaan we hier met de gondel omhoog en skiën naar Ranitz.’
‘Leuk zeg, weer met de jongens van vorig jaar op pad dus. Maar kom, nu even snel omkleden, want Greet heeft me net gebeld dat ze aangekomen zijn. We hebben afgesproken met z’n allen bij hen in het hotel te eten.’
Een  half uurtje later lopen ze naar Hotel Golf am See. Minke zit daar achter de receptie.
‘Ha, volksgenoten, wat gezellig dat jullie weer in dit heerlijke dorp vakantie houden. Jullie logeren bij Jane hè?’
Bert knikt. ‘Ja, en we eten  gezellig bij jullie. Met onze vrienden die hier logeren.’ Op hetzelfde moment komen Greet en Bas de trap afgelopen. Ze omarmen elkaar vol vreugde.
De zonen zitten binnen aan de bar. Lucas heeft dat gezien en is al naar ze toegelopen.  Even later zitten ze op dezelfde plaats in de opkamer als vorig jaar toen Nora Bauer haar misdaad in het restaurant schreeuwde.

"Aan de bar is een heel heftig emotioneel tafereel aan de gang is. Daar zit Nora Bauer met gierende uithalen te huilen. De arm die Henri om haar heen wil slaan duwt ze driftig van zich af.  Ze zet haar ellenbogen op de bar en legt haar hoofd in haar handen. Hannah is allang weg. Die is direct na het diner met Toni naar Sofie en Max in de “Privat Wohnung” gegaan. Rosalie en David zijn ook gekomen en met z’n allen zitten ze gezellig in de grote woonkeuken te kletsen.
Met een heftige beweging grijpt Nora Bauer een wijnglas van de bar, draait zich om en werpt het met kracht op de grond. Het glas spat in talloze scherven uiteen, wat een scherpe stilte in het restaurant brengt. Alle gesprekken vallen weg; zelfs het gelach en gerol van dobbelstenen in de opkamer waar de zonen van Greet en Karin aan het pokeren zijn, stopt nu.  
Markus, Karel en Berend zijn net klaar met de vergadering en lopen juist het restaurant in om nog even bij de tafel van Joke te gaan zitten. Ze kijken vol verbazing naar het emotionele tranendal aan de bar. 
Dan gebeurt er iets heel vreemds! Nora Bauer staat op en begint huilend te schreeuwen.
‘Het is allemaal mijn schuld! Allemaal mijn schuld!  Mijn zus Klara heeft haar de heuvel opgedrongen!’ roept Nora met schorre stem, haar ogen wijd en gevuld met tranen."

(Morgen komt het vervolg!)  

Ze genieten samen van het heerlijke eten en de gezellige sfeer. Niemand wil terugdenken aan die vreselijke gebeurtenissen van vorig jaar. René schenkt de glazen nog eens vol met een heerlijke wijn.
Op dat moment zegt Lucas tegen Greet: ‘Vanmorgen gingen we bij toeval in het centrum, bij Hotel Post, een chocolademelk drinken. Op het terras, aan een tafeltje vlak naast ons, zaten ineens die twee jongens die een tijd geleden bij mama in het Boshuis hadden gelogeerd. Paul en Jan, samen met zijn ouders.’
René verstijft. ‘Hè… die twee jongens, Paul en Jan? Logeren die in Hotel Post?’
Karin kijkt hem verbaasd aan. ‘Ja. We kwamen ze daar echt toevallig tegen. Ze hebben een tijdje geleden bij mij in het Boshuis gelogeerd. Die Paul was trouwens al eerder bij mij geweest om een paard op te halen van Anna en Nico, die ook bij mij verbleven, samen met hun paard Pepper. Anna ken jij toch ook? De dochter van Elisa?’
‘Ja, natuurlijk,’ antwoordt René. ‘Die kennen we goed. Ze logeren hier regelmatig met hun kinderen. En ik heb gehoord dat hun jongste kind vlak bij jouw Boshuis is geboren, toch?’
Karin en Greet knikken allebei bevestigend.
‘Maar,’ vraagt Bas, ‘waarom wil je weten of die jongens in Hotel Post logeren?’
René haalt diep adem en vertelt in het kort hoe hij Paul en Jan al kent sinds de kinderen op de lagere school zaten. Daarna vertelt hij hoe Paul destijds Sofie hard tegen haar buik had getrapt. Hij eindigt met de woorden dat Max en zijn vrienden daarna hebben ingegrepen.
Er valt een even zware stilte aan tafel. Niemand zegt iets. Alleen het zachte getik van bestek tegen de borden en het gekraak van het haardvuur zijn nog hoorbaar. Bas schudt ongelovig zijn hoofd. ‘Dus dat zijn dezelfde jongens? Wat een toeval.’
‘Toeval?’ mompelt René. ‘Ik weet onderhand niet meer of ik nog in toeval geloof.’
Hoe zagen ze eruit?’ vraagt hij dan aan Lucas. ‘Normaal? Hebben ze jullie gezien?’
Lucas haalt zijn schouders op. ‘Ja hoor. En we kwamen ze toevallig vanmiddag nog een keer tegen toen we na het skiën op de Weisstannebühl in de Berghut bij Joke even een biertje gingen drinken.
Karin kijkt bezorgd naar René. Ze ziet hoe de spanning weer op zijn gezicht verschijnt.
‘René,’ zegt ze zacht, "je hoeft je er toch geen zorgen om te maken? Ze zijn hier met hun ouders. Lekker om hier te skiën.’
René knikt langzaam, maar zijn blik blijft ernstig.
‘Dat hoop ik,’ zegt hij. ‘Vooral voor mijn kinderen. Ze hebben zo hard gevochten om alles achter zich te laten. Ik wil niet dat ze opnieuw, nu jaren later, met die jongens worden geconfronteerd.’
‘Maar Sofie en Max weten toch helemaal niet dat ze hier zijn?" vraagt Bas.
‘Nee,’ antwoordt René. ‘En voorlopig houd ik dat liever zo. Alleen als het echt nodig is, vertel ik het ze.’
Vervolgens loopt hij het trapje van de opkamer af en gaat verder met de bediening van de andere gasten.
Aan het einde van de avond, als iedereen vertrokken is, Minke zit nog achter de receptie  te werken, loopt hij naar haar toe.
Moritz ruimt de bar op en gaat met zijn broer Sepp, de chef-kok, naar huis. Ze wonen vlakbij elkaar aan de rand van het dorp.
‘Schat, dit is ongelooflijk. Laat die brief nog eens zien, met die foto. René pakt het vel aan en staart naar de afgedrukte foto. Onder de afbeelding staan in grote blokletters de woorden:   "NU ZAL HIJ AAN DE BEURT ZIJN."
'Onze Nederlandse gasten die op de opkamer hebben gegeten, hebben die jongens Paul en Jan vanochtend op het terras bij Hotel Post gezien.’ Minke kijkt hem stomverbaasd met een geschrokken open mond aan. ‘Nee, wat bizar.’
‘Ja, en vanmiddag zaten ze in onze Berghut wat te drinken. Daar kwamen ze weer die twee knullen tegen. Die waren ook aan het skiën.’
‘Oh hemel… Wat bedoelt die idioot met deze foto. Hij gaat Max toch niet slaan.’
René trekt zijn vrouw tegen zich aan. ‘Lieverd, het is idioot, maar we kunnen helaas geen maatregelen treffen. Ben jij ook klaar met werken?’
Minke knikt. Even later lopen ze samen hun eigen woningdeel in.
Binnen zitten Sofie en Max tv te kijken. Freddie is al naar bed.
Binnen is het behaaglijk warm. Minke laat zich met een diepe zucht op de bank zakken.
René schenkt twee glazen rode wijn in en geeft er één aan haar.
Een tijdje zitten ze zwijgend naast elkaar. Geen van beiden kreeg de dreigende woorden op de brief uit zijn hoofd.
Max kijkt ze verbaasd aan. ‘Wat is er? Is er weer iets gebeurd? Wat kijken jullie bezorgd.’ Sofie, zijn zus, knikt. René en Minke kijken elkaar aan.
‘Denk jij dat het echt over Max gaat?’ vraagt Minke zacht.
‘Mam, waar hebben jullie het over?’ vraagt Sofie.
René draait het glas tussen zijn handen en kijkt zijn grote kinderen aan.  ‘Ik weet het niet. Kijk, iemand heeft deze foto naar ons gestuurd. Hij wil vooral angst zaaien. En dat lukt hem aardig. Paul en zijn vriend Jan logeren op dit moment in Hotel Post.’
‘Nee, niet te geloven. En die gek heeft ons deze foto gestuurd. Belachelijk.’ Minke zucht en knikt bevestigend met een verdrietig gezicht.
‘We moeten de politie misschien dit vertellen,’ zegt Sofie.
‘Ach, schat,  wat kunnen ze doen?’ antwoordde René. ‘Ze hebben geen naam, geen gezicht en geen enkel aanknopingspunt.
Alleen een brief en een dreigement.’
‘Nou, wij kunnen toch vertellen wat er vroeger gebeurd is.’
Minke kijkt naar buiten. Het sneeuwt nog steeds, best behoorlijk hard. Het geeft een vredig gevoel, alsof er niets aan de hand is.  
‘Die jongens... Paul en Jan...’ mompelt ze. ‘Zou het toeval zijn als ze een van jullie  tegenkomen?
René haalde zijn schouders op. ‘Misschien wel. Het is hoogseizoen. Iedereen komt elkaar hier voortdurend tegen.
Maar eerlijk gezegd vertrouw ik  het niet  meer sinds die rare brief.’
'Nou, morgen gaan we met onze hele groep lekker skiën. Met onze Nederlandse vrienden, de jongens die hier in het hotel logeren, en die bij Haus Gröfeld logeren.'
‘Ha, ja, David en ik gaan dus ook mee, want Caren en ik hoeven morgen geen skiles te geven. Ik ga naar bed. Welterusten’
Een uurtje later is het helemaal stil in het hele hotel.

(Morgen komt het vervolg!)